தந்தைக்குக் கடிதம்

bagathsing ni2

(1923ல் பகத்சிங்கின் தந்தை சர்தார் கிஷன்சிங் தீவிரமாகத் தன் மகனுக்குத் திருமண ஏற்பாடுகளைச் செய்து கொண்டிருந்தார். இது பகத்சிங்கிற்குத் தெரிய வந்தபோது, அவர் மிகவும் அமைதியாக வீட்டை விட்டு வெளியேறினார். அப்போது அவர் தன் தந்தைக்கு எழுதிய கடிதம்)

மதிப்பிற்குரிய தந்தைக்கு, வணக்கம். என் வாழ்க்கை ஏற்கெனவே ஓர் உன்னதமான இலட்சியத்திற்காக – இந்தியாவின் விடுதலைக்காக – அர்ப்பணிக்கப்பட்டு விட்டது. அதன் காரணமாகவே வாழ்க்கை வசதிகளும் உலக இன்பங்களும் எனக்கு வசீகரிக்கவில்லை. எனக்குப் புனித நூல் அணியும் வைபவத்தின்போது, நான் மிகவும் சிறுவனாக இருந்தபோது, பாபுஜி(தாத்தா), என்னை நாட்டின் சேவைக்காக அர்ப்பணிப்பதாக சத்தியம் செய்ததை, தாங்கள் நினைவுகூர வேண்டும் என்று கேட்டுக் கொள்கிறேன். எனவே, அவரது சத்தியத்திற்கு மதிப்பளிக்க விரும்புகிறேன். நீங்கள் என்னை மன்னிப்பீர்கள் என நம்புகிறேன்.
உங்கள் கீழ்ப்படிதலுள்ள,
பகத்சிங்.

(நிகரன், இதழ் 2. பக்கம் 9)

உரமானவர்கள்

gandhi ni 2

“சுதந்திரமடைந்த ஒவ்வொரு மண்ணின் சுபீட்சமும் அந்த சுதந்திரத்தை அடையப் போராடியவர்களை உரமாகக் கொண்டு பெற்ற சுபீட்சம்தான் என்பதை மறந்து விடலாகாது. சுதந்திரப் போராட்டத்தின் போது இல்லாத இயக்கங்கள், சுதந்திரமே வேண்டாமென்ற இயக்கங்கள் எல்லாம்கூட இன்று நமது சுதந்திரத்தின் பயனை அநுபவிக்கின்றன. அன்று சுதந்திரத்திற்காகப் போராடியவர்கள் யாரோ, அவர்கள் மரித்து மண்ணடியிலே மக்கி, என்றோ உரமாகி விட்டார்கள். ஆனால் சுதந்திரம் இன்னும் இருக்கிறது.”

தீபம் நா.பார்த்தசாரதி,
‘ஆத்மாவின் ராகங்கள்’ நாவலின் முன்னுரையில்.

(நிகரன், இதழ் 2, பக்கம் 3)

தொழிலாளர்களாயிருந்தாலும்..

தொழிலாளர்கள் என்பதற்காகவே பொதுத்துறை நிறுவனங்களில் பணிபுரியும் ஊழியர்களின் மக்கள் விரோத நடவடிக்கைகளைக் கண்டுகொள்ளாமல் விட்டுவிட முடியுமா? சில நேரங்களில் அவர்கள் நடவடிக்கைகள் பொதுத் துறை நிறுவனங்கள் மீதே மக்கள் வெறுப்புக் கொள்ளச் செய்வதாயும் மாறிவிடுகிறது. சமீபத்தில் அப்படி நடந்த ஒரு சம்பவம் பற்றிய செய்தி பல செய்தித் தாள்களில் வெளி வந்துள்ளது. உரியவர்களுக்கு விநியோகம் செய்யப்படாமல் சாக்கடையில் வீசப்பட்ட ஆதார் அட்டைகள். வட ஆற்காடு மாவட்டம் வாணியம்பாடியில் நடந்த சம்பவத்தால் பொதுமக்கள் கொதித்துப் போனார்கள். அதே போல் சமீபத்தில் ஒய்வு பெற்ற ஒரு தபால் அலுவலக ஊழியரின் காலி செய்யப்பட்ட வாடகை வீட்டில் இருந்து விநியோகம் செய்யப்படாத தபால்களும் ஆதார் அட்டைகளும் குவிந்து கிடந்த செய்தி. இது போன்ற பல நிகழ்வுகள் செய்தியாகாமால் போய்விடுவதும் உண்டு. உழைக்கும் வர்க்கக் கலாசாரத்திற்கு அந்நியமான வாழ்க்கை முறையைப் பின்பற்றும் தொழிலாளர்கள் லஞ்ச ஊழலில் திளைப்பதும் இதுபோன்ற மக்கள் விரோதச் செயல்களில் ஈடுபடுவதும் நடைமுறையாகிறது. இவர்கள் தங்கள் வாழ்க்கை முறையால் சுரண்டும் வர்க்கத்தின் பிரதிநிதிகளாகவே மாறிவிடுகின்றனர். முதலாளியத்தின் பங்காளிகளாக மாறிவிடுகின்றனர். பொதுத்துறை நிறுவனங்களில் பணிபுரியும் ஊழியர்களில் பலர் தனக்குரிய வேலையைச் சரியாகச் செய்வதில்லை. பலர் வேலை செய்யாமலேயே சம்பளம் வாங்குகிறார்கள். பொதுத் துறை நிறுவனங்கள் மக்களின் சொத்து என்பதை மறந்து தங்களின் சொத்தாகவே நினைக்கிறார்கள். தொழிலாளர்களாயிருந்தாலும் இவர்களும் தொழிலாளர் வர்க்க விரோதிகளே.

(நிகரன், இதழ் 1, பக்கம் 18)

காரல் மார்க்ஸ்

marx ni1

மார்க்ஸின் தகப்பனார் இறந்த பிறகு மார்க்ஸுக்கும் இவனுடைய குடும்பத்திற்கும் நெருங்கிய தொடர்பு இல்லாமலேயே போய்விட்டது. “குடும்பத்திற்குப் புறம்பானவனாகிவிட்டான் மார்க்ஸ்” என்று இவனுடைய தாயார் கூறிக்கொண்டு வந்தாள். இவனுடைய புது முயற்சிகளுக்கெல்லாம் முட்டுக்கட்டை போட்டுவந்தாள். அவள், தான் இறந்து போகிறவரை, தன் மகனுக்கு எவ்வித உதவியும் செய்யவில்லை. உதவி செய்யாமலிருந்ததோடு இவனுடைய பணக் கஷ்டத்தைப் பார்த்து மகிழ்ச்சியும் அடைந்தாள். ஐயோ, லட்சியவாதிகள் தங்கள் தாயாரின் கோபத்திற்கும் சாபத்திற்கும்கூட ஆளாக வேண்டியதிருக்கிறது.

வெ.சாமிநாதசர்மா,
நூல்: காரல் மார்க்ஸ்.

(நிகரன், இதழ் 1, பக்கம் 5)

இப்படிச் செய்ய எத்தனை பேரால் முடியும்?

gandhiji ni1

சத்திய சோதனை. மூன்றாம் பாகம். 12ஆம் அத்தியாயம். போயர் யுத்தத்தில் செஞ்சிலுவைச் சங்கத்தினரோடு சேர்ந்து மருத்துவ சேவை செய்து முடிந்தது. நேடாலில் பஞ்ச நிவாரணம் மற்றும் சுகாதார சேவைகள் செய்து முடிந்தது. இனி தென் ஆப்பிரிக்காவில் தான் இருந்தால் வெறுமனே பணம் பண்ணுவது ஒன்றே தன் பிரதான வேலை ஆகிவிடும் என்று பயந்தார் காந்தி. இந்தியாவுக்குத் திரும்புவதென்று முடிவு செய்கிறார். தென் ஆப்பிரிக்க இந்திய சமூகம் அவரை விடுவதாயில்லை. இறுதியில், தேவைப்பட்டால் ஒரு ஆண்டுக்குள் தென் ஆப்பிரிக்காவிற்கு திரும்பத் தயார் என்ற நிபந்தனையோடு காந்தி இந்தியா திரும்ப ஒப்புதல் அளிக்கப்பட்டது. நேடால் இந்தியர்கள் காந்தி குடும்பத்திற்கு விடை கொடுக்கும் நிகழ்ச்சிகளை ஏற்பாடு செய்தார்கள். விலை உயர்ந்த பரிசுப் பொருட்கள் வழங்கப்பட்டன. தங்கம், வெள்ளி மற்றும் வைரத்திலான பொருட்கள், கடிகாரம், மோதிரம் என்று குவிந்துவிட்டன. கஸ்தூரிபா காந்தி அவர்களுக்கும் ஒரு விலையுயர்ந்த வைர நெக்லஸ் பரிசளிக்கப் பட்டது. இந்தப் பரிசுப் பொருட்களின் சுமை தாங்காமல் அன்று இரவு காந்தி அவர்களுக்கு தூக்கம் வரவில்லை. விலையுயர்ந்த அந்தப் பரிசுப் பொருட்களைத் தான் வைத்துக் கொள்வது தகாது என்று கருதினார். சேவைக்காக பணம் பெற்றால் அது சேவை ஆகாது என்பதும் பொது சேவையில் இருக்கும் ஒருவர் எளிமையாக வாழவேண்டும் என்பதும் அவர் கொள்கை. சேவை அதற்கேயுரிய வெகுமதியைப் பெறும் என்று நம்பினார். தனது குழந்தைகளும், மனைவியும்கூட இத்தகைய வாழ்க்கை முறைக்குப் பழகிக் கொள்ள வேண்டும் என்று விரும்பினார். எனவே அந்தப் பரிசுப் பொருட்களை எல்லாம் ஒரு அறக்கட்டளையின் பெயரில் வங்கியில் டெபாசிட் செய்து அதிலிருந்து கிடைக்கும் வருவாயில் தென் ஆப்பிரிக்க இந்தியர் சமூகத்தின் செயல்பாடுகள் தடையின்றி நடக்க வழிசெய்வது என்று முடிவு செய்தார். ஆனால், கஸ்தூரிபா காந்தியிடம் இருந்து அந்த நெக்லஸைத் திரும்பப் பெறுவது அவ்வளவு எளிதாக இல்லை. உணர்ச்சி மயமான போராட்டத்தில் குழந்தைகளைத் தனக்காகக் கஸ்தூரிபாவிடம் வழக்காடச் செய்தார். கஸ்தூரிபாவோவெனில் தனக்குப் பரிசளிக்கப்பட்ட நகையை காந்தி எப்படிக் கேட்கலாம் என்று வாதிட்டார். காந்தியோ அது தனது சேவைக்காகவே கஸ்தூரிபாவுக்குக் கொடுக்கப்பட்டது என்று விளக்கினார். கடுமையான போராட்டத்தின் இறுதியில் காந்தி வெற்றிபெற்றார். பரிசுப் பொருட்கள் எல்லாம் வங்கிக்குப் போனது டிரஸ்ட் பெயரில் டெபாசிட்டாக.

(நிகரன், இதழ் 1, பக்கம் 12)

‘அழிவின் தத்துவம்’ நூல் குறித்து.

.v ponnuchchaamy ni8

வேலாயுதம் பொன்னுச்சாமி.

மனிதர்கள் சமுதாயத்திற்கு வெளியில் இல்லை. சமுதாயம் மனிதர்களை சமூக மனிதனாக்குகிறது. அதேபோல, மனிதர்களும் சமுதாயத்தை உருவாக்குகிறார்கள். சமுதாயம் சமூக உறவுகளால் கட்டமைக்கப்பட்டது.       (அப்பா- மகள், மனைவி-கணவன், முதலாளி-தொழிலாளி, மருத்துவர்-நோயாளி). மனிதர்கள் தங்களைச் சூழ்ந்துள்ள சமூக உறவை உணர்ந்து கொள்வதற்கு அவர்களது நம்பிக்கைகள், சிந்தனை முறைகள், மொழி, புலன் உணர்வுகள் உதவி செய்கின்றன. இவற்றின் துணை கொண்டு தங்களுக்கான கருத்து நிலையை மனிதர்கள் உருவாக்குகின்றனர். இதில் அரசியல், பொருளாதாரம், சமூகவியல் பிரதான பங்கு வகிக்கின்றன. கருத்து நிலை என்பது கொள்கை, கோட்பாடு என்று இரு வகைகளாக சுட்டப்படுகின்றது. அப்படி என்றால் கொள்கை என்பது எது? கோட்பாடு என்பது எது என்ற வரையறை நமக்குத் தேவைப்படுகிறது.

கொள்கை என்பது ஒருவரால் ஏற்றுக் கொள்ளப்படும் எண்ணக்கருத்துக்கள், அபிப்பிராயங்கள் என்று சொல்லலாம். தனி மனிதனின் நோக்கு நிலை, சமூகத்தின் பொது மதிப்பீட்டுகள் ஆகியவை கொள்கை என வரையறுக்கப் படுகின்றன.

சமுதாயத்தில் பல பல அறிவுத்துறைகள் புதிது புதிதாக வந்து கொண்டிருக்கின்றன. இவ்வறிவுத் துறையின் பார்வையில் உதாரணமாக மொழியியல், உளவியல், தொன்மவியல், இனவரைவியல், அமைப்பியல், பின் அமைப்பியல், யதார்த்தவாதம்- இப்படியான கருத்துநிலைகள் கொண்டு விளக்க முயல்வது கோட்பாடுகள் ஆகின்றன. சமூகப் பிரச்சினையை இனங்காணவும் அதைத் தீர்ப்பதற்குமான வழிகளாகவும், குறிப்புகளாகவும் இக்கொள்கைகளும் கோட்பாட்டுப் பார்வையும் நமக்கு உதவுகின்றன.

எஸ்.என்.நாகராஜன் என்ற மரபியல் ஆய்வரிஞரின் அழிவின் தத்துவம் என்ற நூல் இன்று அதிகம் உரையாடலுக்கு உட்படுத்தப்படும், சூழலியம் குறித்து அன்றே பேசப்பட்ட புத்தகம் ஆகும். விஞ்ஞான வளர்ச்சி, தொழில் நுட்ப வளர்ச்சியால் ஏற்படும் கேடுகள் எப்படி சில வகைப்பட்ட கொள்கைகளால், கோட்பாடுகளால் நிலைப்படுத்தப்பட்ட கூறுகளைக் கொண்டிருந்தன என்பதைக் கட்டுட்டைத்துக் காட்டுகிறார் எஸ்.என்.நாகராஜன். இப்படித்தான் யூத மதத்தில்(ஜியானிசம்) கூறப்படும் கொள்கை ஒன்று யார் வேதநூல்களை (ஜெட் அவெஸ்டா) ஏற்றுக் கொள்கிறார்களோ அவர்களுக்கு இவ்வுலகினை இறைவன் வழங்கியுள்ளார் என்கிறது. அப்படி என்றால் யூத மதத்தை ஏற்காதவர்களுக்கு இவ்வுலகம் இல்லை என்பது சொல்லப்படாத கருத்தாகிறது. ஏற்காதவர்களை அழித்தொழிக்கலாம்,

அடிமை கொள்ளலாம். இறைவனுக்குப் பிரியமான யூதர்கள் சிறப்புரிமை பெற்ற இனம் என்பது உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது. இறைவனால் சிறப்புரிமை பெற்றவர்கள் என்பது நவீன காலத்தில் தொழில் நுட்பத்தால் சிறப்புரிமை பெற்றவர்கள் என்று மாறி இருக்கிறது.

விஞ்ஞானம் மனிதனுக்கு சேவை செய்யும், ஒய்வு நேரத்தைத் தரும் என்ற நோக்கு நிலை எவ்வளவு தூரம் பொய் ஆகியுள்ளது. அதற்காக விஞ்ஞானம் கூடாது என்பதல்ல. அது வரையறுக்கப்பட்ட தன்மையுடன் இருக்கவேண்டும் என்பதே எஸ்.என்.நாகராஜனின் கருத்தாகும். ஒரு பொத்தானின் தொடுகையில் உலகம் இருக்குமா? இல்லாமல் போகுமா? என்ற நிலையில் உலகம் நிறுத்தப் பட்டிருக்கிறது. விஞ்ஞானத்தின் பேரவலத்தை இரண்டு உலகப் போர்கள் நமக்கு உணர்த்தி இருக்கின்றன. விலங்கினங்கள் ஒன்றை ஒன்று அழித்து உண்டுதான் தங்கள் வாழ்வை நிலைப்படுத்திக் கொள்கின்றன. வலு உள்ளது வாழும் என்ற டார்வினின் நோக்கு நிலை பாசிச சிந்தனைக்கும், வன்முறையை சரி என்று சொல்வதற்கும், சுரண்டலே நியாயம் என்றும் தவிர்க்க முடியாதது என்ற சிந்தனைக்கும் சாதாரண மனிதர்களை இட்டுச் செல்லும். விலங்குகள் மற்றதை அழித்துதான் வாழ்கின்றன என்ற நோக்கு நிலை மற்றவர்களைத் திட்டமிட்டு ஒழிக்கும் மனிதச் செயலை மறைக்கிறது. விலங்குகளிடம் திட்டமிட்ட செயல் இல்லை. உண்மையில் உயிர்களிடத்தில் போட்டியைக் காட்டிலும் ஒத்திசைவே அதிகம் உள்ளது ( புலி அடித்துத் தின்ற மாடு எப்படி பிற உயிர்களுக்கு உணவாகிறது) வல்லான் வகுத்ததே வாய்க்கால் எனும்போது எளியது கீழ்ப்படிந்தே ஆகவேண்டும் என்பதை நியாயப்படுத்தலில் முடியும். வெல்லற்கரியதாக இருந்த டினோசார்களும், அரக்க ஆமைகளான அம்மோனபைட்டுகளும், மிகப் பெரிய யானைகளாகக் கருதப்பட்ட கம்பளி யானைகளும் இன்று இல்லாதொழிந்தது எதைக் காட்டுகிறது. இயற்கையில் உள்ள முரண்பாடு ஒருபோதும் ஆதிக்கத் தன்மையையோ, பகைத்தன்மையையோ பெறுவதில்லை. இயற்கையின் ஒத்திசைவை அளவுக்கு மீறி  நாம் கெடுத்தால் முரண்பாடு பெரும் வெடிப்பாக கிளம்பி அதன் முதல் பலி மனிதனாகவே இருக்கும். மனிதன் இயற்கையின் எஜமானன் என்பது ஆதிக்கக் கருத்தாகும். மனிதன் இப்பூவுலகின் தலைமகன், அவன் அனைத்தையும் அடிமைப்படுத்தலாம், வெல்லலாம் என்ற கருத்தை உட்பொதிந்துள்ளது. ஒன்றை அடிமைப்படுத்திதான் ஒன்று எஜமானன் ஆகமுடியும் என்ற தர்க்கத்துக்கு இது இட்டுச் செல்லும். மனிதன் இயற்கையின் ஓர் அங்கம்தான், எஜமானன் அல்ல. இவ்வுலகம் அனைத்து உயிர்களுக்கும் பொதுவானது.

உற்பத்திப் பெருக்கம் காரணமாக மனித வாழ்வில் இன்பமும் சுதந்திரமும் கூடும் என்ற கோட்பாடானது இயற்கை அழிக்கப்படுவதை மறைக்கிறது. உற்பத்திப் பெருக்கத்திற்கு இயற்கை வளங்கள் அழிக்கப் படுகின்ற சூழலில் மாசு ஏற்படுகின்றது. மனிதன் இயந்திரங்களுக்கு அடிமையாவதற்கும், நுகர்வுக் கலாசாரத்திற்கும் இட்டுச் செல்கிறது. (fan, mixy, fridge, grinder) மெய் நிகர் உண்மைக்கு அதாவது வர்ச்சுவல் ரியாலிட்டிக்கு அடிமையாகியுள்ளான் மனிதன். பேராசையையும், நிராசையையும், மன உளைச்சலையும், புதிய நரம்பியல் நோய்களையும் உற்பத்திப் பெருக்கம் உருவாக்கியுள்ளது. நுகர்வு மனித மதிப்புகளைச் சிதைத்துள்ளது. பணம், அதிகாரம், நவீன பொருட்கள் உள்ளவனே அந்தஸ்தானவன் என்றானது. உள்ள வருவாய் போதும் என்று வாழ்வதும், படிப்பதும், ரசிப்பதும் அந்தஸ்து இல்லாமல் போனது. அதிகாரம் இல்லாது வாழ்வது என்ற அமைதியான வாழ்வு வாழத் தகுதியற்ற வாழ்வாக, கிண்டலுக்கான வாழ்வாகப்

பார்க்கப்படும் மனோவக்கிரம் வளர்ந்துள்ளது. உற்பத்திப் பெருக்கம் இருப்பவன், இல்லாதவன் இடைவெளியை அதிகப்படுத்தியுள்ளது. பிளவுபடாத சுதந்திரத்தைக் கானல் நீராக்கியுள்ளது. சுதந்திரம் என்பது பிளவுபடாதது. இருப்பவன் இல்லாதவன் பிளவு இருக்கும் வரை சுதந்திரமும் பிளவுபட்டதாகவே இருக்கும். இருப்பவனின் சுதந்திரம் இல்லாதவனை அடக்குவதாகவும், இல்லாதவனின் சுதந்திரம் இருப்பவனின் செயலில் தலையிடுவதாகவும் இருக்கும். உற்பத்திப் பெருக்கம் இம் முரணை அதிகப் படுத்தவே செய்யும்.

இன்று உலகம், வளர்ச்சிÏவாழ்வாதாரம் என்ற கூர் முரணில், லட்சம் பேர் நன்றாக வாழ ஆயிரம்பேர் அழிவது தவிர்க்க முடியாதது என்ற மனிதாபிமானமற்ற, ஆதிக்க கருத்து நிலையில், நவீனத்துவம் என்ற பெயரால் மானுடத்தை அழிவின் விளிம்பில் நிறுத்தி இருக்கிறது. இதற்கு ஒரே மீட்சி எளிய வாழ்க்கை, வரையறுக்கப்பட்ட விஞ்ஞானம். இதையே தன் புத்தகம் முழுவதும் மானுட அக்கறை கொண்டு எழுதுகிறார் எஸ்.என்.நாகராஜன். நவீன அறிவியலையும், தொழில் நுட்பத்தையும் முழுமையான திறனாய்வுக்கு உட்படுத்த வேண்டும் என்கிறார். காலமும், இயற்கையும் கை ஏந்தி நிற்கிறது, நவீன அறிவியலைத் திறனாய்வு செய்ய வேண்டிய செயல்பாட்டைக் கோரி.

(நிகரன், இதழ்-8, பக்கங்கள்-16,17,18)

நவம்பர் புரட்சியின் நினைவாக..

உலகின் முதல் உழைக்கும் மக்கள் ஆட்சி 1871ல் பிரான்ஸ் நாட்டில் பாரிஸ் கம்யூன் என்ற பெயரில் அமைந்தது. அந்த ஆட்சி வெறும் 72 நாட்கள் மட்டுமே உயிருடன் இருந்தது. அந்த அரசின் தோல்விக்குப் பிறகு அப்படி ஒரு அரசு இனி உலகில் எப்போதும் தோன்ற முடியாது என்றுதான் பலரும் நினைத்தனர். மீண்டும் 45 ஆண்டுகளுக்குப் பின் 1917 நவம்பர் 7 அன்று ரஷ்ய நாட்டில் தோழர் லெனின் தலைமையில் உழைக்கும் மக்களின் அரசு ஆட்சிக்கு வந்தது. இந்த முறை உழைக்கும் மக்களின் ஆட்சி திடமாகவோ நோயுற்றோ 72 ஆண்டுகள் உயிருடன் இருந்தது. பல்லாயிரக் கணக்கானவர்கள் புரட்சியின்பொது தங்கள் இன்னுயிரைத் தியாகம் செய்தனர். இரண்டாம் உலக மகா யுத்தத்தின்போது பாசிச ஹிட்லரின் ஆக்கிரமிப்புக்கெதிரான போரில் இரண்டரை கோடி மக்கள் தங்கள் உயிரைத் தியாகம் செய்து அந்த ஆட்சியைக் காத்தனர். அந்த தியாகங்களைஎல்லாம் வீணடித்து ரஷ்யாவில் மீண்டும் முதலாளியத்தை மீட்டெடுத்த சுரண்டலுக்கும் ஒடுக்குமுறைக்கும் ஆதரவான அந்தக் கூட்டம் கம்யூனிஸ்டுக் கட்சி என்ற பெயரில்தான் கடைசிவரை இருந்தது. கம்யூனிஸ்ட் கட்சி என்று பெயர் வைத்திருப்பதாலேயே ஒரு கட்சி கம்யூனிஸ்ட் கட்சி ஆகிவிடாது என்பதற்கு நிரூபிக்கப்பட்ட சாட்சி ஆகிப் போனது. சுரண்டலுக்கும் ஒடுக்குமுறைக்கும் எதிரான போராட்ட அலைகள் ஒருபோதும் ஓயாது. ஒவ்வொரு நவம்பரும் ரஷ்ய நாட்டின் புரட்சியாளர்களின் தியாகத்தை நமக்கு நினைவுபடுத்திக் கொண்டே இருக்கும்.

(நிகரன், இதழ்-9, பக்கம்-2)

‘விடுதலைப் போராளி’ ஜி.இராமச்சந்திரன்

g.ramachandran ni9

‘விடுதலைப் போராளி’ ஜி.இராமச்சந்திரன் – நூலிலிருந்து ஒரு அத்தியாயம்.

30.மதுரை மத்திய சிறையில்

( என்னைப் பற்றிய விமர்சனத்தின் ஒரு பகுதி)

இடம்: மதுரை மத்திய சிறை 9 ஆம் பிளாக்

(சுமார் 150 பேர்கள் மத்தியில் விமர்சனம்)

இவருக்கு சிவகங்கை, பரமக்குடி, திருப்பத்தூர் தாலுகாவில் வேலை செய்யும்படி பொறுப்பு கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. வளர்ச்சி அடைவதற்கான அம்சங்கள் இவரிடத்தில் இல்லை. வெகு உற்சாகமாகவும், கிராமம் கிராமமாக 24 மணி நேரமும் சுற்றுவார். ஆனால் இது மிகச் சாதாரணமான வேலைதானென்றும் தோழர்கள் குறை சொல்வார்கள்.

குறை: இவர் ஒரு கருமியாய் இருக்கிறார் (சிவப்பி, பெரியநாச்சி)

கருமித்தனம் என்றால் என்ன?

நான் என் பிரதேசத்திலிருந்து செல்லும்போது ரூபாய் 10/-ம் ஒரு ஜதை வேஷ்டிகளும் எடுத்துச் சென்றேன். அச்சமயம் நான் வீட்டிற்கே செல்ல முடியாது. திருப்பத்தூர் தாலுகாவில் 15 தினங்கள் தங்கிவிட்டு சிவகங்கை தாலுகாவுக்கு வந்தேன்.சிவகங்கை தாலுகாவில் 2, 3 மாதங்கள் கழித்த பிறகு ஒரு சம்பவம் எனக்கு நினைவுக்கு  வருகிறது. அதை இங்கு குறிப்பிடுகிறேன்.

அச்சமயம் என் கையில் பணம் தீர்ந்து போயிற்று. பிரசுர விற்பனைப் பணத்தை கையாட வேண்டிய நிலையாயிருந்தது. அதில் ஒரு ரூபாய் வரை செலவழித்து விட்டேன். அதற்கு எனக்குப் பணம் கொடுக்கும் தோழர் கூடக் கோபித்துக் கொண்டார். என் வேஷ்டிகள் பூராவும் கிழிந்து கந்தலில் கந்தலாக இருந்தது. அத்துனியைத் தவிர வேறு வழியிலாமல் இரண்டு மாதம் ஓடியது. அச்சமயத்தில் ஒரு தோழர் வந்தார். அவர் பேஸ்ட், பிரஷ், மார்கோ சோப்பு, கண்ணாடி, சீப்பு, ஹேராயில், 5,6 ஜதை உடைகள் மற்றும் பல நாகரீக பாசன்களில் தேர்ந்ததாக கையில் ஒரு பெட்டியை ஒரு பையன் தூக்கி வர வந்து சேர்ந்தார். அவரிடம் ஒரு வேஷ்டியைக் கொடுத்து விட்டு வீட்டில் போய் வாங்கிக் கொள்ளும்படி யாசித்தேன். மறுத்துவிட்டார். என் மனம் புண்பட்டது. பிறகு கூலி விவசாயிகள் தாங்களாகத் தங்கள் கூலி நெல்லை விற்று எனக்கு ஒரு வேஷ்டியும் ஒரு துண்டும் ரூபாய் 5 க்கு வாங்கிக் கொடுத்தார்கள்.

எனக்காக என் வீட்டில் மாதம் ரூபாய் 15/- வீதம் என் தாயார் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். அதில் ஒரு பைசா கூட எனக்கு வந்து சேரவில்லை. அச்சமயம் வந்த அந்த நவநாகரீகத் தோழர் நான் பசியும் பட்டினியுமாக வேலை செய்வது தெரிந்தும், தன்னிடம் பணம் இருந்தும் பணம் கொடுக்க மறுத்துவிட்டார். அல்வாவும், பிரியாணிகளும் பிளேட் கணக்கில் உள்ளே தள்ளி கொக்கோ பானங்களுடன் ஸ்னோவும், பேஸ்பவுடர்களுடன் வாழ்க்கை நடத்துவது என் கண் முன்னால் நடந்து கொண்டு தான் இருந்தது. அவ்விதமிருப்பது தான் வளர்ச்சிக்கு உதவும் வளர்ச்சிக்கான அம்சங்கள் போலும்?. அதை எங்கே நான் உணரப் போகிறேன்? மேற்கண்ட கோணத்தில் வளரும் அம்சம் என்னிடத்தில் இல்லை தான். அது என் கருமித்தனமாக இருக்கலாம். அது தான் என் கருமித்தனத்தின் அர்த்தம். அதன் பிறகு தையல் வேலை செய்யும் தோழர் ஒருவர் ட்ரவுசர் ஒன்று கொடுத்தார்.

எனக்குத் துணி கொடுக்க மறுத்த தோழர் என் வீட்டில் போய் வாங்கிய துணிகளில் சிலவற்றைத் தானே எடுத்துக் கொண்டார். அந்த ஊதாரித் தோழர் ஆற்றில் குளித்து விட்டு தன மார்கோ சோப்பை போட்டு விட்டு போய்விட்டார். அந்த சோப்பை பெண் தோழர்களும் நானும் உபயோகப் படுத்தினோம். நான் அடிக்கடி அப்பிரதேசத்திற்குச் சென்று தங்குவதும் உண்டு. நாக்குக்கு ருசியான ஆகாரங்களுக்கு ஆசை இருந்தது. என் நாக்கு அறுக்கப் பட்டிருக்கவில்லை. என் கருமித்தனம் என் தொண்டையைப் பிடித்து நெருக்கி அடைத்து சாப்பிட தடை செய்யவில்லை. ஆனால் என்னிடம் பணமில்லை – வறுமை.

நிகரன், இதழ்-9, பக்கங்கள்- 38,39)

அம்மாவின் ஆட்டுக்குட்டி

kavibala ni9

கவிபாலா.

செம்மறிகள் போலில்லை வெள்ளாடுகள். கொஞ்சம் புத்தி மட்டு. அழகாய்த்தான் இருந்தன, சமீபமாய்ப் பிறந்த அந்த ஆட்டுக் குட்டிகள். அதன் துள்ளலும் ஓட்டமும், மான் குட்டிகளை ஞாபகப் படுத்தின. அவை முட்டி முட்டிப் பால் குடிக்கும் போது பால் கட்டியாய் மடியில் இருக்குமோ என நான் சந்தேகித்ததுண்டு.

“புல்லு கடிக்கிற குட்டி சந்தையிலே 4௦௦௦   ரூபா, ஒங்களுக்காவ 3௦௦௦ ன்னு தாரேன்”

நன்றி மறக்கவில்லை கீதாரி.

அழகான பெட்டைக் குட்டி வீட்டுக்கு வந்தாகி விட்டது. குடும்ப உறுப்பினர்களில் புதிதாக ஒரு நபர் சேர்ந்தது போல் இருந்தது எனக்கு. என் மகள் பிரியத்துடன் அதை வருடிக் கொடுத்தபோது கூட அது பயந்து ஓடிக்கொண்டும் கத்திக்கொண்டும் இருந்தது. தனது சொந்த பந்தங்களை அது மறந்திருக்கவில்லை. அன்றிரவு நாங்கள் மட்டுமல்ல எங்கள் வீட்டிற்கு மேல வீடும் கீழ வீடும் தூங்கவில்லை. காலையில் ஒரே புகார் மயம்.

மறுநாள் அதே ஆட்டுக்காரரிடம் அந்தக் குட்டியின் வயதையொத்த கிடா ஒன்றும் விலைக்கு வாங்கிவந்து கட்டினேன். அதுவும் கொஞ்ச நேரம் மருண்டு கத்திக்கொண்டிருந்தாலும்  இரண்டும் கொஞ்ச நேரத்திலேயே சகஜ நிலைமைக்குத் திரும்பியிருந்தது. கிடாமறியை  மோந்து பார்த்தது. தாங்கள் இருவரும் உறவினர்கள் என்பதை உறுதி செய்துகொண்டனர் போலும். அன்றிரவு நிம்மதியாய்த் தூங்க முடிந்தது.

பெட்டை கருப்பாய் இருந்ததனால் கருப்பி என்றும் கிடா வெள்ளையாய் இருந்ததனால் வெள்ளையன் என்றும் இரண்டு குட்டிகளுக்கும் என் பிள்ளைகள் பெயர்  சூட்டி இருந்தனர். அவர்களை எனது தாயார்தான் பராமரித்து வந்தார். நான் தினமும் வாழைப்பழம் வாங்கிக் கொடுத்தாலும் என் தாயார் மீது ரொம்பவே பாசமாயிருந்தனர். நல்ல ஆகாரம் கொடுத்ததினால் ரெண்டுமே கொழுத்து வளர்ந்திருந்தன. பெட்டை படு சுட்டி. கிடா  மகா மந்தம்.

ஒருநாள் ராமாயி பெரியம்மா வீட்டுக்கு வந்தவள் கருப்பி வயதுக்கு வந்துவிட்டதாகச் சொன்னாள். அவள் ஆடு மாடு வளர்ப்பில் அனுபவசாலி. வெள்ளையன் அடிக்கடி தன்  முன்னங்காலைக் கருப்பி மேல் போட்டுக்கொண்டே இருந்தான். என் பிள்ளைகள் அவை சண்டை போடுவதாக எண்ணி ரசித்தார்கள்.

“டேய் அசமந்தம் நீயா இப்படி?” என்று நானே கேலி செய்தேன் வெள்ளையனை. அவர்கள் மூக்கோடு மூக்கு உரசிக்கொண்டபோது ஆங்கில முத்தம் இவர்களுக்கு எப்படித் தெரியும் என்று நான் சந்தேகித்ததுண்டு. இரண்டும் ஒன்றைவிட்டு ஒன்று பிரியச் சம்மதிப்பதில்லை.  வெள்ளையன் காலைத் தூக்கிப் போடும்போது கருப்பி மாட்டேன் என்று சொல்வது போல் போக்குக் காட்டும். பின் தானே வந்து வெள்ளையனிடம் வாலைக் காட்டித் திரும்பி நிற்கும்.

“டேய் இது பிஞ்சுக் குட்டிடா.. இன்னும் ஒரு வருஷம் போவனும்” என்றாள் ராமாயி அம்மாள். நான் வெள்ளையனைப் பார்த்தேன். அவன் பரிதாபமாக என்னைப் பார்த்து “நானும் வயசுக்கு வந்துட்டேன்.. ஏன் யாரும் நம்ப மாட்றீங்க” என்று  கேட்பது போலிருந்தது. இருந்தாலும் பெட்டையின் பருவம் கருதி நாயக்கர் பண்ணைக் கிடா வரவழைக்கப்பட்டது. கருப்பி ஒத்துக்கொள்ளவேயில்லை. திமிறிக்கொண்டு வெள்ளையனிடம்  ஓடி வந்து நின்றது. கொழுத்த கிடாவும் கருப்பியின்  பருவம் அறிந்து கூடலுக்குத் தயாராகி இருந்ததினால் மூர்க்கத் தனமாய் விரட்டிக் கொண்டு வந்தது. வெள்ளையன் எதிர்கொண்டான் அவனை. ஒரு அங்குலக் கொம்பையும் பாதி உரோமம் மறைத்திருந்தது. நாயக்கர் பண்ணைக் கிடாவுக்கோ முக்கால் அடிக்குக் கொம்பிருந்தது. நான் போய் இருவரையும் ஆசுவாசப் படுத்தினேன். கடைசியில் கருப்பி தோற்றுப் போனது. கண்ணெதிரே ஒரு கற்பழிப்பைக் கண்டவன் போல் மிரண்டு போயிருந்தான் வெள்ளையன்.

“வெள்ளையா பொம்பளைக சீக்கிரமே வயசுக்கு வந்துருவாக. நீ கொஞ்சம் பொறுக்கணும். கருப்பி ஒனக்குத்தான். அடுத்த ஈத்துக் குட்டி ஒனக்குப் பொறந்ததாகத்தான் இருக்கும். இது சத்தியம்.”

அவனுக்குத் தடவிக் கொடுத்த படியே நான் ஆறுதல் சொன்னது கொஞ்சம் இதமாய் இருந்திருக்க வேண்டும். என் பேச்சை உண்மையென்று அவன் நம்பினாலும் கருப்பியும் வெள்ளையனும் இரண்டு  நாட்களாகப்  பேசிக் கொள்ளவேயில்லை. இருவருமே களைத்துப் போயிருந்தனர். ஆகாரம் கொள்ளவில்லை.

கருப்பியின் கர்ப்பம் உறுதி செய்யப்பட்டது. வெள்ளையன் அவளை உன்னிப்பாகக் கவனித்து வந்தான். நிறைய மாற்றங்கள் கருப்பியிடம். மீண்டும் அவன் அவளிடம் சில்மிஷம்  செய்தாலும் தன்  கர்ப்பத்தைப் பாதுகாக்க அவனை அண்டவிடவில்லை.

திடீரென்று ஒருநாள் அம்மா என்னை எழுப்பி, “ஐயா, முனியாண்டி நேத்துக் கனவுல வந்தாருய்யா. தும்ப நெறமா  வானத்துக்கும்  பூமிக்குமா  நின்னாரு. புல்லரிக்கு பாரேன்” ,என்றாள்.

தன் இடது கையை வலது கையால் தடவிக் கொண்டே “வந்து, நம்ம வெள்ளையனைக் காட்டி இத என் கோயிலுக்கு நேமிச்சு விடுன்னு சொல்லிட்டு போயிட்டாரு”.

அம்மா சொன்னபோது ஆச்சரியமும் தெய்வ பயமும் அவள் முகத்தில் தெரிந்தது. எனது பகுத்தறிவின் மறுப்பிற்கு அவள் அழுகையைப் பதிலாக்கினாள்.

“இன்னும் நாலு நாள்ல கருப்பி ஈன்றும்”னு  ராமாயி சொன்னதை வெள்ளையனும் கேட்டான். அதற்கப்புறம் அவன் ரொம்பவே மாறிவிட்டான். ஆறு அடிச் சுவரை அநாயாசமாகத்  தாண்டினான். குட்டிச் சுவர் மேலேறி அங்கிருந்து தாவிக் குதிப்பான். கருப்பியும் அவனைக் கவனித்து வந்தாள். இதுவும் கவன ஈர்ப்பு நடவடிக்கைகளோ என்னவோ?

கருப்பியும் அவனை விரும்புகிறாள்.

ஆனால் “இப்போதைக்கில்லை” என்ற அவள் வார்த்தை அவனுக்குள் ஏதோ செய்திருக்க வேண்டும்.

“பாத்தியா ஐயாவுக்கு நேமிச்சதுமே அவன் சேட்டயப்  பாரு”.  இது  அம்மா.

“அவர் கொனத்தக் காட்டுவாருல்ல”  என்றாள்  பெரியம்மா.

இரண்டு குட்டிகள் போட்டாள் கருப்பி. என் அம்மாவுக்கோ சந்தோசம்.

வெள்ளையன் கருப்பியைப் பரிவோடு கவனித்துக் கொண்டான். அவள் மூக்கோடு மூக்கு வைத்து அவர்கள் பேசிக் கொண்ட போது “என்னை மன்னிச்சுரு”  என்று கருப்பி சொன்னதாக எனக்குக் கேட்டது.

நாள் குறிக்கப்பட்டது .. கோவில் நேர்த்திக்கடன் செலுத்த.

இரண்டு குட்டிகளுக்கும் போதுமான பால் இருந்தது. அந்தக் குட்டிகளுக்கு தார்மீகத் தந்தையாகப் பொறுப்பேற்றிருந்தான் வெள்ளையன். புல் கடிக்க அவன்தான் கற்றுக் கொடுத்தான். அந்த நால்வரின் நடவடிக்கையால் வீடே அமர்க்களப்பட்டுக் கிடந்தது.

காரியத்தில் கண்ணாயிருந்தான் வெள்ளையன்.

“கொஞ்சம் பொறு. நாம என்ன மனுசங்களா. அதுக்குனு கால நேரம் வரவேண்டாமா?”

ஆமோதித்தான்.

அந்த நாளும் வந்தது. கருப்பியே வெள்ளையனைத் தூண்டினாள். நுனிக் கொம்பில் தொங்கும் குரங்கைப் போல் வெள்ளையனின் ஆசைகள் தொங்கிக் கொண்டிருந்தன. அன்றைய தினம் வீட்டில் ஆள் நடமாட்டம் வழக்கத்திற்கதிகமாக இருந்தது. கண்ணியம் காத்தனர் இருவரும். அவர்களுக்குள் ஏதோ முனகிக் கொண்டவர்கள் ஒரு வழியாய் “நம்ம வீட்டுல ஏதோ விசேசமாம். ஆளுகளெல்லாம் போவட்டும்” என்ற முடிவிற்கு வந்திருந்தார்கள்.

ஆடுவெட்ட வெளியூரிலிருந்து ஆள் வந்திருந்தார்கள். அதில் ஒருவன் வெள்ளையனை அவிழ்க்க முற்படும் போது சீறிப் பாய்ந்து ஒரு முட்டு முட்டியதில் அவன் தொடையெல்லாம் ரத்தம். முட்டுப் பட்டவனோ ஒரு கம்பை எடுத்து ஓங்கியவனாய் “கோயில் ஆடுன்னு பாக்குறேன்.. இல்ல இங்கயே உறிச்சுருவேன் பாத்துக்கோ” என்று மிரட்டினான்.

இவங்கல்லாம் யாரு என்று என்னைக் கேட்பது போல் பார்த்தான் வெள்ளையன்.

“ஏலே என்ன பண்ற ..நேரமாச்சு. இன்னும் கெளம்பாம தூங்கு மூஞ்சியோட நிக்குற”. அம்மா கடிந்துகொண்டாள்.

வலுக்கட்டாயமாக வண்டியில் ஏற்றப்பட்டான் வெள்ளையன்.

கருப்பியும் குட்டிகளும் கலைந்தோடின.

வண்டிக்குள் மிரண்டும் திமிறிக் கொண்டும் இருந்த வெள்ளையன் என்னைப்  பார்த்ததும் “நீயுமா?” என்பது போல் பார்த்தான்.

“நீங்க போங்க நான் பின்னாடி வர்றேன்” என்றேன்.

வண்டி உருளத் தொடங்கியதுமே வெள்ளையன் ஒரே தாவாகத் தாவி கருப்பியிடம் வந்தான். ஆடு வெட்டிகள் இரண்டு பேருமே ஓடி வந்தார்கள். அவனைப் பிடிக்க. ஏற்கனவே முட்டுப் பட்டவன் விலகிக் கொண்டான். மற்றவன் பிடித்து விட்டான்.

கருப்பியை ஒரு முறை முகர்ந்து பார்த்த வெள்ளையன் தனது பிறப்பின் நோக்கம் இதுதானோ என்று புரிந்து கொண்டவனாய் அமைதியாய் வண்டியில் ஏறினான்.

அதன் பிறகு கருப்பி இன்று வரை கருத் தரிக்கவேயில்லை.

(நிகரன், இதழ்-9, பக்கங்கள்-5,6,7)

கடுகு உள்ளம்

barathithaasan ni2

 

 

 

 

தன் பெண்டு தன் பிள்ளை சோறு வீடு
சம்பாத்யம் இவையுண்டு தானுண் டென்போன்
சின்னதொரு கடுகுபோல உள்ளங் கொண்டோன்
தெருவார்க்கும் பயனற்ற சிறிய வீணன்.

பாரதிதாசன்.
(நிகரன், இதழ்-2, பக்கம்-2)