வாழ்வுக்கான அர்த்தம்

kovai gnaniவாழ்வுக்கான அர்த்தம் என்ற தேடல் வழியாகத்தான் மார்க்சியத்தை நான் ஆரத் தழுவிக் கொண்டேன். வரலாற்றில்தான் நான் வாழ்கிறேன். நெடுங்கால வரலாற்றின் வழியே மாறிவரும் சமூகச் சூழல்தான் என்னைப் படைக்கிறது, என் வாழ்வுக்கு அர்த்தம் சொல்லுகிறது. நான் தனியன் இல்லை. மாபெரும் வரலாற்று இயக்கத்தில் நான் ஒரு துளி. எனக்குள்ளும் வரலாறும் சமூகமும் இயங்குகின்றன. இந்த இயக்கத்தின் வழியே இயற்கையோடும், உயிர்களோடும், பிரபஞ்சத்தோடும் நான் உறவு கொண்டிருக்கிறேன். உடமையும் அதிகாரமும் என்னை ஆட்கொள்வதன் மூலம் என்னைச் சிறுமைப் படுத்துகின்றன, என்னை அடிமைப் படுத்துகின்றன.
இவற்றின் ஆதிக்கத்திற்கு என்னை நானே விட்டுத் தருவதன் மூலம் என் வாழ்வின் அழகையும் ஆற்றலையும் நான் அழித்துக் கொள்கிறேன். வரலாற்றின் வரையறைகளுக்குள் வாழ நேர்ந்த போதிலும் ஆதிகாலம் முதற்கொண்டு எனக்குள்ளும் தொடர்ந்து வருகிற பொதுமை/சமதர்மம் என்ற நீரோட்டத்திலிருந்து என்னை விடுவித்துக் கொள்ள இயலாது. வரலாற்றின் நீரோட்டத்திற்குள்ளிருந்து காலம்தோறும் பொங்கி வழிகிற சமதர்மம் என்ற பேருணர்வில்தான் நான் தழைக்கிறேன். இந்த உணர்வுதான் நான் யார் என்ற புரிதலை எனக்குத் தருகிறது. இதன் மூலம்தான் வரலாற்று இயக்கத்தில், சமூக மாற்றத்திற்கான இயக்கத்தில் என்னைக் கண்டு கொள்ளவும், என் வாழ்வுக்கான அர்த்தத்தை உறுதிப் படுத்திக் கொள்ளவும் இயல்கிறது. மார்க்சியத்தின் வழியில் அல்லாமல் இத்தகைய அர்த்தத்தை, அழகை, ஆற்றலை பெறுவதற்கு வேறு வழியும் இல்லை. என்னுடைய வாழ்வுக்கான அர்த்தம் என்ற எனது தேடல் என்பது, எனக்கு மட்டுமே உரிய தேடல் என்று நண்பர்கள் கருத மாட்டார்கள் என நம்புகிறேன். தனி உடைமையும், அரசு அதிகாரமும் ஆதிக்கம் பெற்றுள்ள எந்த ஒரு சமூகச் சூழலும் மனிதரின் படைப்புத் திறன் முதலியவற்றை அழிக்கவே செய்கின்றன. ஆதிக்கத்திற்கு மக்கள் தங்களை இழந்து தவிக்கின்றனர். வறுமை, நோய் நொடிகள், தற்கொலைகள் முதலிய கொடுமைகளுக்கு மக்கள் உள்ளாகி உள்ளனர். இவர்களுக்கு கல்வியோ, வேலை வாய்ப்போ, தரப்படுவதில்லை. இவர்களின் சுதந்திரம் ஒடுக்கப் படுகிறது. இவர்களுக்கு ஆளுமை வளர்ச்சி இல்லை. இந்த மக்களின் வாழ்வுக்கான ஆதாரங்களாகிய நிலம், நீர், காடுகள் முதலிய இயற்கை வளங்களும் இவர்களிடமிருந்து பறிக்கப் படுகின்றன. ஆதிக்க சக்திகள் சுரண்டலையும் ஒடுக்குமுறையையும் இவர்கள் மீது உச்ச அளவில் திணிப்பதன் மூலம் இவர்கள் வாழ்வின் ஆதாரங்களை மட்டும் அல்லாமல் அழகையும் அர்த்தங்களையும் அழிக்கிறார்கள்.
ஆதிக்கங்கள் அறவே இல்லாத சமூகச் சூழலில்தான் இவர்கள் மனித மாண்புகளுடன் வாழ முடியும். இந்த உண்மையை நமக்கு உணர்த்துவது மார்க்சியம்.
மார்க்சியத்தை அரசியல் என்று மட்டுமே நான் கருதவில்லை. மாறிவரும் உலகத்தையும், வாழ்வையும் தொடர்ந்து புரிந்து கொள்வதற்கான பேரறிவு என்று மார்க்சியத்தை நான் கொள்கிறேன். நெருக்கடிகள் மிகுந்த வரலாற்றுச் சூழலைப் புரிந்து கொள்வதற்கு மார்க்சியம் தவிர வேறு நெறி இல்லை என்பது மட்டும் அல்ல, நெருக்கடி மிகுந்த வாழ்வைப் புரிந்து கொள்வதற்கு மார்க்சியம்தான் திறவுகோல். இவ்வகையில் மார்க்சியம் ஒரு மெய்யியல். இம்முறையில் மார்க்சியத்தைக் கற்றுக் கொள்வது ஒரு கல்விமுறை. இந்த மெய்யியலும், கல்வி முறையும் என்றும் காலாவதியாக முடியாது.
கோவை ஞானி.
(‘மார்க்சியத்திற்கு அழிவில்லை’ நூலின் முன்னுரையில்)
நிகரன், இதழ் 12, பக்கம் 10

சாவதுகூட இன்பம்

kovai gnani

ஆதிப் பொதுமைச் சமுதாயத்தில் மனிதர்கள் இனக்குழுவாக வாழ்ந்தார்கள். கூடி உழைத்தார்கள். பகிர்ந்துகொண்டார்கள். பிறகு வர்க்கங்களாகப் பிளவுபட்டார்கள். மனிதன் தனக்குள் அந்நியமானான். வரலாற்றுக் காலத்துக்கு முன்பு இயற்கையோடும், சமுதாயத்தோடும், தன்னோடும் ஒன்றியிருந்த மனிதன் இப்பொழுது இயற்கையிலிருந்தும், சமுதாயத்திலிருந்தும், தன்னிலிருந்தும் பிளவுபட்டான். அந்நியமானான். அந்நியமாதல் என்ற இந்தப் பிளவு அவனுக்குள் துயரமாக உறைந்தது. இது வேண்டாமென்றாலும் அவனால் தவிர்க்க இயலவில்லை. இயற்கையோடும், சமுதாயத்தோடும் ஒன்றி இருக்கிற சமூகம்தான் இவனுக்கு மீண்டும் மீண்டும் தேவை. இதுதான் இவனுக்கு அறம். சமதர்மம் என்று பெயர் சொல்லப்படுவது இந்த அறம்தான். இந்த அறத்தில்தான் மனிதன் பிறரோடும், உயிரினங்களோடும், இயற்கையோடும் நேசத்தோடு வாழ முடியும். இந்த அற உணர்வின் காரணமாகத்தான் ஆதிக்கங்களுக்கு எதிராக இவன் கலகம் செய்கிறான். கிளர்ந்தெழுகிறான். இதற்காக சாவதுகூட இன்பம் என்று கருதுகிறான்.

சோவியத் ஒன்றியம் தகர்ந்ததையொட்டி மார்க்சியம் இன்று கடுமையான கேள்விகளுக்கு உள்ளாகி இருக்கிறது.

மார்க்சியத்திற்கு உள்ளிலிருந்து அதன் உள்ளுறை ஆற்றல்களை மேம்படுத்தினால் ஒழிய இன்றைய உலகச் சிக்கல்களை எதிர்கொள்வதாக மார்க்சியம் இருக்க முடியாது. கட்சி சார்ந்தவர்களைப் பொறுத்தவரை இந்த உண்மையை ஒப்புக்கொள்வதில்லை. உலக அளவில் மார்க்சியவியல் என்ற ஆய்வுத்துறை கடந்த 50 ஆண்டுகளுக்கு மேலாகத் தொடர்ந்து வளர்ச்சி பெற்று வருகிறது. இந்த மார்க்சியம் ஆக்க முறையிலான மார்க்சியம். இதற்கான தூண்டுதல்கள் மார்க்ஸ் முதலியவர்களின் படைப்புகளில் இருந்தே கிடைக்கின்றன. மார்க்சியத்தை வெறும் அரசியலாக மட்டுமே பார்த்தவர்கள் அல்லது செயல் படுத்தியவர்கள் மார்க்சியத்தின் நுட்பங்கள் மற்றும் பன்முகப் பரிமாணங்களைப் புறக்கணித்தனர். இன்று எல்லாவற்றையும் திரும்பப் பார்க்க வேண்டி இருக்கிறது.

மார்க்சியத்திற்கு வெளியில் வளர்ச்சி பெற்றிருக்கிற அறிவுத்துறை மற்றும் கலைத்துறை ஆக்கங்களையும் மார்க்சியர் உள்வாங்கிக் கொண்டு மார்க்சியத்தைப் புதுப்பிக்க வேண்டி இருக்கிறது. கட்சி சார்ந்தவர்கள் தமக்குள் இறுகி இருப்பதன் காரணமாக இத்தகைய மறுபார்வைக்கு இடம் தருவதில்லை. கட்சிக்கு உள்ளிருந்து சில கசப்பான அனுபவங்களைப் பெற்று அதே சமயம் மார்க்சியத்தைக் கைவிடாதது மட்டுமின்றி மார்க்சியத்தின்பால் மேலும் மேலும் நேயம் கொண்டவர்கள் தமிழகத்திலும் இருக்கின்றனர். இவர்களையும் உள்ளடக்கித்தான் இன்று மார்க்சியம் பற்றிப் பேசுவது வளமான பார்வையாக இருக்க முடியும்.

(முனைவர் சு.துரை அவர்கள் எழுதிய தமிழ் இலக்கிய ஆய்வில் மார்க்சிய நோக்கு என்ற நூலுக்கு கோவை ஞானி அவர்கள் எழுதிய அணிந்துரையில் இருந்து)

நிகரன், இதழ் 11, பக்கம் 29