சுதந்திரத்தின் எல்லை

source ஆங்கில மூலம்: ஏ.ஜி.கார்டினர்.

தமிழில்: ஆதவ்.

அது ஒரு வேடிக்கையான கதைதான். முன்பொருநாள் விமர்சகரும் சிறுவர்களுக்கான நூல்கள் எழுதுபவருமான ஆர்தர் ரான்சம் ரஷ்யாவிலுள்ள பெட்ரோகிராட் நகரத்திலிருந்து அவரது செய்திகளில் ஒன்றில் சொல்லியிருந்தது. பருத்த உருவமுடைய வயதான பெண்மணி ஒருத்தி தனது கூடையுடன் எந்தப் பயமுமின்றி போக்குவரத்திற்கு மிகுந்த குழப்பத்தை உண்டாக்கும் வகையில் பெட்ரோகிராடின்  வீதிகளில் ஒன்றின் நடுவே நடந்து சென்றுகொண்டிருந்தாள். நடைமேடையே நடந்து செல்லும் பயணிகளுக்கான பாதை என்று அவளுக்கு அறிவுறுத்தப் பட்டபோது, அவள் சொன்னாள்: “நான் எங்கு நடக்க விரும்புகிறேனோ அந்த வழியேதான் நடப்பேன். இப்போது நாங்கள் சுதந்திரம் பெற்றிருக்கிறோம்”. சுதந்திரம் ஒரு நடை பயணிக்கு சாலையின் நடுவில் நடப்பதற்கான உரிமையை அளிக்கும் என்றால் அதுவே ஒரு கார் டிரைவருக்கு அவருடைய காரை நடை மேடையின் மேலே ஓட்டிச் செல்வதற்கும் உரிமை அளிக்கிறது என்பது அந்த வயதான நேசத்திற்குரிய பெண்மணிக்குப் புலப்படவில்லை. இத்தகைய சுதந்திரங்களின் முடிவு உலகு தழுவிய குழப்பமாகத்தான் இருக்கும். எந்த ஒருவரும் இன்னொருவருடைய பாதையில் செல்ல முடியும்  அதே சமயம் ஒருவரும் எங்கு வேண்டுமானாலும் செல்லமுடியாது. அப்போது தனி மனித சுதந்திரம் என்பது சமூக அராஜகமாக அல்லது சமூக ஒழுங்கீனமாக ஆகிவிடும்.

கூடையுடன் நடுச் சாலையில் நடந்து சென்ற அந்த வயதான பெண்ணைப் போல உலகம் சுதந்திர போதை கொள்ளும் அபாயமும் இருக்கிறது. ஆகவே நமக்கு நாமே சாலை விதிகளின் அர்த்தத்தை நினைவு படுத்திக் கொள்வது நல்லது. எல்லோருடைய சுதந்திரமும் பாதுகாக்கப் பட வேண்டும் என்றால் ஒவ்வொருவருடைய சுதந்திரமும் வரம்புக்குட்பட்டதாயிருக்க வேண்டும் என்பதையே அது அர்த்தப்படுத்துகிறது. உதாரணத்திற்கு, லண்டன் நகரின் பிக்காடில்லி மையச் சந்திப்பில் சாலையின் நடுவில் நின்றுகொண்டு ஒரு போக்குவரத்துக் காவல்காரர் தன் கையை முன்னே நீட்டி வாகனங்களைத் தடுக்கிறார் என்றால் அது எதேச்சாதிகாரத்தின் குறியீடு அல்ல. மாறாக சுதந்திரத்தின் குறியீடு. நீங்கள் ஒருவேளை இதை ஏற்றுக்கொள்ளாமல் இருக்கலாம். ஒருவேளை நீங்கள் ஒரு அவசரத்தில் இருக்கையில் அந்தப் போக்குவரத்துக் காவல் அதிகாரி தன்  முரட்டுத் தனமான கடமையுணர்வால் உங்கள் காரை மறித்து நிறுத்தும்போது அது உங்கள் சுதந்திரத்தின் மீதான பெரும் வன்முறையாக நீங்கள் அதைக் கருதலாம். ஒரு பொது நெடுஞ்சாலையை நீங்கள் சுதந்திரமாக உபயோகிப்பதில் குறுக்கிட அந்த நபருக்கு என்ன தைரியம்? நீங்கள் ஒரு அறிவார்ந்த நபராக இருக்கும் பட்சத்தில் அவர்  உங்களுடைய சுதந்திரத்தில் குறுக்கிட முடியாதபோது வேறு எவருடைய சுதந்திரத்திலும் குறுக்கிட முடியாது என்பதையும், அதன் விளைவாகப் பிக்காடில்லி மையச் சந்திப்பில் பெரும் குழப்பத்தின் புயல் வீசும் என்பதையும், உங்கள் கார் அந்த இடத்தைக் கடந்து செல்லவே முடியாது என்பதையும் புரிந்துகொள்வீர்கள். உங்கள் தனி மனித சுதந்திரத்தை நிஜமாக்கக் கூடிய ஒரு சமூக ஒழுங்கை அனுபவிப்பதற்காகவே  உங்கள் தனிப்பட்ட சுதந்திரம் கட்டுப்படுத்தப்பட நீங்கள் இசைந்துள்ளீர்கள்.

சுதந்திரம் என்பது தனியாள் விடயமல்ல அது ஒரு சமுதாய ஒப்பந்தம். அது ஒரு நலன்களின் சகவாழ்வு. பிறருடைய சுதந்திரத்தைப் பாதிக்காத வரை ஒருவேளை நான் விரும்பியபடி நடக்க எனக்குச் சுதந்திரமிருக்கலாம். லண்டன் நகரின் புகழ்பெற்ற ஸ்ட்ராண்டு வீதியில் நீண்ட தலைமுடியுடன், செருப்பணியாத வெறும் கால்களுடன் ஒரு கவுனை உடுத்திக் கொண்டு செல்ல விரும்பினால் யார் என்னைத் தடுக்க முடியும்? என்னைப் பார்த்துச் சிரிப்பதற்கு உங்களுக்குச் சுதந்திரம் இருக்கலாம். ஆனால் உங்களில் இருந்து வித்தியாசமானவனாக இருக்க எனக்குச் சுதந்திரம் இருக்கிறது. என் தலை முடிக்குச் சாயம் பூசிக் கொள்ளவோ , என் மீசைக்கு மெழுகு தடவிக் கொள்ளவோ அல்லது ஒரு நீளமான தொப்பியையோ அல்லது ஒரு பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் ஆண்கள் அணியும் முழங்கால் அளவுக்கான கோட்டையும் காலணிகளையும் அணிந்து கொள்ளவோ அல்லது இரவில் தாமதமாகத் தூங்கச் செல்வதையோ அல்லது அதிகாலையில் சீக்கிரமே விழித்தெழவோ  நான் விரும்பினால் இவற்றை என் விருப்பப்படி கடைப்பிடிக்க எந்த ஒரு மனிதனின் அனுமதியும் தேவையில்லை. நான் மாமிசம் சாப்பிடும்போது அதனோடு கடுகைச் சேர்த்துச் சாப்பிடலாமா கூடாதா என்று உங்களிடம் கேட்க வேண்டியதில்லை. நான் ஒரு கறுப்பான அல்லது சிவப்பான பெண்ணைத் திருமணம் செய்து கொள்ள வேண்டும் என்றோ, வேர்ட்ஸ்வொர்த்துக்குப் பதிலாக யல்லா வீலர் வில்காக்ஸ் நூல்களை வாசிக்கும்படியோ, ஷண்டிகாப் மதுவுக்குப் பதில் சாம்பேன் மதுவைக் குடிக்கும்படியோ நீங்கள் என்னைக் கேட்க முடியாது.

மேற்குறிப்பிட்ட இந்த எல்லா விடயங்களிலும், இதுபோன்று இன்னும் ஓராயிரம் விடயங்களிலும் நீங்களோ நானோ யாருடைய அனுமதியையும் கோராமல் நம்மை நாமே திருப்பதிப் படுத்திக் கொள்ளலாம். மரபானதோ புதியதோ, கடினமானதோ எளிதானதோ, ஞானமானதோ கேலிக்குரியதோ நாம் விரும்பியதைச் செய்யக்கூடிய நாம் மட்டுமே தனித்து ஆளுகை செய்யக்கூடிய ஒரு ராஜ்யத்தை நாம் பெற்றிருக்கிறோம். ஆனால் எப்போது நமது ராஜ்யங்களை விட்டு நேரடியாகப் பொது வெளிக்கு வருகிறோமோ அப்போது நமது தனி மனித சுதந்திரச் செயல்பாடு பிற மனிதர்களின் சுதந்திரத்தால் தகுதிப்படுத்தப் படுகிறது. நள்ளிரவு தொடங்கி விடிகாலை 3மணி வரையிலும் கனத்த ஒலியெழுப்பும்  பித்தளை குழல் வாத்தியமான ட்ராம்போனை ஊதிப் பயிற்சி செய்ய நான்  விரும்பலாம். இங்கிலாந்தின் வேல்ஸ் பிரதேசத்தின் உயர்ந்த மலைச் சிகரமான ஹெல்வெல்லின் குன்றுகளின் உச்சிக்குச் சென்று வேண்டுமானால் நான் அதைச் செய்ய முடியும். அதை நமது வீதிகளில் செய்வேனானால் அக்கம்பக்கத்தவர்கள் ட்ராம்போன்  வாசிப்பதற்கான எனது சுதந்திரம் அமைதியான சூழலில் உறங்குவதற்கான அவர்களின் சுதந்திரத்தில் குறுக்கிடக் கூடாதென்பதை எனக்கு ஞாபகப் படுத்துவார்கள். உலகம் அதிக அளவிலான மக்கள் தொகையைக் கொண்டிருக்கிறது. என்னுடைய சுதந்திரம் அவர்களுடைய சுதந்திரத்தோடு ஒத்துப் போவதாய் இருக்க வேண்டும்.

நாம் எல்லோருமே இதை நினைவில் கொள்ள வேண்டியவர்களாக இருக்கிறோம். துரதிருஷ்டவசமாக நாம் நம்முடைய குறைகளைப் பார்க்கிலும் மற்றவர்களுடைய குறைகளின் பேரிலேயே அதிகமதிகமாய் கவனம் செலுத்துகிறோம்.

ஒரு காலையில் கிராமப்புற ரயில் நிலையம் ஒன்றில் ஒரு ரயில் பெட்டியில் ஏறி அமர்ந்து பிரிட்டிஷ் அரசாங்கத்தின் அதிகாரப்பூர்வ செய்திகள் அடங்கிய நீலப் புத்தகத்தை பள்ளிப் பிள்ளைகள் கேலியாகச் சொல்வதுபோல் ஒரே மூச்சில் படித்து முடிக்க ஆயத்தமானேன். அதை நான் பொழுதுபோக்குக்காகப் படிக்கவில்லை. உண்மை என்னவென்றால் நான் ஒருபோதும் நீலப் புத்தகத்தை பொழுதுபோக்குக்காகப் படிப்பதில்லை. மிக அத்தியாவசியமான ஒரு நோக்கத்திற்காக அந்தக் குறிப்புகளிலிருந்து தொழில்  ரீதியாகப் பெறப் போகும் ஒவ்வொரு பைசாவிற்காகவும் ஒரு வழக்கறிஞர் எப்படிப் படிக்க வேண்டுமோ அப்படிப் படித்தேன். ஒருவேளை நீங்கள் பொழுதுபோக்கிற்காக ஒரு புத்தகத்தைப் படிப்பீர்களானால் அப்போது அக்கம் பக்கத்துத் தொந்திரவுகள் ஒரு பொருட்டல்ல. லாரன்ஸ் ஸ்டெர்ன் எழுதிய நாவலான ட்ரிஸ்ட்ராம் ஷாண்டியையோ அல்லது ஆர்.எல்.ஸ்டீவன்சனுடைய ட்ரெசர் ஐலன்டையோ ஒரு பூகம்பத்தின் நடுவில் கூட என்னால் படித்து ருசிக்க முடியுமென்றே நினைக்கிறேன். ஆனால்  கண்ணும் கருத்துமான ஒரு படிப்பின்போது உங்களுக்கு ஒரு அமைதியான சூழ்நிலை தேவைப்படும். அடுத்த ரயில் நிலையத்தில் இரண்டு நபர்கள் நானிருந்த பெட்டியில் ஏறியது முதல் மீதிப் பயணம் முழுவதிலும் அது எனக்குக் கிடைக்கவேயில்லை. அவர்களில் ஒருவன் தன்னை ஒரு முக்கியப் புள்ளியாக மற்றவர்களுக்குக் காட்டிக் கொள்ளும் விதத்தில் சப்தமாகத் தன்னுடைய நண்பனுடன் பேசிக்கொண்டே வந்தான். ஆங்கில எழுத்தாளர் ஹார்ன் டுக்கின் கதைகளில் ஒன்றை எனக்கு ஞாபகப் படுத்தக் கூடிய மனிதர்களில் அவனும்  ஒருவன். அதில் அவர் அதிகமாகப் பெருமையைப் பீற்றிக்கொள்ளும் ஒரு நபரை வீதியில் சந்திக்கும்போது, அவரை நிறுத்தி அவரிடம் “மன்னிக்கவேண்டும். ஆனால் நீங்கள் ஒரு முக்கியப் புள்ளியாக இருக்க வேண்டும்” என்பார். அந்த கனவான் ஒரு முக்கியப் புள்ளிதான். நான் என்னுடைய புத்தகத்தின் பிரிவுகளோடும் உட்பிரிவுகளோடும் மல்லுக்கட்டிக் கொண்டிருக்கையில் அவருடைய குரல் பலத்த காற்றாய் மேலெழும். அவருடைய குடும்ப வரலாறு, போரில் அவரது மகன்களின் தீரச் செயல்கள், அரசியல் வாதிகளையும் தளபதிகளையும் பற்றிய அவரது விமர்சனங்கள் என்று விரிந்த அவரது குரல் என்னுடைய பணியைச் செய்வதற்கான என் எளிய முயற்சிகள் எல்லாவற்றையும் மூழ்கடித்துவிட்டது. நான் எனது நீலப்  புத்தகத்தை மூடிவைத்து விட்டு சன்னல் வழியே வெளியில் பார்த்தவாறே எல்லாவற்றையும் பொறுக்கமுடியாமல் கவனித்துக் கொண்டிருக்கையில் அவரின்  குரல் இப்படியான விசயாதாரங்களின்மேல்   இடிமுழக்கமிட்டது:”இப்போது பிரெஞ்சுக்காரர்கள் என்ன செய்ய வேண்டும்…? ஜெர்மானியர்கள் செய்த தவறு… பிரிட்டிஷ் பிரதமர் அஸ்கோய்த் …”. நீங்கள் இந்த விஷயத்தின் தன்மை எத்தகையது என்பதை அறிவீர்கள். நான் இவற்றையெல்லாம் முன்னமே கேள்விப் பட்டிருக்கிறேன். அதிலும் பலமுறை. அது ஒரு கர்ண கடூரமான இசைக்கருவி பழையதும் விருப்பமற்றதுமான பாடலை அழுவது போலிருந்தது.

நான் தைரியமாய் அவனைப் பார்த்து கொஞ்சம் மெதுவான குரலில் பேசினால் நல்லது என்று சொன்னால் அவன் என்னை ஒரு கொடூரமான மனிதன் என்று நினைத்துக் கொள்வான். அவன் பேசுவதைக் கேட்டுக் கொண்டிருப்பதைத் தவிர அதைவிடச் சிறந்ததாகச் செய்வதற்கு அங்கிருந்த எவருக்கும் ஒன்றும் தோன்றவில்லை.அவனது அறிவின் விசாலத்திளிருந்து பிரகாசித்த ஒளியில் பயணித்த அனுபவத்திற்காக எல்லோருமே அவனுக்கு நன்றி தெரிவிப்பார்கள் என்ற திருப்தியோடுதான் அவன் இறங்கிச் சென்றிருப்பான் என்பதில் துளியும் எனக்குச் சந்தேகமில்லை. அவன் ஒரு நல்ல குறிக்கோளுள்ள மனிதன்  என்பது வெளிப்படையானது. அவனது தவறு என்னவென்றால் அவனுக்கு சமூகத்தில் எப்படி நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்ற அறிவு இல்லை. அவன் சேர்ந்திருக்கத்  தகுந்தவன் அல்ல.

அமைதியான  எளிய மக்களின் உரிமைகள் சிறிய தேசிய இனங்களின் உரிமைகளைப் போல அதி முக்கியமாய்ப் பாதுகாக்கப்பட வேண்டியவை என்றே நான் நம்புகிறேன். சில வாகன ஓட்டிகள் வேண்டுமென்றே பயமுறுத்தும் வகையில் ஒலிகளை எழுப்பும்போது நடுநிலை நாடான பெல்ஜியத்தை தனது ஆக்கிரமிப்பின் கால்களின் கீழே ஒரு பூச்சியைப் போல நசுக்கிப் போட ஜெர்மனி நுழைந்தபோது நான் எப்படிக் கொதித்துப் போனேனோ அப்படிக்  கொதித்துப் போகிறேன் என்பதை ஒப்புக் கொள்கிறேன். அன்புக்குரிய அய்யாவே, எந்த உரிமையில் நமது நெடுஞ்சாலைகளில் உங்கள் பாதையில் குறுக்கிடும் எல்லோர் மேலும் இந்த அருவருப்பான சாபத்தைக் திணிக்கிறீர். நீங்கள் விலகிச் செல்ல முடியாதா? நீங்கள் என்ன அவ்வளவு முக்கியமான புள்ளியா? அல்லது ஜெர்மன் நாட்டின் அராஜகவாத தீர்க்கதரிசியான நீட்ஷேவின் வெறிபிடித்த பிரச்சாரகரா? ஒருவன் தான் பிரஷ்யாவின் ஆன்மாவாக முடிசூட்டிக் கொண்டிருப்பதை உணராமல் குரூரமாகவும், வெட்கமில்லாமலும், அறமற்றவிதத்திலும் ஒரு பன்றியின் முதுகில் அமர்ந்திருக்க முடியுமென்றால் அவன் எத்தகையவன் என்று நான் அதிசயிக்கிறேன். ஒரு நாகரீகமடைந்த உலகில் அவலட்சனத்தின் வெளிப்பாடு.

பிறர் கவனத்தை அதிகமதிகமாய் ஆக்கிரமிக்கும் அளவிலான ஒலியெழுப்பும் ஒரு கிராமபோன் பெட்டியை வாங்கி வந்து ஒருவன் ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை பிற்பகலில் தன்வீட்டு சன்னல்களைத் திறந்துவைத்து அதை ஓட விட்டு முதல் உலக யுத்தத்தின்போது போர்வீரர்கள் பாடிய ‘கீப் தி ஹோம் பயர்ஸ் பர்னிங்’ என்ற பாடலால்  அல்லது அதைப் போன்ற வேறு ஒரு புளித்துப்போன பாடலால் வீதியை நிரப்பும் அந்த  மனிதனைப் போல மிகவும் தொந்தரவற்ற ஒரு மனிதன் வேறு எவரும் இருக்க முடியுமா? இது போன்ற சமூக நடவடிக்கைகளின் சரியான எல்லை எது? மீண்டும் அந்த ட்ராம்போனையே உதாரணத்திற்கு எடுத்துக்கொள்வோம்.

ஆங்கிலக்  கட்டுரையாளரும் விமர்சகருமான வில்லியம் ஹஸ்லிட் சொன்னார் அந்தப் பயங்கரமான வாத்தியத்தைப் பழக  ஒருவன் விரும்பினால், அக்கம் பக்கத்தவருக்கு அது ஒரு தொந்திரவாக இருந்தாலும், அதை அவன் வீட்டிலேயே கூட கற்றுக் கொள்ள உரிமை பெற்றிருக்கிறான். ஆனால் அந்தத் தொந்திரவை ஆகக் கூடிய அளவிற்குக் குறைத்துக் கொள்வது அவனுடைய பொறுப்பு. அதை அவன் தனது வீட்டின் சன்னல்களைச் சாத்திவிட்டுப் பரணில் உட்கார்ந்து பழக வேண்டும். அவனது வீட்டின் முன்னறையில் உட்கார்ந்து பழகவோ, சன்னல்களைத் திறந்து வைத்திருக்கவோ, அதிக பட்ச வன்முறையாக பக்கத்து குடித்தனக்காரர்களின் காதுகளில் ஊதவோ அவனுக்கு  எந்த உரிமையும் இல்லை. அதே போன்றுதான் கிராமபோன் விசயத்திலும். நீங்கள் கிராமபோனை விரும்பினால், அதை நீங்கள் வைத்துக்கொள்ள உங்களுக்கு உரிமை இருக்கிறது. ஆனால் அதன் சத்தத்தின் அளவை உங்கள் வீட்டுக்குள் மட்டும் கேட்கும்படியாகக் குறைத்துக்கொள்ள உங்களால் முடியாவிட்டால் நீங்கள் அண்டை வீட்டாரின் சுதந்திரத்தில் குறுக்கிடுகிறீர்கள். உங்கள் அண்டை வீட்டார் ஒருவேளை ‘கீப்  தி ஹோம் பயர்ஸ் பர்னிங்’ பாடலை விரும்பாமல் இருக்கலாம். அவர்கள் தங்கள் ஞாயிறு பிற்பகலைத் தொந்திரவின்றிக் கழிக்க விரும்பியிருக்கலாம். நீங்கள் தெரிந்தே அவர்கள் விரும்புகிற அமைதியின் வழியில் இடையூறு செய்வது அனுமதியின்றி அவர்களுடைய  தோட்டத்திற்குள் நுழைந்து அவர்களின் பூச்செடிகளை உங்கள் கால்களால் நசுக்கி அழிப்பதைப் போன்ற மிகப் பெரிய வன்முறையாகும்.

தனிமனித சுதந்திரங்களின் மோதல்கள் சமரச முயற்சிகளுக்கு சவால் விடும்படி ஆகிவிட்ட எத்தனையோ வழக்குகள் இருக்கின்றன. லண்டன் நகரின் செல்வந்தர்களும் நவநாகரீக மனிதர்களும் வாழக்கூடிய வெஸ்ட் எண்டு சதுக்கத்தில் வசித்து வந்த எனது பழைய நண்பர் எக்ஸ் அதிசயிக்கத்தக்க விதத்தில் நற்பண்புகளும் கூடவே எரிச்சலும் கலந்த ஒரு கலவை. தெருப் பியானோ இசைக் கருவி வாசிக்கும் சப்தம் கேட்டால் பொறுமையிழந்து விடுவார். அதை அந்த இடத்தைவிட்டு அப்புறப்படுத்த விரைந்தோடுவார். அருகிலேயே தார்மீக அறநெறிகளின் பால் நீக்குப் போக்கான அணுகுமுறை கொண்ட அதேவேளையில் பலராலும் விரும்பப்பட்ட ஒரு பெண்மணி  இருந்தார். அவருக்குத் தெருப் பியானோ இசையென்றால் கொள்ளை ஆசை. ஒரு பழக்கூழ் கோப்பையை குழவிகள் மொய்ப்பதைப் போல மொய்த்து விடுவார். இதில் யாருடைய சுதந்திரம் யாருக்குக் கீழ்ப்படுத்தப்பட வேண்டும். என் வாழ்வில் என்னால் சொல்ல முடியாது. தெருப் பியானோ இசைக்கருவி எவ்வளவாக விரும்பப் படுகிறதோ அந்த அளவுக்கு அது வெறுக்கப் படுவதும் நியாயமானதுதான். இத்தகைய அழகான புதிர்களுக்கு விடையை செர்வாண்டிஸ் எழுதிய அங்கதப் படைப்பின் கதாநாயகன் டான் குவிக்சாட்டின் எடுபிடி  சான்சோ பான்ஜாவிடமே கேட்பதற்கு மிகவும் விரும்புவேன்.

ஒரு உண்மையைச் சொல்கிறேன். இந்த சிக்கலான உலகில் நாம் முழு அளவில் ஒரு அனார்கிஸ்டாகவோ அல்லது முழு அளவில் ஒரு சோசலிஸ்டாகவோ இருக்க முடியாது. நியாயமான அளவுக்கு இரண்டும் கலந்த கலவையாகவே இருக்கவேண்டும். நமக்குப் பாதுகாப்பதற்கு இரண்டு விதமான சுதந்திரங்களும் இருக்கின்றன – நமது தனி மனித சுதந்திரம் மற்றும் நமது சமூக சுதந்திரம். ஒருபுறம் எதேச்சதிகாரிகளிடம் கவனமாக இருக்கவும் மறுபுறம் அராஜகவாதிகளிடம் எச்சரிக்கையாக இருக்கவும்  வேண்டியவர்களாக  இருக்கிறோம். நான் ஒரு மார்க்சியவாதியோ அல்லது டால்ஸ்டாயனோ இல்லை. இரண்டும் கலந்த சமரசம். என்னுடைய குழந்தை கண்டிப்பாக இந்தப் பள்ளிக்குத்தான் செல்லவேண்டும் அல்லது அந்தப் பள்ளிக்குத் தான் செல்லவேண்டும் என்றோ, அறிவியல் பாடம்தான் படிக்கவேண்டும் அல்லது கலைப் பிரிவைத்தான் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும் என்றோ, ரக்கர் என்ற கைப்பந்து விளையாட்டைத்தான் விளையாடவேண்டும் அல்லது கால்பந்துதான் விளையாட வேண்டும் என்றோ எந்த ஒரு அதிகார வர்க்கப் பிரதிநிதியும் சொல்வதை நான் அனுமதிக்க முடியாது.இவையெல்லாம் தனிமனித விருப்பு சார்ந்தவை. ஆனால் அதற்காக நான் என் குழந்தையை படிக்க வைக்க முடியாது என்றோ, காட்டுமிராண்டியாகத்தான் வளர்ப்பேன் என்றோ அல்லது புகழ் பெற்ற நாவலாசிரியர் சார்லஸ் டிக்கன்ஸின் ஆலிவர் ட்விஸ்ட் நாவலில் வரும் பாகின் பள்ளிக்கூடம் போல் பிக் பாக்கெட் திருடனாகக் கற்றுக் கொடுப்பேன் என்றோ நான் சொல்வேனானால் சமூகம் நான் விரும்பினாலும் விரும்பாவிட்டாலும் காட்டுமிராண்டி வாழ்க்கை தற்காலத்திற்குப் பொருத்தமற்றது என்று சொல்லவும், பிக் பாக்கெட் திருட்டுக்குக் கடும் எதிர்ப்புத்  தெரிவிக்கவும், எனது குழந்தை அடிப்படைக் கல்வி பெற்றிருப்பது அவசியம் என்று வலியுறுத்தவும் செய்யும். எனது குழந்தை அண்டை அயலாருக்குத் தொந்திரவாக இருக்கவோ அல்லது சமுதாயத்திற்குச் சுமையாகவும் பொதுமக்களுக்கு அச்சுறுத்தலாகவும் இருக்கும்படியாகவோ வளர்ப்பதற்கு எனக்கு சுதந்திரம் இருக்க முடியாது.

இப்படிச் சின்னச் சின்ன நடத்தை சார்ந்த விசயங்களில், சாலை விதிகளை மதித்து நடப்பதில் நம்மை நாமே நியாயம் தீர்த்துக் கொண்டு நாம் நாகரீகமானவரா அல்லது அநாகரீகமானவரா என்பதை அறிவிக்கிறோம். சாகசங்களும் தியாகங்களும் புரிவதற்கான அற்புதமான காலங்கள் அரிதானவை. பொது வெளியில் சமூக உறவுகளில் நம்மிடம் வெளிப்படும் சின்னச் சின்னப் பழக்க வழக்கங்கள் நமது வாழ்வில் பெரும் விளைவுகளை ஏற்படுத்துவதோடு நமது வாழ்க்கைப் பயணத்தை இனிப்பாகவோ கசப்பாகவோ ஆக்குகின்றன. ரயில் பெட்டியில் உடன் பயணித்த அந்த நண்பர் இதைப் பிரதிபலிப்பார் என்று நம்புகிறேன். அவருடைய அடுத்தவருக்கு எங்கே பிரெஞ்சுக்காரர்கள் தவறிழைத்தார்கள் என்பதையும், எங்கே ஜெர்மானியர்கள் தவறாகிப் போனார்கள் என்பதையும் விளக்கிச் சொல்வதை அவர் நிறுத்தத் தேவையில்லை. ஆனால் அது என்னுடைய நீலப் புத்தகத்தை நான் தொந்திரவில்லாமல் வாசிக்க அனுமதிக்கும் விதத்தில்.

 

(நிகரன், இதழ்-9, பக்கங்கள்-25,26,27,28,29)