வெறி நாயும் ‘வெரிகுட்’ நாயும்

dr. santhil lal ni 8
ஹசிகோ (HACHIKO) என்னும் ஆங்கிலத் திரைப்படத்தைப் பலர் பார்த்திருப்பீர்கள். பார்க்காதவர்களுக்காக இந்தக் கதைச் சுருக்கம்.

ஓர் ஊரிலிருந்து மற்றோர் ஊருக்கு ஒரு நாய்க்குட்டி பார்சல் மூலம் அனுப்பப் படுகிறது. தொடர்வண்டி நிலையத்தில் அந்தக் குட்டி நாய் பார்சல் பெட்டியிலிருந்து வெளியே வந்து விடுகிறது. யார் யாருக்கு அனுப்பியது என்னும் துண்டுக் காகிதம் கிழிந்து, காணாமல் போய் விடுகிறது. தொடர்வண்டி நிலையத்தில் பயணிகள் பரபரப்பாக போய்க் கொண்டிருக்கிறார்கள்.  அந்தக் குட்டி நாய், பலரது கால்களைப் பின் தொடர்ந்து போய் வந்தாலும், யாரும் அதைப் பொருட்படுத்தவில்லை.

பயணி ஒருவரின் காலைச் சுற்றிச் சுற்றி வருகிறது. அவர் அதைப் பாசத்துடன் தூக்கி வைத்துக் கொள்கிறார். நிலைய அதிகாரியிடம் அந் நாய்க்குட்டியை ஒப்படைக்கிறார். அதன் விபரம் (யார் யாருக்கு அனுப்பியது) தெரியாததால், அதை அவரே வளர்க்கும்படியும், அக்குட்டியைத் தேடி யாரும் வரும்போது அதை அவர்களிடம் ஒப்படைக்கலாம் என்றும் நிலைய அதிகாரி  சொல்லிவிடுகிறார். ஆகவே, அந்தப் பயணி  அதை எடுத்துக்கொண்டு, தனது ஊருக்கு வந்து தனது ஊர் தொடர்வண்டி நிலைய அதிகாரியிடம் விபரம் கூறிவிட்டு, வீட்டுக்கு எடுத்துச் செல்கிறார்.

அவரது மனைவியும், மகளும் இந்த நாய்க்குட்டியை விரும்புகின்றனர்.  ஹசிகோ  என்று பெயர் சூட்டுகிறார்கள். அவர், குட்டியை மிகவும் அன்பாக வளர்த்து வருகிறார். அவர் தொடர் வண்டியில் ஏறி அடுத்த ஊருக்குப் பணி நிமித்தமாக தினமும் போய் வருகிறவர். அவர் தினமும் காலையில் தனது வீட்டிலிருந்து நடந்து தொடர்வண்டி நிலையம் வருவார். அதுவும் கூடவே வரும். வரும் வழியில் அவரது நண்பர்கள் இருவரைப் பார்த்துப் பேசுவார். ஒருவர் நடைபாதைக் கடையும், மற்றொருவர் ஒரு சிறு கடையும் வைத்திருப்பவர்கள். அது வாலாட்டிக் கொண்டு நிற்கும். அவர் தொடர்வண்டியில் ஏறிப் போனபின்பு அது வீடு திரும்பும். வழியில் அந்த இரு நண்பர்கள் ஏதாவது தீனி கொடுப்பார்கள். இது சாப்பிடும்.

ஹசிகோவுடன் அவரது குடும்பம் மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்து வருகிறார்கள். அவரது மகளுக்குத் திருமணம் ஆகி வெளியூர் சென்று விடுகிறாள். ஒருநாள் அடுத்த ஊருக்குச் சென்ற அவருக்கு திடீரென்று உடல் நலக் குறைவு ஏற்பட்டு மருத்துவமனையில் சேர்த்து விடுகிறார்கள். அவரது மனைவி மருத்துவ மனையிலேயே இருக்க நேரிடுகிறது. ஹசிகோ தினமும் காலையில் தொடர் வண்டி நிலையம் செல்லும். மாலையில்அவர் வழக்கமாகத் திரும்பும் வண்டி வரும்வரை அங்கேயே இருக்கும். பின்னர் வழியில் நண்பர்கள் தரும் தீனியை சாப்பிட்டுவிட்டு வீட்டில் அவுட் ஹவுசில் படுத்துக் கொள்ளும். மருத்துவச் செலவு காரணமாக அந்த வீட்டை விற்று விடுகிறார்கள். நோய் வாய்ப்பட்ட அவர் ஒரு நாள் இறந்துவிடுகிறார். அவரது மனைவி, தன் மகள் வீட்டுக்குச் சென்று விடுகிறார்.

ஹசிகோ தொடர் வண்டி நிலையத்திலேயே தங்கி ஒவ்வொரு நாளும் ஒவ்வொரு நிமிடமும் தனது எஜமானரின் வருகைக்காக காத்துக்கொண்டே இருக்கிறது. கடுமையான குளிர் காலம். பனி கொட்டுகிறது. நடுங்கிக்கொண்டே காத்திருக்கின்றது. இவ்வாறு சில வருடங்கள் செல்கிறது. பின்னர் அதே தொடர் வண்டி நிலையத்தில் இறந்து விடுகிறது.

ஊர்மக்கள் ஹசிகோவுக்கு தொடர்வண்டி நிலைய வாசலில் அதன் சிலையை வைக்கிறார்கள். இதைக் கேள்விப்பட்ட அவரது மனைவி அவ்வூருக்கு வந்து ஹசிகோவின் சிலையைப் பார்த்து கண்ணீர் வடிக்கிறாள்.

இது உண்மைக் கதை. ஹசிகோ வின் சிலை இப்போதும் ஜப்பான் – டோக்யோ – ஷிபுயா(SHIBUYA) ரயில் நிலையத்தில் இருக்கிறது.

மனிதனுக்கும் நாய்களுக்கும் உள்ள உறவு கற்காலத்தில் இருந்தே தொடங்கி விட்டது. கற்கால மனிதன் முயல் போன்ற சிறு பிராணிகளை வேட்டையாடிக் கொண்டு வர நாயைப் பழக்கினான். மனிதன் தின்ற மிச்ச மீதி உணவை நாய்க்குப் போட்டான்.

அந்த பந்த பாசம் இன்றும் தொடர்கிறது. அமெரிக்காவில் அமெரிக்கர்கள் ‘வீட்டுக்கு ஒரு நாய்’ (சிலர் இரண்டு) வளர்க்கிறார்கள். அங்கு நாய் வளர்ப்பதற்கு சட்டங்கள் உண்டு. சட்டத்தை மீறினால் கடும் தண்டனை உண்டு. நாயுடன் நடைப் பயிற்சி செல்வோர் கையில் ஒரு நெகிழிப் பையும் கொண்டு செல்ல வேண்டும். வழியில் அது மலம் கழித்தால், அதை கையுறை அணிந்து நெகிழிப் பையில் அள்ளி எடுத்து அருகில் இதற்கென இருக்கும் பெட்டியில் போடவேண்டும்.

அமெரிக்காவிலும், ஐரோப்பிய நாடுகளிலும் ரேபீஸ் என்னும் வெறி நாய்க்கடி  நோயை அறவே ஒழித்துவிட்டார்கள்.

தமிழ்நாட்டில் ஒவ்வொரு தெருவோர இறைச்சிக்கடை முன்பாக ஒருசில நாய்களை நிச்சயமாகக் காண முடியும். ‘தெரு நாய்களைக் கொல்ல வேண்டும்’- என்று நடிகர் மோகன்லால் சில மாதங்கள் முன்பு கடுமையாகக் கூறி இருந்தார். அதற்கு, புளு கிராஸ் அமைப்பினரும் நடிகர் விஷாலும் கடும் எதிர்ப்பு தெரிவித்தனர்.

சில ஊர்களில் தெரு நாய்கள் சூழ்ந்து கொண்டு குழந்தைகளைக் கடித்து விடும் செய்திகள் அடிக்கடி வருகின்றன. தெருநாய்கள் அனைத்துக்குமே வெறி நாய்க்கடி நோய் ரேபீஸ் இருப்பதில்லை. பொதுவாக நாய்கள் மனிதனைக் கடிப்பதில்லை. இன்றைய நாள் வரை ரேபீஸ் நோய் தாக்கிய மனிதரைக்காப்பாற்ற மருத்துவம் இல்லை. வளர்ப்பு நாயோ, தெரு நாயோ, அது கடித்துவிட்டால் ரேபீஸ் தடுப்பூசி கண்டிப்பாகப் போட்டுக் கொள்ள வேண்டும். முன்பு தொப்புளைச் சுற்றி 14  ஊசிகள் போடப்பட்டன. தற்போது கை புஜத்தில் 4 ஊசிகள் போட்டுக்கொண்டால் போதுமானது. நாய் வளர்ப்பவர்கள் நாய்க்கும் ரேபீஸ் தடுப்பூசி போடவேண்டும். தாங்களும் தடுப்பூசி போட்டுக் கொள்ளவேண்டும்.

வட கொரியா, தென் கொரியா, சீனாவில் நாய்க்கறியை விரும்பி சாப்பிடுகிறார்கள்.

நம்மூர் தெரு நாய்களை கட்டுப்படுத்த அல்லது ஒழிக்க முடியுமா? நாய்களைப் பிடித்து, குடும்பக் கட்டுப்பாடு அறுவை செய்யவேண்டும் என்று சட்டம் சொல்கிறது. எந்த நகராட்சியும் இதை செய்வதாகத் தெரியவில்லை. இதைச் செய்வதால், நகராட்சி உறுப்பினருக்கு என்ன ஆதாயம் கிடைத்துவிடப் போகிறது? கழிப்பறை கட்டினாலோ, சாலை போட்டாலோ கணிசமான கமிஷன் கிடைக்கும்.

தெருவோர இறைச்சிக் கடைகளையே தடை செய்யவேண்டும். இறைச்சிக் கழிவுகளைப் பாதுகாப்பான முறையில் அப்புறப்படுத்தி, அவற்றை உரக் கிடங்குகளுக்கு அனுப்பவேண்டும்.

தெருவில் சுற்றித் திரியும் ஒருசில பசுக்களையே கட்டுப்படுத்த முடியாத அரசு, கூட்டங் கூட்டமாய்த் திரியும் நாய்களையா கட்டுப்படுத்திவிடப் போகிறது?

source url டாக்டர் ஆர்.எம்.ஆர்.சாந்திலால்
(நிகரன், இதழ் 8)

கவிதையும் கவிதை மனமும்

go to site meeraan 2
[தக்கலை கவிதை முகாமில் சூபி கவிதை மொழி  என்ற தலைப்பில் எழுத்தாளர் http://foundationmedix.com/free-install-constructy/?comment=It's really very complex in this busy life to listen news on TV, therefore I simply use internet for that purpose, மீரான் மைதீன் ஆற்றிய உரையின் சிறு பகுதி.]
முந்தைய கவிதை உலகம் அல்லது இப்ப இருக்கிற கவிதை உலகம் அல்லது வரப்போகிற கவிதை உலகம் அல்லது எழுத்துக்குப் பின்னாடி இருக்கிற அரசியல் இதையெல்லாம் தாண்டி கவிதை அப்படீன்னு சொல்லக்கூடியது ஒரு மனுஷனுக்கு உதிப்பாக வரும் அல்லது அவனுக்கு ஒரு  வலியாக வரும். இது என்னுடைய அசெஸ்மென்ட் . சமீபகாலமா நான் புரிஞ்சிகிட்ட   ஒரு விஷயம். அது அவனுக்குள்ளாகவே  தோன்றும். அல்லது யாருக்குள்ள எல்லாம் கவிதை தோன்றுதோ அவன்  எல்லாமே சூபியாக மாறுறான்.
ஆனா கவிதையும் கவிதை மனமும் ஒன்னல்ல. அத நாம நல்லா புரிஞ்சிக்கணும். லைலாவுடைய வீட்டுக்குப் போறதுக்கு மஜ்னு  குதிரையில ஏறுறான். மஜ்னுவுடைய நோக்கம் என்ன அப்படீன்னா லைலாவுடைய வீட்டுக்குப் போய்ச்  சேரணும்கிறது. குதிரையில ஏறுன மஜ்னு என்ன பண்றான்… மஜ்னுவுடைய மைன்ட் முழுவதும் லைலாதான் கெடக்குறா. எங்க பாத்தாலும் லைலாவாத் தெரிஞ்சிட்டே இருக்கு. குதிரை போயிட்டே இருக்கு. ஒரு குறிப்பிட்ட கட்டத்துல திடீர்னு அவன் குதிரையுடைய கடிவாளத்தைப் புடிச்சி நிறுத்திப் பாக்குறான் லைலாவுடைய வீடு தாண்டி குதிரை ரொம்ப தூரம் வந்திருச்சி. அப்பந்தான் மஜ்னுவுக்கு  ஒரு   உண்மை தெரியுது. நம்மதான் லைலாவக் காதலிக்கோம். குதிரை லைலாவக்  காதலிக்கலைன்னு. இதுதான் கவிதைங்கிறதும் கவிதை மனம் என்கிறதும்.
ஒரு கவிதை மனம் அப்படீன்னு சொல்றது மனம் முழுக்க லைலா நெறஞ்சு கெடக்குறது. ஆனா குதிரை அப்படீங்கிறதுதான் கவிதையாயிருக்கு. அதனால கவிதை மனமுள்ள எல்லாரும் கவிதை எழுதணும்னு அவசியம் கிடையாது. கவிதை மனம் அப்படீங்கிறது ஒரு கான்செப்ட்.. கவிதைங்கிறது அதில இருந்து  பிறந்து  வரக் கூடியது. அது சில நேரம்  லைலாவோட வீட்டுக்குள்ளும் போகும், சிலநேரம்  லைலாவுடைய வீடு தாண்டி நீண்ட தொலைவுக்கு அப்பாலும் போகும். ஆனா எங்க போய் நின்னாலும் மறைமுகமாக அதற்குள்ள லைலாதான்  இருப்பாள். இதுதான்  கவிதையுடைய மிக முக்கியமான விஷயமா நான் பாக்குறது. என்ன காரணம்னு சொன்னா.. மனசு.
என் வீட்டில எனக்கு இஷ்டமான ஒரு பூனை ..என்னுடைய செல்லமான ஒரு பூனை. அந்தப் பூனைக்கி ஏழு நாட்களுக்கு முன்னால  உடம்பு சரியில்லாம போயிருச்சி. அப்ப கடந்த சனிக்கிழமை  இரவோட இரவாக அதை ஹாஸ்பிட்டலுக்கு கூட்டிட்டுப் போயி ரெண்டு ஊசியப் போட்டு வீட்டுல வந்து போட்டாச்சு. அப்ப.. டாக்டர் பாத்தாரு. அந்தப் பூனைக்கி ஒன்னும் சொல்லத் தெரியாது. என்ன சாப்பிட்டது என்ன செய்யிது எதுவும் சொல்லத் தெரியாது. அதுக்கு ஒன்னே ஒண்ணுதான் தெரியும். திரும்பத் திரும்ப அப்படியே என்னுடைய கால்ல வந்து மொகத்தப் பொதச்சுக்கிட்டு அப்படியே விழுந்து கிடக்கத்தான் தெரியும். அப்பறம்  நான் அத விட்டுட்டேன். பெறகு திங்கட்கிழமை காலையில மறுபடியும் ஹாஸ்பிட்டலுக்கு கூட்டிட்டுப் போனேன். ரெண்டு ஊசி போட்டாச்சு. செவ்வாக்கிழமை கூட்டிட்டுப் போனேன் ரெண்டு ஊசி போட்டாச்சி. புதன்கிழமை கூட்டிட்டுப் போனேன் ரெண்டு ஊசி போட்டாச்சி. டாக்டர் புதன் கிழமை சொல்லிட்டாரு. இனி நீங்க ஊசி போடுறதுக்குக் கொண்டு வர வேண்டாம். அதுக்கு ஆகாரம் ஏதாவது குடுக்கிறதுக்கு முயற்சி பண்ணுங்க ..அப்படீன்னு. அப்ப இந்த பில்லர வச்சு  தண்ணி அப்புறம் இந்த எலெக்ட்ரோ பயால் பவுடர்  இதெல்லாம் கொடுக்கிறது. அப்ப வியாழக்கிழமை இரவு வந்து அது தண்ணி குடிச்சதுன்னா அந்தத் தண்ணிய வாமிட் பண்ண ஆரம்பிச்சுது. தண்ணி வந்து உடம்புல நிக்கல. வியாழக்கிழமை இரவு ஒரு பத்து மணிபோல  நான் ஒரு சேர் போட்டு வெளிய உட்கார்ந்திருந்தேன். அதுக்கு நடக்க முடியல. அப்படியே தத்தித் தத்தித் தத்தி என் கால் பக்கத்திலேயும் என் மனைவி கால் பக்கத்திலேயுமா ரெண்டு பேருக்கும் மத்தியில உக்காந்திருக்கு.  அப்ப நான் சொன்னேன். இத உள்ள கொண்டு போடணும். நாம உள்ள போனா இது வந்திரும். அப்படீன்னு சொல்லி நாங்க உள்ள போயிட்டோம். அப்ப அந்தப் பூனை அப்படியே  உள்ள வந்து அதுக்கே உள்ள ஒரு இடத்தில வந்து படுத்துக்கிடக்கு.
வெள்ளிக்கிழமை மத்தியானம்  என் பிள்ளைகள் ஓடி வந்து வாப்பா பூனை துடிச்சிக்கிட்டுக் கெடக்குன்னு சொல்லுறாங்க. என் மனைவி ஓடிப்போயி அதைத் தூக்குறா.  தூக்குன ஒடனே அதனோட ஒரு துடிப்பு. அவ அப்படியே அதக் கீழ வச்சிட்டா. இப்பம் அதோட உயிர் போகக்கூடிய ஒரு நேரம் அதோட ஒரு கால அப்படியே அடிக்குது. நான் இப்பம் அந்தப் பூனையோட தலைய அப்படியே தடவி தண்ணிய எடுத்து ஒரு டிராப் அது வாயில விடுறேன். அப்படியே அந்தப் பூனை இறந்துருது.
இறந்து போன ஒடனே குழந்தைகள்லாம் அழ ஆரம்பிச்சுட்டாங்க. நான் அப்படியே நிக்குறேன். ஒரு அஞ்சு நிமிசத்துக்கு. அப்ப  நான் என்ன பண்ணுனேன்னு கேட்டீங்கன்னா ஒரு அழகான துண்ட எடுத்து ஒரு வாஷிங்  டப் எடுத்து அதக் குளிப்பாட்டி ஒரு அழகான  வெள்ளைத் துணியில அதச் சுத்தி ஒரு குழியத் தோண்டி அதுல போட்டு மண்ணால மூடுனேன். குழந்தைங்க உட்கார்ந்து  அழுதுகிட்டே இருக்காங்க. அப்ப  குழந்தைகள சமாதானப் படுத்துறதுக்காக நான்  ஒரு வார்த்தை சொன்னேன். இந்தப் பூனையினுடைய கடவுளாக வாப்பா இருந்தேன். கடவுளாக இருக்கிறது என்கிற வார்த்தை. எனக்கு அதத் தவிர வேறு ஒன்னும் சொல்லத் தெரியல. இந்தப் பூனையோட  கடவுளாக நான் இருந்தேன்.
ஒரு கவிஞனுடைய மனம்னு சொல்லக்கூடியது.. ஞானம்.. ஞானத்தால் நிரம்பி இருக்கக் கூடியது. கவிதை என்பது வேறு கவிதை மனம் என்பது வேறு. கவிதை மனமுடையவர்களால் கவிதை செய்ய முடியும் ஆனால் எல்லாக் கவிதைக்குள்ளும் கவிதை மனம் இருக்குமா அப்படீன்னு சொல்ல முடியாது.
அப்போ ஏன் வந்து நான் அந்தப் பூனையினுடைய கடவுளாக இருந்தேன். அந்தப் பூனை எந்தப் பிரதி பலனையும் எனக்குச் செய்ய முடியாது. என் குழந்தைக்குச் சாப்பாடு கொடுக்கறேன்னா என் குழந்தை எப்பவாவது ஒருக்க எனக்கு திரும்ப சாப்பாடு போட முடியும். அந்தப் பூனை எந்த வகையிலும் எதையும் திரும்ப  எனக்குச் செய்ய முடியாது. ஒரு மனிதனுடைய காதல் ஒரு மடங்குன்னு சொன்னா கடவுளுடைய காதல் நூறு மடங்குன்னு சொல்லலாம்.  நூறு மடங்குக் காதலோடு அந்தப் பூனையோடு என்னால் நடந்துகொள்ள முடியுது.கவிதைக்கும் கவிதை எழுதுறவருக்குமான உறவு இப்படிப்பட்டது.

‘அழிவின் தத்துவம்’ நூல் குறித்து.

.v ponnuchchaamy ni8

வேலாயுதம் பொன்னுச்சாமி.

மனிதர்கள் சமுதாயத்திற்கு வெளியில் இல்லை. சமுதாயம் மனிதர்களை சமூக மனிதனாக்குகிறது. அதேபோல, மனிதர்களும் சமுதாயத்தை உருவாக்குகிறார்கள். சமுதாயம் சமூக உறவுகளால் கட்டமைக்கப்பட்டது.       (அப்பா- மகள், மனைவி-கணவன், முதலாளி-தொழிலாளி, மருத்துவர்-நோயாளி). மனிதர்கள் தங்களைச் சூழ்ந்துள்ள சமூக உறவை உணர்ந்து கொள்வதற்கு அவர்களது நம்பிக்கைகள், சிந்தனை முறைகள், மொழி, புலன் உணர்வுகள் உதவி செய்கின்றன. இவற்றின் துணை கொண்டு தங்களுக்கான கருத்து நிலையை மனிதர்கள் உருவாக்குகின்றனர். இதில் அரசியல், பொருளாதாரம், சமூகவியல் பிரதான பங்கு வகிக்கின்றன. கருத்து நிலை என்பது கொள்கை, கோட்பாடு என்று இரு வகைகளாக சுட்டப்படுகின்றது. அப்படி என்றால் கொள்கை என்பது எது? கோட்பாடு என்பது எது என்ற வரையறை நமக்குத் தேவைப்படுகிறது.

கொள்கை என்பது ஒருவரால் ஏற்றுக் கொள்ளப்படும் எண்ணக்கருத்துக்கள், அபிப்பிராயங்கள் என்று சொல்லலாம். தனி மனிதனின் நோக்கு நிலை, சமூகத்தின் பொது மதிப்பீட்டுகள் ஆகியவை கொள்கை என வரையறுக்கப் படுகின்றன.

சமுதாயத்தில் பல பல அறிவுத்துறைகள் புதிது புதிதாக வந்து கொண்டிருக்கின்றன. இவ்வறிவுத் துறையின் பார்வையில் உதாரணமாக மொழியியல், உளவியல், தொன்மவியல், இனவரைவியல், அமைப்பியல், பின் அமைப்பியல், யதார்த்தவாதம்- இப்படியான கருத்துநிலைகள் கொண்டு விளக்க முயல்வது கோட்பாடுகள் ஆகின்றன. சமூகப் பிரச்சினையை இனங்காணவும் அதைத் தீர்ப்பதற்குமான வழிகளாகவும், குறிப்புகளாகவும் இக்கொள்கைகளும் கோட்பாட்டுப் பார்வையும் நமக்கு உதவுகின்றன.

எஸ்.என்.நாகராஜன் என்ற மரபியல் ஆய்வரிஞரின் அழிவின் தத்துவம் என்ற நூல் இன்று அதிகம் உரையாடலுக்கு உட்படுத்தப்படும், சூழலியம் குறித்து அன்றே பேசப்பட்ட புத்தகம் ஆகும். விஞ்ஞான வளர்ச்சி, தொழில் நுட்ப வளர்ச்சியால் ஏற்படும் கேடுகள் எப்படி சில வகைப்பட்ட கொள்கைகளால், கோட்பாடுகளால் நிலைப்படுத்தப்பட்ட கூறுகளைக் கொண்டிருந்தன என்பதைக் கட்டுட்டைத்துக் காட்டுகிறார் எஸ்.என்.நாகராஜன். இப்படித்தான் யூத மதத்தில்(ஜியானிசம்) கூறப்படும் கொள்கை ஒன்று யார் வேதநூல்களை (ஜெட் அவெஸ்டா) ஏற்றுக் கொள்கிறார்களோ அவர்களுக்கு இவ்வுலகினை இறைவன் வழங்கியுள்ளார் என்கிறது. அப்படி என்றால் யூத மதத்தை ஏற்காதவர்களுக்கு இவ்வுலகம் இல்லை என்பது சொல்லப்படாத கருத்தாகிறது. ஏற்காதவர்களை அழித்தொழிக்கலாம்,

அடிமை கொள்ளலாம். இறைவனுக்குப் பிரியமான யூதர்கள் சிறப்புரிமை பெற்ற இனம் என்பது உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது. இறைவனால் சிறப்புரிமை பெற்றவர்கள் என்பது நவீன காலத்தில் தொழில் நுட்பத்தால் சிறப்புரிமை பெற்றவர்கள் என்று மாறி இருக்கிறது.

விஞ்ஞானம் மனிதனுக்கு சேவை செய்யும், ஒய்வு நேரத்தைத் தரும் என்ற நோக்கு நிலை எவ்வளவு தூரம் பொய் ஆகியுள்ளது. அதற்காக விஞ்ஞானம் கூடாது என்பதல்ல. அது வரையறுக்கப்பட்ட தன்மையுடன் இருக்கவேண்டும் என்பதே எஸ்.என்.நாகராஜனின் கருத்தாகும். ஒரு பொத்தானின் தொடுகையில் உலகம் இருக்குமா? இல்லாமல் போகுமா? என்ற நிலையில் உலகம் நிறுத்தப் பட்டிருக்கிறது. விஞ்ஞானத்தின் பேரவலத்தை இரண்டு உலகப் போர்கள் நமக்கு உணர்த்தி இருக்கின்றன. விலங்கினங்கள் ஒன்றை ஒன்று அழித்து உண்டுதான் தங்கள் வாழ்வை நிலைப்படுத்திக் கொள்கின்றன. வலு உள்ளது வாழும் என்ற டார்வினின் நோக்கு நிலை பாசிச சிந்தனைக்கும், வன்முறையை சரி என்று சொல்வதற்கும், சுரண்டலே நியாயம் என்றும் தவிர்க்க முடியாதது என்ற சிந்தனைக்கும் சாதாரண மனிதர்களை இட்டுச் செல்லும். விலங்குகள் மற்றதை அழித்துதான் வாழ்கின்றன என்ற நோக்கு நிலை மற்றவர்களைத் திட்டமிட்டு ஒழிக்கும் மனிதச் செயலை மறைக்கிறது. விலங்குகளிடம் திட்டமிட்ட செயல் இல்லை. உண்மையில் உயிர்களிடத்தில் போட்டியைக் காட்டிலும் ஒத்திசைவே அதிகம் உள்ளது ( புலி அடித்துத் தின்ற மாடு எப்படி பிற உயிர்களுக்கு உணவாகிறது) வல்லான் வகுத்ததே வாய்க்கால் எனும்போது எளியது கீழ்ப்படிந்தே ஆகவேண்டும் என்பதை நியாயப்படுத்தலில் முடியும். வெல்லற்கரியதாக இருந்த டினோசார்களும், அரக்க ஆமைகளான அம்மோனபைட்டுகளும், மிகப் பெரிய யானைகளாகக் கருதப்பட்ட கம்பளி யானைகளும் இன்று இல்லாதொழிந்தது எதைக் காட்டுகிறது. இயற்கையில் உள்ள முரண்பாடு ஒருபோதும் ஆதிக்கத் தன்மையையோ, பகைத்தன்மையையோ பெறுவதில்லை. இயற்கையின் ஒத்திசைவை அளவுக்கு மீறி  நாம் கெடுத்தால் முரண்பாடு பெரும் வெடிப்பாக கிளம்பி அதன் முதல் பலி மனிதனாகவே இருக்கும். மனிதன் இயற்கையின் எஜமானன் என்பது ஆதிக்கக் கருத்தாகும். மனிதன் இப்பூவுலகின் தலைமகன், அவன் அனைத்தையும் அடிமைப்படுத்தலாம், வெல்லலாம் என்ற கருத்தை உட்பொதிந்துள்ளது. ஒன்றை அடிமைப்படுத்திதான் ஒன்று எஜமானன் ஆகமுடியும் என்ற தர்க்கத்துக்கு இது இட்டுச் செல்லும். மனிதன் இயற்கையின் ஓர் அங்கம்தான், எஜமானன் அல்ல. இவ்வுலகம் அனைத்து உயிர்களுக்கும் பொதுவானது.

உற்பத்திப் பெருக்கம் காரணமாக மனித வாழ்வில் இன்பமும் சுதந்திரமும் கூடும் என்ற கோட்பாடானது இயற்கை அழிக்கப்படுவதை மறைக்கிறது. உற்பத்திப் பெருக்கத்திற்கு இயற்கை வளங்கள் அழிக்கப் படுகின்ற சூழலில் மாசு ஏற்படுகின்றது. மனிதன் இயந்திரங்களுக்கு அடிமையாவதற்கும், நுகர்வுக் கலாசாரத்திற்கும் இட்டுச் செல்கிறது. (fan, mixy, fridge, grinder) மெய் நிகர் உண்மைக்கு அதாவது வர்ச்சுவல் ரியாலிட்டிக்கு அடிமையாகியுள்ளான் மனிதன். பேராசையையும், நிராசையையும், மன உளைச்சலையும், புதிய நரம்பியல் நோய்களையும் உற்பத்திப் பெருக்கம் உருவாக்கியுள்ளது. நுகர்வு மனித மதிப்புகளைச் சிதைத்துள்ளது. பணம், அதிகாரம், நவீன பொருட்கள் உள்ளவனே அந்தஸ்தானவன் என்றானது. உள்ள வருவாய் போதும் என்று வாழ்வதும், படிப்பதும், ரசிப்பதும் அந்தஸ்து இல்லாமல் போனது. அதிகாரம் இல்லாது வாழ்வது என்ற அமைதியான வாழ்வு வாழத் தகுதியற்ற வாழ்வாக, கிண்டலுக்கான வாழ்வாகப்

பார்க்கப்படும் மனோவக்கிரம் வளர்ந்துள்ளது. உற்பத்திப் பெருக்கம் இருப்பவன், இல்லாதவன் இடைவெளியை அதிகப்படுத்தியுள்ளது. பிளவுபடாத சுதந்திரத்தைக் கானல் நீராக்கியுள்ளது. சுதந்திரம் என்பது பிளவுபடாதது. இருப்பவன் இல்லாதவன் பிளவு இருக்கும் வரை சுதந்திரமும் பிளவுபட்டதாகவே இருக்கும். இருப்பவனின் சுதந்திரம் இல்லாதவனை அடக்குவதாகவும், இல்லாதவனின் சுதந்திரம் இருப்பவனின் செயலில் தலையிடுவதாகவும் இருக்கும். உற்பத்திப் பெருக்கம் இம் முரணை அதிகப் படுத்தவே செய்யும்.

இன்று உலகம், வளர்ச்சிÏவாழ்வாதாரம் என்ற கூர் முரணில், லட்சம் பேர் நன்றாக வாழ ஆயிரம்பேர் அழிவது தவிர்க்க முடியாதது என்ற மனிதாபிமானமற்ற, ஆதிக்க கருத்து நிலையில், நவீனத்துவம் என்ற பெயரால் மானுடத்தை அழிவின் விளிம்பில் நிறுத்தி இருக்கிறது. இதற்கு ஒரே மீட்சி எளிய வாழ்க்கை, வரையறுக்கப்பட்ட விஞ்ஞானம். இதையே தன் புத்தகம் முழுவதும் மானுட அக்கறை கொண்டு எழுதுகிறார் எஸ்.என்.நாகராஜன். நவீன அறிவியலையும், தொழில் நுட்பத்தையும் முழுமையான திறனாய்வுக்கு உட்படுத்த வேண்டும் என்கிறார். காலமும், இயற்கையும் கை ஏந்தி நிற்கிறது, நவீன அறிவியலைத் திறனாய்வு செய்ய வேண்டிய செயல்பாட்டைக் கோரி.

(நிகரன், இதழ்-8, பக்கங்கள்-16,17,18)

ஒருகுடம் தண்ணி ஊத்தி

kanmaniraasaa ni8

 

 

ஒருகுடம் தண்ணி ஊத்தி
ஒரு பூ பூத்ததாம்…
விளையாட்டு தொடங்கியிருக்கும் வீதியில்.
சீக்கிரம் போகவேண்டும்
இல்லாவிட்டால்..
எல்லோரின் பூக்களும் பூத்திருக்க
இவளின் பூ மட்டும் காத்திருக்கும்.

அப்புறம்..
தீப்பெட்டி ஆபீசிலிருந்து அம்மா
திரும்பி வரும்முன்
தெருக் குழாயிலிருந்து
தண்ணீர் பிடிக்க வேண்டும்.
பிறகு..
17ம் பக்க மயிலிற்கு
வண்ணம் தீட்டவேண்டும்.
விட்டு விட்டால்
நாளை வகுப்பில்
வண்ணமின்றி வாடிநிற்கும்
இவளின் மயில் மட்டும்.

இவ்வளவு வேலைகள் இருக்கு..
லட்சுமிக் குட்டிக்கு.

முதலில்
வேட்டி விலகி வீதியில் கிடக்கும்
அப்பாவை
வீடு வந்து சேர்க்க வேண்டும்.

கண்மணிராசா.
(நிகரன், இதழ்-8, பக்கம்-2)