சால்வடார் அலண்டே

ஒரு சிலி அனுபவம்.allende 1

லத்தீன் அமெரிக்காவில் சிலி நாட்டில் தேர்தல் மூலம் மக்களால் ஜனாதிபதியாக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட முதல் மார்க்சீயவாதி தோழர் சால்வடார் அலண்டே ஆவார். இந்தத் தேர்வு முதலாளித்துவ உலகிற்கு பெரும் அதிர்ச்சியைக் கொடுத்தது.
தோழர் சால்வடார் அலண்டே சிலி நாட்டில் சாண்டியாகோ நகரில் 1908ஆம் ஆண்டு ஜூன் மாதம் 26ஆம் நாள் பிறந்தார். தனது உயர்நிலைக் கல்வியை ‘வால்பரைசா’ நகரில் பயின்றார். பின்னர் சிலி பல்கலைக்கழகத்தில் மருத்துவக்கல்வி பயின்று மருத்துவரானார். இளம் வயதிலே இத்தாலியப் புரட்சியாளர் ஒருவரின் தொடர்பால் புரட்சிகர எண்ணம் கொண்டவரானார். 1933ஆம் ஆண்டிலே தனது 25வது வயதிலே தனது தோழர்களுடன் இணைந்து ‘ சிலி சோஷலிஸ்ட் கட்சி’யை உருவாக்கினார். அரசியலில் திவிரமாக ஈடுபட்டார்.
சால்வடார் அலண்டே சிலியின் ஜனாதிபதி தேர்தலில் 1952,1958,1964 ஆகிய ஆண்டுகளில் நின்று தோல்வியடைந்தார். அலண்டேக்கு ஆரம்ப முதலே சிலி கம்யூனிஸ்ட் கட்சியுடன் நெருங்கிய தொடர்பு இருந்தது சிலி கம்யூனிஸ்ட் கட்சி 1970ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற ஜனாதிபதி தேர்தலில் உலகப் புகழ் பெற்ற கவிஞர்’ தோழர் ‘பாப்புலோ நெரூடா’வை நிறுத்த முடிவு செய்திருந்தது. இடதுசாரிகளின் வெற்றியை உறுதிப்படுத்தும் விதமாக எல்லா இடதுசாரிகளின் கூட்டணி அமைப்பான மக்கள் ஐக்கிய முன்னணி தோழர் சால்வடார் அலண்டேயை வேட்பாளராக நிறுத்த முடிவு செய்தது. அதன் முடிவின்படி கம்யூனிஸ்ட் கட்சி பாப்லோ நெரூடாவை வாபஸ் பெற்றது. பாப்லோ நெரூடா அலண்டேயின் நெருங்கிய நண்பரும் ஆவார்.
சிலிநாடு ஏறக்குறைய இரு நூறு ஆண்டுகாலம் பணக்கார வர்க்கங்களின் பிரதிநிதிகளால் பல்வேறு கட்சிகளால் ஆட்சி செய்யப்பட்டுவந்தது. மக்களுக்கு வறுமை மட்டுமல்ல சிறையும் குண்டாந்தடியும் துப்பாக்கி குண்டுகளும் தாராளமாகக் கிடைத்தன. இச்சூழ்நிலையில்தான் சிலியின் இடதுசாரிக்கட்சிகளின் சார்பாக தோழர் அலண்டே ஜனாதிபதி தேர்தலில் நிறுத்தப்பட்டார். சாண்டியாகோ நகர உழைக்கும் மக்கள், கோம்கியூபோ கல்கரிச்சுரங்கத் தொழிலாளிகள், பாலைவனத்தின் செப்புச்சுரங்கத் தொழிலாளர்கள் போன்ற உழைக்கும் மக்களின் பெருந்திரள் கூட்டம் உற்சாகமாக தேர்தலை ஒரு போர்க்களமாக நினைத்து அலண்டேயின் வெற்றியை உறுதிப் படுத்தியது. அலண்டே தேர்தலில் வெற்றிபெற்றார். தேர்தல்முறையில் தேர்ந்தெடுக்கப் பட்டாலும் சிலியில் நடந்தது முற்றிலும் ஒரு புரட்சியே. எல்லா இடங்களிலும் அதைப் பற்றிய சர்ச்சைகளும் கருத்தரங்குகளும் நடைபெற்றன. உள்ளேயும் வெளியேயும் எதிரிகள் பல்லைக் கடித்து உருமிக்கொண்டிருந்தனர். அலண்டேயின் வெற்றி அதிகார வர்க்கத்தில் இருப்பவர்களை அதிர வைத்தது. அவரை ஆட்சியேறவிடாமல் தடுக்க சூழ்ச்சிகள் பல செய்யப்பட்டன. அதனை முறியடித்தவர் சிலியின் தரைப்படை சேனாதிபதி ‘ஜெனரல் ரெனே ஷ்னீடர்’ஆவார்.
தரைப்படை சேனாதிபதியை ஒழித்துக்கட்ட அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியம் முடிவு செய்தது. அதன்படி அமெரிக்க ஜனாதிபதி நிக்சன் அமெரிக்க தேசியப் பாதுகாப்பு ஆலோசகர் ஹென்றி கிசிங்கர் மூலம் சி ஐ ஏ இயக்குனர் ரிச்சர்ட் ஹெல்ம்ஸ்க்கு வெற்றுக்காசோலையை அளித்தார் என ஆவணங்கள் கூறுகின்றன. சதிக்கு அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியம் சிலி ராணுவத்தில் இருந்த ஜெனரல் ராபர்ட்டோ வயக்ஸ் என்பவரைப் பயன்படுத்தியது. சிலியின் ஜனநாயகத்தைப் பாதுகாத்த ஜெனரல் ‘ஜெனே ஷ்னீடர்’ கொல்லப்பட்டு ஆதிக்கவர்க்கம் பழியைத் தீர்த்துக்கொண்டது.
அலண்டேயின் புதிய ஆட்சி அரசியல்சட்டத்திற்குள்ளிருந்தவாறே சிலியின் சமூக பொருளாதார முன்னேற்றத்திற்கு பாடுபடுவது என்ற முடிவை எடுத்து அமுல்படுத்தத் தொடங்கியது. ஆட்சிக்கட்டிலேறிய அலண்டே மக்களின் ஆதரவுடன் சோசலிஸ திட்டங்களை செயல்படுத்த ஆரம்பித்தார். சிலியின் தேசியச் செல்வமான செப்புச்சுரங்கங்கள் அனைத்தும் அமெரிக்கக் கம்பெனிகளுக்குச் சொந்தமாயிருந்தன. அவைகள் அனைத்தையும் நாட்டுடமையாக்கினார். சுகாதாரம், கல்வியமைப்பு. ஆகியவைகளை மாற்றியமைத்தார்.
ஏழைச் சிலியில் செல்வம் மறு வினியோகம் செய்யும் போது ஏழைகளின் உணவு சத்துள்ளதாகவும்,நல்ல இருப்பிட வசதிகள் உடை வசதிகள் மேம்பட்டதாகவும் ஆகியது .சிறந்த இலக்கியப் படைப்புகள் ஆவணங்கள் புத்தகங்கள் குறைந்த விலையில் பதிப்பிக்கப்பட்டு வெளியிடப்பட்டன. உழைப்பாளிகளின் ஓய்வூதியம் அதிகரிக்கப்பட்டது.
இம் மாறுதல்களின் போது பாதிக்கப்பட்ட சொத்துடைமை வர்க்கங்களும் அன்னிய அமெரிக்கக் கம்பெனிகளும் பெரும் சதித்திட்டங்களில் இறங்கின. அன்னியச் செப்புச்சுரங்கங்கள் நாட்டுடமை ஆக்கப்பட்டதையொட்டியே மோதல்கள் ஆரம்பமாயின. உலகமக்களின் அனுதாபம் சிலிக்கு ஆதரவாகத் திரும்பியது. இந்த முயற்சி சிலியின் சுயதேவைப் பூர்த்திக்கான கால்வைப்பு என்பதை உலகம் புரிந்துகொண்டது. சோஷலிசநாடுகள் இவருடைய கொள்கைகளுக்கு ஆதரவு தெரிவித்தது. சோஷலிஸ்ட் கியூபா நல்ல உறவைப் பேணியது. அலண்டே 1972ல் சோவியத் யூனியனுக்கு விஜயம் செய்தார். சிலியின் முன்னேற்றம் உலகிற்குக் கண்கூடாகத் தெரிந்தது.
அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியம் சிலியின் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அரசை வீழ்த்த பல சதித்திட்டங்களைத் தீட்டியது. செப்புச் சுரங்கங்கள் நாட்டுடமை ஆக்கப்பட்டபின் அமெரிக்காவின் பழிவாங்கும் செயல் தீவீரமடைந்தது. வன்முறையாக உருக்கொண்டது. உள் நாட்டிலிருந்த கிருஸ்தவ ஜனநாயகக் கட்சியினர் அவர்களது கைப் பாவைகளாக மாறினர். இவர்கள் உணவுப் பண்டங்களை விலைக்கு வாங்கி பதுக்கி வைத்துக் கொண்டனர். செயற்கைப் பஞ்சத்தைஉருவாக்கினார்கள். துரோகிகளை வைத்துப் போராட்டங்களை நடத்தினார்கள். அதற்கு அமெரிக்க சி.ஐ.ஏ கோடிக்கணக்கான பணத்தைக் கொட்டித்தீர்த்தது.

அமெரிக்கக் கைக்கூலி ஜெனரல் பினோசெட் ராணுவப் புரட்சி மூலம் ஆட்சியைக் கைப்பற்றினான். அலண்டேயைச் சுட்டுக் கொன்றான். அவரது நண்பரும் அவருக்கு வலது கரமாகவும் திகழ்ந்த கவிஞர் தோழர் பாப்லோநெரூடாவும் இறந்தார். சிலியின் ராணுவம் தனது தாய் நாட்டிற்கு நம்பிக்கை துரோகம் இழைத்தது. ஜனநாயகம் தழைத்துக் கொண்டிருந்த சிலியில் அதன் தலைவர் சல்வடார் அலண்டேயைப் படுகொலை செய்து1973 செப்டம்பர் 11ம் நாள் ஆட்சியைக் கைப்பற்றினான் கொடுங்கோலன் ராணுவ வெறியன் பினோசெட். எதிர்த்துப் போராடிய மக்களைப் படுகொலை செய்தான். 30000ம் பேர் கொடுஞ்சிறைக்குள் தள்ளப்பட்டனர். அமெரிக்க ஆதரவு ஆட்சியை நிலை நிறுத்தினான் பினோசெட்..
பல ஆண்டுகள் போராட்டங்களுக்குப் பின் வீழ்ந்தான் பினோசெட்.. இன்று லத்தீன் அமெரிக்காவில் பலநாடுகளில் மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பல இடதுசாரி அரசுகள் அமைந்துள்ளன. அவை இடதுசாரிப் பாதையில் வெற்றிநடை போடுகின்றன. உலகம் முழுவதும் சோஷலிசம் வெல்லும் என்பது நிச்சயம். அவை அலண்டே போன்ற உத்தமத் தோழர்களின் தியாகத்தால்தான் என்பது கண்கூடு.

கட்டுரையாளர்: தோழர் இரா. பாலச்சந்திரன்.
(நிகரன், இதழ் 7)

வெறி நாயும் ‘வெரிகுட்’ நாயும்

dr. santhil lal ni 8
ஹசிகோ (HACHIKO) என்னும் ஆங்கிலத் திரைப்படத்தைப் பலர் பார்த்திருப்பீர்கள். பார்க்காதவர்களுக்காக இந்தக் கதைச் சுருக்கம்.

ஓர் ஊரிலிருந்து மற்றோர் ஊருக்கு ஒரு நாய்க்குட்டி பார்சல் மூலம் அனுப்பப் படுகிறது. தொடர்வண்டி நிலையத்தில் அந்தக் குட்டி நாய் பார்சல் பெட்டியிலிருந்து வெளியே வந்து விடுகிறது. யார் யாருக்கு அனுப்பியது என்னும் துண்டுக் காகிதம் கிழிந்து, காணாமல் போய் விடுகிறது. தொடர்வண்டி நிலையத்தில் பயணிகள் பரபரப்பாக போய்க் கொண்டிருக்கிறார்கள்.  அந்தக் குட்டி நாய், பலரது கால்களைப் பின் தொடர்ந்து போய் வந்தாலும், யாரும் அதைப் பொருட்படுத்தவில்லை.

பயணி ஒருவரின் காலைச் சுற்றிச் சுற்றி வருகிறது. அவர் அதைப் பாசத்துடன் தூக்கி வைத்துக் கொள்கிறார். நிலைய அதிகாரியிடம் அந் நாய்க்குட்டியை ஒப்படைக்கிறார். அதன் விபரம் (யார் யாருக்கு அனுப்பியது) தெரியாததால், அதை அவரே வளர்க்கும்படியும், அக்குட்டியைத் தேடி யாரும் வரும்போது அதை அவர்களிடம் ஒப்படைக்கலாம் என்றும் நிலைய அதிகாரி  சொல்லிவிடுகிறார். ஆகவே, அந்தப் பயணி  அதை எடுத்துக்கொண்டு, தனது ஊருக்கு வந்து தனது ஊர் தொடர்வண்டி நிலைய அதிகாரியிடம் விபரம் கூறிவிட்டு, வீட்டுக்கு எடுத்துச் செல்கிறார்.

அவரது மனைவியும், மகளும் இந்த நாய்க்குட்டியை விரும்புகின்றனர்.  ஹசிகோ  என்று பெயர் சூட்டுகிறார்கள். அவர், குட்டியை மிகவும் அன்பாக வளர்த்து வருகிறார். அவர் தொடர் வண்டியில் ஏறி அடுத்த ஊருக்குப் பணி நிமித்தமாக தினமும் போய் வருகிறவர். அவர் தினமும் காலையில் தனது வீட்டிலிருந்து நடந்து தொடர்வண்டி நிலையம் வருவார். அதுவும் கூடவே வரும். வரும் வழியில் அவரது நண்பர்கள் இருவரைப் பார்த்துப் பேசுவார். ஒருவர் நடைபாதைக் கடையும், மற்றொருவர் ஒரு சிறு கடையும் வைத்திருப்பவர்கள். அது வாலாட்டிக் கொண்டு நிற்கும். அவர் தொடர்வண்டியில் ஏறிப் போனபின்பு அது வீடு திரும்பும். வழியில் அந்த இரு நண்பர்கள் ஏதாவது தீனி கொடுப்பார்கள். இது சாப்பிடும்.

ஹசிகோவுடன் அவரது குடும்பம் மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்து வருகிறார்கள். அவரது மகளுக்குத் திருமணம் ஆகி வெளியூர் சென்று விடுகிறாள். ஒருநாள் அடுத்த ஊருக்குச் சென்ற அவருக்கு திடீரென்று உடல் நலக் குறைவு ஏற்பட்டு மருத்துவமனையில் சேர்த்து விடுகிறார்கள். அவரது மனைவி மருத்துவ மனையிலேயே இருக்க நேரிடுகிறது. ஹசிகோ தினமும் காலையில் தொடர் வண்டி நிலையம் செல்லும். மாலையில்அவர் வழக்கமாகத் திரும்பும் வண்டி வரும்வரை அங்கேயே இருக்கும். பின்னர் வழியில் நண்பர்கள் தரும் தீனியை சாப்பிட்டுவிட்டு வீட்டில் அவுட் ஹவுசில் படுத்துக் கொள்ளும். மருத்துவச் செலவு காரணமாக அந்த வீட்டை விற்று விடுகிறார்கள். நோய் வாய்ப்பட்ட அவர் ஒரு நாள் இறந்துவிடுகிறார். அவரது மனைவி, தன் மகள் வீட்டுக்குச் சென்று விடுகிறார்.

ஹசிகோ தொடர் வண்டி நிலையத்திலேயே தங்கி ஒவ்வொரு நாளும் ஒவ்வொரு நிமிடமும் தனது எஜமானரின் வருகைக்காக காத்துக்கொண்டே இருக்கிறது. கடுமையான குளிர் காலம். பனி கொட்டுகிறது. நடுங்கிக்கொண்டே காத்திருக்கின்றது. இவ்வாறு சில வருடங்கள் செல்கிறது. பின்னர் அதே தொடர் வண்டி நிலையத்தில் இறந்து விடுகிறது.

ஊர்மக்கள் ஹசிகோவுக்கு தொடர்வண்டி நிலைய வாசலில் அதன் சிலையை வைக்கிறார்கள். இதைக் கேள்விப்பட்ட அவரது மனைவி அவ்வூருக்கு வந்து ஹசிகோவின் சிலையைப் பார்த்து கண்ணீர் வடிக்கிறாள்.

இது உண்மைக் கதை. ஹசிகோ வின் சிலை இப்போதும் ஜப்பான் – டோக்யோ – ஷிபுயா(SHIBUYA) ரயில் நிலையத்தில் இருக்கிறது.

மனிதனுக்கும் நாய்களுக்கும் உள்ள உறவு கற்காலத்தில் இருந்தே தொடங்கி விட்டது. கற்கால மனிதன் முயல் போன்ற சிறு பிராணிகளை வேட்டையாடிக் கொண்டு வர நாயைப் பழக்கினான். மனிதன் தின்ற மிச்ச மீதி உணவை நாய்க்குப் போட்டான்.

அந்த பந்த பாசம் இன்றும் தொடர்கிறது. அமெரிக்காவில் அமெரிக்கர்கள் ‘வீட்டுக்கு ஒரு நாய்’ (சிலர் இரண்டு) வளர்க்கிறார்கள். அங்கு நாய் வளர்ப்பதற்கு சட்டங்கள் உண்டு. சட்டத்தை மீறினால் கடும் தண்டனை உண்டு. நாயுடன் நடைப் பயிற்சி செல்வோர் கையில் ஒரு நெகிழிப் பையும் கொண்டு செல்ல வேண்டும். வழியில் அது மலம் கழித்தால், அதை கையுறை அணிந்து நெகிழிப் பையில் அள்ளி எடுத்து அருகில் இதற்கென இருக்கும் பெட்டியில் போடவேண்டும்.

அமெரிக்காவிலும், ஐரோப்பிய நாடுகளிலும் ரேபீஸ் என்னும் வெறி நாய்க்கடி  நோயை அறவே ஒழித்துவிட்டார்கள்.

தமிழ்நாட்டில் ஒவ்வொரு தெருவோர இறைச்சிக்கடை முன்பாக ஒருசில நாய்களை நிச்சயமாகக் காண முடியும். ‘தெரு நாய்களைக் கொல்ல வேண்டும்’- என்று நடிகர் மோகன்லால் சில மாதங்கள் முன்பு கடுமையாகக் கூறி இருந்தார். அதற்கு, புளு கிராஸ் அமைப்பினரும் நடிகர் விஷாலும் கடும் எதிர்ப்பு தெரிவித்தனர்.

சில ஊர்களில் தெரு நாய்கள் சூழ்ந்து கொண்டு குழந்தைகளைக் கடித்து விடும் செய்திகள் அடிக்கடி வருகின்றன. தெருநாய்கள் அனைத்துக்குமே வெறி நாய்க்கடி நோய் ரேபீஸ் இருப்பதில்லை. பொதுவாக நாய்கள் மனிதனைக் கடிப்பதில்லை. இன்றைய நாள் வரை ரேபீஸ் நோய் தாக்கிய மனிதரைக்காப்பாற்ற மருத்துவம் இல்லை. வளர்ப்பு நாயோ, தெரு நாயோ, அது கடித்துவிட்டால் ரேபீஸ் தடுப்பூசி கண்டிப்பாகப் போட்டுக் கொள்ள வேண்டும். முன்பு தொப்புளைச் சுற்றி 14  ஊசிகள் போடப்பட்டன. தற்போது கை புஜத்தில் 4 ஊசிகள் போட்டுக்கொண்டால் போதுமானது. நாய் வளர்ப்பவர்கள் நாய்க்கும் ரேபீஸ் தடுப்பூசி போடவேண்டும். தாங்களும் தடுப்பூசி போட்டுக் கொள்ளவேண்டும்.

வட கொரியா, தென் கொரியா, சீனாவில் நாய்க்கறியை விரும்பி சாப்பிடுகிறார்கள்.

நம்மூர் தெரு நாய்களை கட்டுப்படுத்த அல்லது ஒழிக்க முடியுமா? நாய்களைப் பிடித்து, குடும்பக் கட்டுப்பாடு அறுவை செய்யவேண்டும் என்று சட்டம் சொல்கிறது. எந்த நகராட்சியும் இதை செய்வதாகத் தெரியவில்லை. இதைச் செய்வதால், நகராட்சி உறுப்பினருக்கு என்ன ஆதாயம் கிடைத்துவிடப் போகிறது? கழிப்பறை கட்டினாலோ, சாலை போட்டாலோ கணிசமான கமிஷன் கிடைக்கும்.

தெருவோர இறைச்சிக் கடைகளையே தடை செய்யவேண்டும். இறைச்சிக் கழிவுகளைப் பாதுகாப்பான முறையில் அப்புறப்படுத்தி, அவற்றை உரக் கிடங்குகளுக்கு அனுப்பவேண்டும்.

தெருவில் சுற்றித் திரியும் ஒருசில பசுக்களையே கட்டுப்படுத்த முடியாத அரசு, கூட்டங் கூட்டமாய்த் திரியும் நாய்களையா கட்டுப்படுத்திவிடப் போகிறது?

go to link டாக்டர் ஆர்.எம்.ஆர்.சாந்திலால்
(நிகரன், இதழ் 8)

‘அழிவின் தத்துவம்’ நூல் குறித்து.

.v ponnuchchaamy ni8

வேலாயுதம் பொன்னுச்சாமி.

மனிதர்கள் சமுதாயத்திற்கு வெளியில் இல்லை. சமுதாயம் மனிதர்களை சமூக மனிதனாக்குகிறது. அதேபோல, மனிதர்களும் சமுதாயத்தை உருவாக்குகிறார்கள். சமுதாயம் சமூக உறவுகளால் கட்டமைக்கப்பட்டது.       (அப்பா- மகள், மனைவி-கணவன், முதலாளி-தொழிலாளி, மருத்துவர்-நோயாளி). மனிதர்கள் தங்களைச் சூழ்ந்துள்ள சமூக உறவை உணர்ந்து கொள்வதற்கு அவர்களது நம்பிக்கைகள், சிந்தனை முறைகள், மொழி, புலன் உணர்வுகள் உதவி செய்கின்றன. இவற்றின் துணை கொண்டு தங்களுக்கான கருத்து நிலையை மனிதர்கள் உருவாக்குகின்றனர். இதில் அரசியல், பொருளாதாரம், சமூகவியல் பிரதான பங்கு வகிக்கின்றன. கருத்து நிலை என்பது கொள்கை, கோட்பாடு என்று இரு வகைகளாக சுட்டப்படுகின்றது. அப்படி என்றால் கொள்கை என்பது எது? கோட்பாடு என்பது எது என்ற வரையறை நமக்குத் தேவைப்படுகிறது.

கொள்கை என்பது ஒருவரால் ஏற்றுக் கொள்ளப்படும் எண்ணக்கருத்துக்கள், அபிப்பிராயங்கள் என்று சொல்லலாம். தனி மனிதனின் நோக்கு நிலை, சமூகத்தின் பொது மதிப்பீட்டுகள் ஆகியவை கொள்கை என வரையறுக்கப் படுகின்றன.

சமுதாயத்தில் பல பல அறிவுத்துறைகள் புதிது புதிதாக வந்து கொண்டிருக்கின்றன. இவ்வறிவுத் துறையின் பார்வையில் உதாரணமாக மொழியியல், உளவியல், தொன்மவியல், இனவரைவியல், அமைப்பியல், பின் அமைப்பியல், யதார்த்தவாதம்- இப்படியான கருத்துநிலைகள் கொண்டு விளக்க முயல்வது கோட்பாடுகள் ஆகின்றன. சமூகப் பிரச்சினையை இனங்காணவும் அதைத் தீர்ப்பதற்குமான வழிகளாகவும், குறிப்புகளாகவும் இக்கொள்கைகளும் கோட்பாட்டுப் பார்வையும் நமக்கு உதவுகின்றன.

எஸ்.என்.நாகராஜன் என்ற மரபியல் ஆய்வரிஞரின் அழிவின் தத்துவம் என்ற நூல் இன்று அதிகம் உரையாடலுக்கு உட்படுத்தப்படும், சூழலியம் குறித்து அன்றே பேசப்பட்ட புத்தகம் ஆகும். விஞ்ஞான வளர்ச்சி, தொழில் நுட்ப வளர்ச்சியால் ஏற்படும் கேடுகள் எப்படி சில வகைப்பட்ட கொள்கைகளால், கோட்பாடுகளால் நிலைப்படுத்தப்பட்ட கூறுகளைக் கொண்டிருந்தன என்பதைக் கட்டுட்டைத்துக் காட்டுகிறார் எஸ்.என்.நாகராஜன். இப்படித்தான் யூத மதத்தில்(ஜியானிசம்) கூறப்படும் கொள்கை ஒன்று யார் வேதநூல்களை (ஜெட் அவெஸ்டா) ஏற்றுக் கொள்கிறார்களோ அவர்களுக்கு இவ்வுலகினை இறைவன் வழங்கியுள்ளார் என்கிறது. அப்படி என்றால் யூத மதத்தை ஏற்காதவர்களுக்கு இவ்வுலகம் இல்லை என்பது சொல்லப்படாத கருத்தாகிறது. ஏற்காதவர்களை அழித்தொழிக்கலாம்,

அடிமை கொள்ளலாம். இறைவனுக்குப் பிரியமான யூதர்கள் சிறப்புரிமை பெற்ற இனம் என்பது உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது. இறைவனால் சிறப்புரிமை பெற்றவர்கள் என்பது நவீன காலத்தில் தொழில் நுட்பத்தால் சிறப்புரிமை பெற்றவர்கள் என்று மாறி இருக்கிறது.

விஞ்ஞானம் மனிதனுக்கு சேவை செய்யும், ஒய்வு நேரத்தைத் தரும் என்ற நோக்கு நிலை எவ்வளவு தூரம் பொய் ஆகியுள்ளது. அதற்காக விஞ்ஞானம் கூடாது என்பதல்ல. அது வரையறுக்கப்பட்ட தன்மையுடன் இருக்கவேண்டும் என்பதே எஸ்.என்.நாகராஜனின் கருத்தாகும். ஒரு பொத்தானின் தொடுகையில் உலகம் இருக்குமா? இல்லாமல் போகுமா? என்ற நிலையில் உலகம் நிறுத்தப் பட்டிருக்கிறது. விஞ்ஞானத்தின் பேரவலத்தை இரண்டு உலகப் போர்கள் நமக்கு உணர்த்தி இருக்கின்றன. விலங்கினங்கள் ஒன்றை ஒன்று அழித்து உண்டுதான் தங்கள் வாழ்வை நிலைப்படுத்திக் கொள்கின்றன. வலு உள்ளது வாழும் என்ற டார்வினின் நோக்கு நிலை பாசிச சிந்தனைக்கும், வன்முறையை சரி என்று சொல்வதற்கும், சுரண்டலே நியாயம் என்றும் தவிர்க்க முடியாதது என்ற சிந்தனைக்கும் சாதாரண மனிதர்களை இட்டுச் செல்லும். விலங்குகள் மற்றதை அழித்துதான் வாழ்கின்றன என்ற நோக்கு நிலை மற்றவர்களைத் திட்டமிட்டு ஒழிக்கும் மனிதச் செயலை மறைக்கிறது. விலங்குகளிடம் திட்டமிட்ட செயல் இல்லை. உண்மையில் உயிர்களிடத்தில் போட்டியைக் காட்டிலும் ஒத்திசைவே அதிகம் உள்ளது ( புலி அடித்துத் தின்ற மாடு எப்படி பிற உயிர்களுக்கு உணவாகிறது) வல்லான் வகுத்ததே வாய்க்கால் எனும்போது எளியது கீழ்ப்படிந்தே ஆகவேண்டும் என்பதை நியாயப்படுத்தலில் முடியும். வெல்லற்கரியதாக இருந்த டினோசார்களும், அரக்க ஆமைகளான அம்மோனபைட்டுகளும், மிகப் பெரிய யானைகளாகக் கருதப்பட்ட கம்பளி யானைகளும் இன்று இல்லாதொழிந்தது எதைக் காட்டுகிறது. இயற்கையில் உள்ள முரண்பாடு ஒருபோதும் ஆதிக்கத் தன்மையையோ, பகைத்தன்மையையோ பெறுவதில்லை. இயற்கையின் ஒத்திசைவை அளவுக்கு மீறி  நாம் கெடுத்தால் முரண்பாடு பெரும் வெடிப்பாக கிளம்பி அதன் முதல் பலி மனிதனாகவே இருக்கும். மனிதன் இயற்கையின் எஜமானன் என்பது ஆதிக்கக் கருத்தாகும். மனிதன் இப்பூவுலகின் தலைமகன், அவன் அனைத்தையும் அடிமைப்படுத்தலாம், வெல்லலாம் என்ற கருத்தை உட்பொதிந்துள்ளது. ஒன்றை அடிமைப்படுத்திதான் ஒன்று எஜமானன் ஆகமுடியும் என்ற தர்க்கத்துக்கு இது இட்டுச் செல்லும். மனிதன் இயற்கையின் ஓர் அங்கம்தான், எஜமானன் அல்ல. இவ்வுலகம் அனைத்து உயிர்களுக்கும் பொதுவானது.

உற்பத்திப் பெருக்கம் காரணமாக மனித வாழ்வில் இன்பமும் சுதந்திரமும் கூடும் என்ற கோட்பாடானது இயற்கை அழிக்கப்படுவதை மறைக்கிறது. உற்பத்திப் பெருக்கத்திற்கு இயற்கை வளங்கள் அழிக்கப் படுகின்ற சூழலில் மாசு ஏற்படுகின்றது. மனிதன் இயந்திரங்களுக்கு அடிமையாவதற்கும், நுகர்வுக் கலாசாரத்திற்கும் இட்டுச் செல்கிறது. (fan, mixy, fridge, grinder) மெய் நிகர் உண்மைக்கு அதாவது வர்ச்சுவல் ரியாலிட்டிக்கு அடிமையாகியுள்ளான் மனிதன். பேராசையையும், நிராசையையும், மன உளைச்சலையும், புதிய நரம்பியல் நோய்களையும் உற்பத்திப் பெருக்கம் உருவாக்கியுள்ளது. நுகர்வு மனித மதிப்புகளைச் சிதைத்துள்ளது. பணம், அதிகாரம், நவீன பொருட்கள் உள்ளவனே அந்தஸ்தானவன் என்றானது. உள்ள வருவாய் போதும் என்று வாழ்வதும், படிப்பதும், ரசிப்பதும் அந்தஸ்து இல்லாமல் போனது. அதிகாரம் இல்லாது வாழ்வது என்ற அமைதியான வாழ்வு வாழத் தகுதியற்ற வாழ்வாக, கிண்டலுக்கான வாழ்வாகப்

பார்க்கப்படும் மனோவக்கிரம் வளர்ந்துள்ளது. உற்பத்திப் பெருக்கம் இருப்பவன், இல்லாதவன் இடைவெளியை அதிகப்படுத்தியுள்ளது. பிளவுபடாத சுதந்திரத்தைக் கானல் நீராக்கியுள்ளது. சுதந்திரம் என்பது பிளவுபடாதது. இருப்பவன் இல்லாதவன் பிளவு இருக்கும் வரை சுதந்திரமும் பிளவுபட்டதாகவே இருக்கும். இருப்பவனின் சுதந்திரம் இல்லாதவனை அடக்குவதாகவும், இல்லாதவனின் சுதந்திரம் இருப்பவனின் செயலில் தலையிடுவதாகவும் இருக்கும். உற்பத்திப் பெருக்கம் இம் முரணை அதிகப் படுத்தவே செய்யும்.

இன்று உலகம், வளர்ச்சிÏவாழ்வாதாரம் என்ற கூர் முரணில், லட்சம் பேர் நன்றாக வாழ ஆயிரம்பேர் அழிவது தவிர்க்க முடியாதது என்ற மனிதாபிமானமற்ற, ஆதிக்க கருத்து நிலையில், நவீனத்துவம் என்ற பெயரால் மானுடத்தை அழிவின் விளிம்பில் நிறுத்தி இருக்கிறது. இதற்கு ஒரே மீட்சி எளிய வாழ்க்கை, வரையறுக்கப்பட்ட விஞ்ஞானம். இதையே தன் புத்தகம் முழுவதும் மானுட அக்கறை கொண்டு எழுதுகிறார் எஸ்.என்.நாகராஜன். நவீன அறிவியலையும், தொழில் நுட்பத்தையும் முழுமையான திறனாய்வுக்கு உட்படுத்த வேண்டும் என்கிறார். காலமும், இயற்கையும் கை ஏந்தி நிற்கிறது, நவீன அறிவியலைத் திறனாய்வு செய்ய வேண்டிய செயல்பாட்டைக் கோரி.

(நிகரன், இதழ்-8, பக்கங்கள்-16,17,18)

சுதந்திரத்தின் எல்லை

ஆங்கில மூலம்: ஏ.ஜி.கார்டினர்.

தமிழில்: ஆதவ்.

அது ஒரு வேடிக்கையான கதைதான். முன்பொருநாள் விமர்சகரும் சிறுவர்களுக்கான நூல்கள் எழுதுபவருமான ஆர்தர் ரான்சம் ரஷ்யாவிலுள்ள பெட்ரோகிராட் நகரத்திலிருந்து அவரது செய்திகளில் ஒன்றில் சொல்லியிருந்தது. பருத்த உருவமுடைய வயதான பெண்மணி ஒருத்தி தனது கூடையுடன் எந்தப் பயமுமின்றி போக்குவரத்திற்கு மிகுந்த குழப்பத்தை உண்டாக்கும் வகையில் பெட்ரோகிராடின்  வீதிகளில் ஒன்றின் நடுவே நடந்து சென்றுகொண்டிருந்தாள். நடைமேடையே நடந்து செல்லும் பயணிகளுக்கான பாதை என்று அவளுக்கு அறிவுறுத்தப் பட்டபோது, அவள் சொன்னாள்: “நான் எங்கு நடக்க விரும்புகிறேனோ அந்த வழியேதான் நடப்பேன். இப்போது நாங்கள் சுதந்திரம் பெற்றிருக்கிறோம்”. சுதந்திரம் ஒரு நடை பயணிக்கு சாலையின் நடுவில் நடப்பதற்கான உரிமையை அளிக்கும் என்றால் அதுவே ஒரு கார் டிரைவருக்கு அவருடைய காரை நடை மேடையின் மேலே ஓட்டிச் செல்வதற்கும் உரிமை அளிக்கிறது என்பது அந்த வயதான நேசத்திற்குரிய பெண்மணிக்குப் புலப்படவில்லை. இத்தகைய சுதந்திரங்களின் முடிவு உலகு தழுவிய குழப்பமாகத்தான் இருக்கும். எந்த ஒருவரும் இன்னொருவருடைய பாதையில் செல்ல முடியும்  அதே சமயம் ஒருவரும் எங்கு வேண்டுமானாலும் செல்லமுடியாது. அப்போது தனி மனித சுதந்திரம் என்பது சமூக அராஜகமாக அல்லது சமூக ஒழுங்கீனமாக ஆகிவிடும்.

கூடையுடன் நடுச் சாலையில் நடந்து சென்ற அந்த வயதான பெண்ணைப் போல உலகம் சுதந்திர போதை கொள்ளும் அபாயமும் இருக்கிறது. ஆகவே நமக்கு நாமே சாலை விதிகளின் அர்த்தத்தை நினைவு படுத்திக் கொள்வது நல்லது. எல்லோருடைய சுதந்திரமும் பாதுகாக்கப் பட வேண்டும் என்றால் ஒவ்வொருவருடைய சுதந்திரமும் வரம்புக்குட்பட்டதாயிருக்க வேண்டும் என்பதையே அது அர்த்தப்படுத்துகிறது. உதாரணத்திற்கு, லண்டன் நகரின் பிக்காடில்லி மையச் சந்திப்பில் சாலையின் நடுவில் நின்றுகொண்டு ஒரு போக்குவரத்துக் காவல்காரர் தன் கையை முன்னே நீட்டி வாகனங்களைத் தடுக்கிறார் என்றால் அது எதேச்சாதிகாரத்தின் குறியீடு அல்ல. மாறாக சுதந்திரத்தின் குறியீடு. நீங்கள் ஒருவேளை இதை ஏற்றுக்கொள்ளாமல் இருக்கலாம். ஒருவேளை நீங்கள் ஒரு அவசரத்தில் இருக்கையில் அந்தப் போக்குவரத்துக் காவல் அதிகாரி தன்  முரட்டுத் தனமான கடமையுணர்வால் உங்கள் காரை மறித்து நிறுத்தும்போது அது உங்கள் சுதந்திரத்தின் மீதான பெரும் வன்முறையாக நீங்கள் அதைக் கருதலாம். ஒரு பொது நெடுஞ்சாலையை நீங்கள் சுதந்திரமாக உபயோகிப்பதில் குறுக்கிட அந்த நபருக்கு என்ன தைரியம்? நீங்கள் ஒரு அறிவார்ந்த நபராக இருக்கும் பட்சத்தில் அவர்  உங்களுடைய சுதந்திரத்தில் குறுக்கிட முடியாதபோது வேறு எவருடைய சுதந்திரத்திலும் குறுக்கிட முடியாது என்பதையும், அதன் விளைவாகப் பிக்காடில்லி மையச் சந்திப்பில் பெரும் குழப்பத்தின் புயல் வீசும் என்பதையும், உங்கள் கார் அந்த இடத்தைக் கடந்து செல்லவே முடியாது என்பதையும் புரிந்துகொள்வீர்கள். உங்கள் தனி மனித சுதந்திரத்தை நிஜமாக்கக் கூடிய ஒரு சமூக ஒழுங்கை அனுபவிப்பதற்காகவே  உங்கள் தனிப்பட்ட சுதந்திரம் கட்டுப்படுத்தப்பட நீங்கள் இசைந்துள்ளீர்கள்.

சுதந்திரம் என்பது தனியாள் விடயமல்ல அது ஒரு சமுதாய ஒப்பந்தம். அது ஒரு நலன்களின் சகவாழ்வு. பிறருடைய சுதந்திரத்தைப் பாதிக்காத வரை ஒருவேளை நான் விரும்பியபடி நடக்க எனக்குச் சுதந்திரமிருக்கலாம். லண்டன் நகரின் புகழ்பெற்ற ஸ்ட்ராண்டு வீதியில் நீண்ட தலைமுடியுடன், செருப்பணியாத வெறும் கால்களுடன் ஒரு கவுனை உடுத்திக் கொண்டு செல்ல விரும்பினால் யார் என்னைத் தடுக்க முடியும்? என்னைப் பார்த்துச் சிரிப்பதற்கு உங்களுக்குச் சுதந்திரம் இருக்கலாம். ஆனால் உங்களில் இருந்து வித்தியாசமானவனாக இருக்க எனக்குச் சுதந்திரம் இருக்கிறது. என் தலை முடிக்குச் சாயம் பூசிக் கொள்ளவோ , என் மீசைக்கு மெழுகு தடவிக் கொள்ளவோ அல்லது ஒரு நீளமான தொப்பியையோ அல்லது ஒரு பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் ஆண்கள் அணியும் முழங்கால் அளவுக்கான கோட்டையும் காலணிகளையும் அணிந்து கொள்ளவோ அல்லது இரவில் தாமதமாகத் தூங்கச் செல்வதையோ அல்லது அதிகாலையில் சீக்கிரமே விழித்தெழவோ  நான் விரும்பினால் இவற்றை என் விருப்பப்படி கடைப்பிடிக்க எந்த ஒரு மனிதனின் அனுமதியும் தேவையில்லை. நான் மாமிசம் சாப்பிடும்போது அதனோடு கடுகைச் சேர்த்துச் சாப்பிடலாமா கூடாதா என்று உங்களிடம் கேட்க வேண்டியதில்லை. நான் ஒரு கறுப்பான அல்லது சிவப்பான பெண்ணைத் திருமணம் செய்து கொள்ள வேண்டும் என்றோ, வேர்ட்ஸ்வொர்த்துக்குப் பதிலாக யல்லா வீலர் வில்காக்ஸ் நூல்களை வாசிக்கும்படியோ, ஷண்டிகாப் மதுவுக்குப் பதில் சாம்பேன் மதுவைக் குடிக்கும்படியோ நீங்கள் என்னைக் கேட்க முடியாது.

மேற்குறிப்பிட்ட இந்த எல்லா விடயங்களிலும், இதுபோன்று இன்னும் ஓராயிரம் விடயங்களிலும் நீங்களோ நானோ யாருடைய அனுமதியையும் கோராமல் நம்மை நாமே திருப்பதிப் படுத்திக் கொள்ளலாம். மரபானதோ புதியதோ, கடினமானதோ எளிதானதோ, ஞானமானதோ கேலிக்குரியதோ நாம் விரும்பியதைச் செய்யக்கூடிய நாம் மட்டுமே தனித்து ஆளுகை செய்யக்கூடிய ஒரு ராஜ்யத்தை நாம் பெற்றிருக்கிறோம். ஆனால் எப்போது நமது ராஜ்யங்களை விட்டு நேரடியாகப் பொது வெளிக்கு வருகிறோமோ அப்போது நமது தனி மனித சுதந்திரச் செயல்பாடு பிற மனிதர்களின் சுதந்திரத்தால் தகுதிப்படுத்தப் படுகிறது. நள்ளிரவு தொடங்கி விடிகாலை 3மணி வரையிலும் கனத்த ஒலியெழுப்பும்  பித்தளை குழல் வாத்தியமான ட்ராம்போனை ஊதிப் பயிற்சி செய்ய நான்  விரும்பலாம். இங்கிலாந்தின் வேல்ஸ் பிரதேசத்தின் உயர்ந்த மலைச் சிகரமான ஹெல்வெல்லின் குன்றுகளின் உச்சிக்குச் சென்று வேண்டுமானால் நான் அதைச் செய்ய முடியும். அதை நமது வீதிகளில் செய்வேனானால் அக்கம்பக்கத்தவர்கள் ட்ராம்போன்  வாசிப்பதற்கான எனது சுதந்திரம் அமைதியான சூழலில் உறங்குவதற்கான அவர்களின் சுதந்திரத்தில் குறுக்கிடக் கூடாதென்பதை எனக்கு ஞாபகப் படுத்துவார்கள். உலகம் அதிக அளவிலான மக்கள் தொகையைக் கொண்டிருக்கிறது. என்னுடைய சுதந்திரம் அவர்களுடைய சுதந்திரத்தோடு ஒத்துப் போவதாய் இருக்க வேண்டும்.

நாம் எல்லோருமே இதை நினைவில் கொள்ள வேண்டியவர்களாக இருக்கிறோம். துரதிருஷ்டவசமாக நாம் நம்முடைய குறைகளைப் பார்க்கிலும் மற்றவர்களுடைய குறைகளின் பேரிலேயே அதிகமதிகமாய் கவனம் செலுத்துகிறோம்.

ஒரு காலையில் கிராமப்புற ரயில் நிலையம் ஒன்றில் ஒரு ரயில் பெட்டியில் ஏறி அமர்ந்து பிரிட்டிஷ் அரசாங்கத்தின் அதிகாரப்பூர்வ செய்திகள் அடங்கிய நீலப் புத்தகத்தை பள்ளிப் பிள்ளைகள் கேலியாகச் சொல்வதுபோல் ஒரே மூச்சில் படித்து முடிக்க ஆயத்தமானேன். அதை நான் பொழுதுபோக்குக்காகப் படிக்கவில்லை. உண்மை என்னவென்றால் நான் ஒருபோதும் நீலப் புத்தகத்தை பொழுதுபோக்குக்காகப் படிப்பதில்லை. மிக அத்தியாவசியமான ஒரு நோக்கத்திற்காக அந்தக் குறிப்புகளிலிருந்து தொழில்  ரீதியாகப் பெறப் போகும் ஒவ்வொரு பைசாவிற்காகவும் ஒரு வழக்கறிஞர் எப்படிப் படிக்க வேண்டுமோ அப்படிப் படித்தேன். ஒருவேளை நீங்கள் பொழுதுபோக்கிற்காக ஒரு புத்தகத்தைப் படிப்பீர்களானால் அப்போது அக்கம் பக்கத்துத் தொந்திரவுகள் ஒரு பொருட்டல்ல. லாரன்ஸ் ஸ்டெர்ன் எழுதிய நாவலான ட்ரிஸ்ட்ராம் ஷாண்டியையோ அல்லது ஆர்.எல்.ஸ்டீவன்சனுடைய ட்ரெசர் ஐலன்டையோ ஒரு பூகம்பத்தின் நடுவில் கூட என்னால் படித்து ருசிக்க முடியுமென்றே நினைக்கிறேன். ஆனால்  கண்ணும் கருத்துமான ஒரு படிப்பின்போது உங்களுக்கு ஒரு அமைதியான சூழ்நிலை தேவைப்படும். அடுத்த ரயில் நிலையத்தில் இரண்டு நபர்கள் நானிருந்த பெட்டியில் ஏறியது முதல் மீதிப் பயணம் முழுவதிலும் அது எனக்குக் கிடைக்கவேயில்லை. அவர்களில் ஒருவன் தன்னை ஒரு முக்கியப் புள்ளியாக மற்றவர்களுக்குக் காட்டிக் கொள்ளும் விதத்தில் சப்தமாகத் தன்னுடைய நண்பனுடன் பேசிக்கொண்டே வந்தான். ஆங்கில எழுத்தாளர் ஹார்ன் டுக்கின் கதைகளில் ஒன்றை எனக்கு ஞாபகப் படுத்தக் கூடிய மனிதர்களில் அவனும்  ஒருவன். அதில் அவர் அதிகமாகப் பெருமையைப் பீற்றிக்கொள்ளும் ஒரு நபரை வீதியில் சந்திக்கும்போது, அவரை நிறுத்தி அவரிடம் “மன்னிக்கவேண்டும். ஆனால் நீங்கள் ஒரு முக்கியப் புள்ளியாக இருக்க வேண்டும்” என்பார். அந்த கனவான் ஒரு முக்கியப் புள்ளிதான். நான் என்னுடைய புத்தகத்தின் பிரிவுகளோடும் உட்பிரிவுகளோடும் மல்லுக்கட்டிக் கொண்டிருக்கையில் அவருடைய குரல் பலத்த காற்றாய் மேலெழும். அவருடைய குடும்ப வரலாறு, போரில் அவரது மகன்களின் தீரச் செயல்கள், அரசியல் வாதிகளையும் தளபதிகளையும் பற்றிய அவரது விமர்சனங்கள் என்று விரிந்த அவரது குரல் என்னுடைய பணியைச் செய்வதற்கான என் எளிய முயற்சிகள் எல்லாவற்றையும் மூழ்கடித்துவிட்டது. நான் எனது நீலப்  புத்தகத்தை மூடிவைத்து விட்டு சன்னல் வழியே வெளியில் பார்த்தவாறே எல்லாவற்றையும் பொறுக்கமுடியாமல் கவனித்துக் கொண்டிருக்கையில் அவரின்  குரல் இப்படியான விசயாதாரங்களின்மேல்   இடிமுழக்கமிட்டது:”இப்போது பிரெஞ்சுக்காரர்கள் என்ன செய்ய வேண்டும்…? ஜெர்மானியர்கள் செய்த தவறு… பிரிட்டிஷ் பிரதமர் அஸ்கோய்த் …”. நீங்கள் இந்த விஷயத்தின் தன்மை எத்தகையது என்பதை அறிவீர்கள். நான் இவற்றையெல்லாம் முன்னமே கேள்விப் பட்டிருக்கிறேன். அதிலும் பலமுறை. அது ஒரு கர்ண கடூரமான இசைக்கருவி பழையதும் விருப்பமற்றதுமான பாடலை அழுவது போலிருந்தது.

நான் தைரியமாய் அவனைப் பார்த்து கொஞ்சம் மெதுவான குரலில் பேசினால் நல்லது என்று சொன்னால் அவன் என்னை ஒரு கொடூரமான மனிதன் என்று நினைத்துக் கொள்வான். அவன் பேசுவதைக் கேட்டுக் கொண்டிருப்பதைத் தவிர அதைவிடச் சிறந்ததாகச் செய்வதற்கு அங்கிருந்த எவருக்கும் ஒன்றும் தோன்றவில்லை.அவனது அறிவின் விசாலத்திளிருந்து பிரகாசித்த ஒளியில் பயணித்த அனுபவத்திற்காக எல்லோருமே அவனுக்கு நன்றி தெரிவிப்பார்கள் என்ற திருப்தியோடுதான் அவன் இறங்கிச் சென்றிருப்பான் என்பதில் துளியும் எனக்குச் சந்தேகமில்லை. அவன் ஒரு நல்ல குறிக்கோளுள்ள மனிதன்  என்பது வெளிப்படையானது. அவனது தவறு என்னவென்றால் அவனுக்கு சமூகத்தில் எப்படி நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்ற அறிவு இல்லை. அவன் சேர்ந்திருக்கத்  தகுந்தவன் அல்ல.

அமைதியான  எளிய மக்களின் உரிமைகள் சிறிய தேசிய இனங்களின் உரிமைகளைப் போல அதி முக்கியமாய்ப் பாதுகாக்கப்பட வேண்டியவை என்றே நான் நம்புகிறேன். சில வாகன ஓட்டிகள் வேண்டுமென்றே பயமுறுத்தும் வகையில் ஒலிகளை எழுப்பும்போது நடுநிலை நாடான பெல்ஜியத்தை தனது ஆக்கிரமிப்பின் கால்களின் கீழே ஒரு பூச்சியைப் போல நசுக்கிப் போட ஜெர்மனி நுழைந்தபோது நான் எப்படிக் கொதித்துப் போனேனோ அப்படிக்  கொதித்துப் போகிறேன் என்பதை ஒப்புக் கொள்கிறேன். அன்புக்குரிய அய்யாவே, எந்த உரிமையில் நமது நெடுஞ்சாலைகளில் உங்கள் பாதையில் குறுக்கிடும் எல்லோர் மேலும் இந்த அருவருப்பான சாபத்தைக் திணிக்கிறீர். நீங்கள் விலகிச் செல்ல முடியாதா? நீங்கள் என்ன அவ்வளவு முக்கியமான புள்ளியா? அல்லது ஜெர்மன் நாட்டின் அராஜகவாத தீர்க்கதரிசியான நீட்ஷேவின் வெறிபிடித்த பிரச்சாரகரா? ஒருவன் தான் பிரஷ்யாவின் ஆன்மாவாக முடிசூட்டிக் கொண்டிருப்பதை உணராமல் குரூரமாகவும், வெட்கமில்லாமலும், அறமற்றவிதத்திலும் ஒரு பன்றியின் முதுகில் அமர்ந்திருக்க முடியுமென்றால் அவன் எத்தகையவன் என்று நான் அதிசயிக்கிறேன். ஒரு நாகரீகமடைந்த உலகில் அவலட்சனத்தின் வெளிப்பாடு.

பிறர் கவனத்தை அதிகமதிகமாய் ஆக்கிரமிக்கும் அளவிலான ஒலியெழுப்பும் ஒரு கிராமபோன் பெட்டியை வாங்கி வந்து ஒருவன் ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை பிற்பகலில் தன்வீட்டு சன்னல்களைத் திறந்துவைத்து அதை ஓட விட்டு முதல் உலக யுத்தத்தின்போது போர்வீரர்கள் பாடிய ‘கீப் தி ஹோம் பயர்ஸ் பர்னிங்’ என்ற பாடலால்  அல்லது அதைப் போன்ற வேறு ஒரு புளித்துப்போன பாடலால் வீதியை நிரப்பும் அந்த  மனிதனைப் போல மிகவும் தொந்தரவற்ற ஒரு மனிதன் வேறு எவரும் இருக்க முடியுமா? இது போன்ற சமூக நடவடிக்கைகளின் சரியான எல்லை எது? மீண்டும் அந்த ட்ராம்போனையே உதாரணத்திற்கு எடுத்துக்கொள்வோம்.

ஆங்கிலக்  கட்டுரையாளரும் விமர்சகருமான வில்லியம் ஹஸ்லிட் சொன்னார் அந்தப் பயங்கரமான வாத்தியத்தைப் பழக  ஒருவன் விரும்பினால், அக்கம் பக்கத்தவருக்கு அது ஒரு தொந்திரவாக இருந்தாலும், அதை அவன் வீட்டிலேயே கூட கற்றுக் கொள்ள உரிமை பெற்றிருக்கிறான். ஆனால் அந்தத் தொந்திரவை ஆகக் கூடிய அளவிற்குக் குறைத்துக் கொள்வது அவனுடைய பொறுப்பு. அதை அவன் தனது வீட்டின் சன்னல்களைச் சாத்திவிட்டுப் பரணில் உட்கார்ந்து பழக வேண்டும். அவனது வீட்டின் முன்னறையில் உட்கார்ந்து பழகவோ, சன்னல்களைத் திறந்து வைத்திருக்கவோ, அதிக பட்ச வன்முறையாக பக்கத்து குடித்தனக்காரர்களின் காதுகளில் ஊதவோ அவனுக்கு  எந்த உரிமையும் இல்லை. அதே போன்றுதான் கிராமபோன் விசயத்திலும். நீங்கள் கிராமபோனை விரும்பினால், அதை நீங்கள் வைத்துக்கொள்ள உங்களுக்கு உரிமை இருக்கிறது. ஆனால் அதன் சத்தத்தின் அளவை உங்கள் வீட்டுக்குள் மட்டும் கேட்கும்படியாகக் குறைத்துக்கொள்ள உங்களால் முடியாவிட்டால் நீங்கள் அண்டை வீட்டாரின் சுதந்திரத்தில் குறுக்கிடுகிறீர்கள். உங்கள் அண்டை வீட்டார் ஒருவேளை ‘கீப்  தி ஹோம் பயர்ஸ் பர்னிங்’ பாடலை விரும்பாமல் இருக்கலாம். அவர்கள் தங்கள் ஞாயிறு பிற்பகலைத் தொந்திரவின்றிக் கழிக்க விரும்பியிருக்கலாம். நீங்கள் தெரிந்தே அவர்கள் விரும்புகிற அமைதியின் வழியில் இடையூறு செய்வது அனுமதியின்றி அவர்களுடைய  தோட்டத்திற்குள் நுழைந்து அவர்களின் பூச்செடிகளை உங்கள் கால்களால் நசுக்கி அழிப்பதைப் போன்ற மிகப் பெரிய வன்முறையாகும்.

தனிமனித சுதந்திரங்களின் மோதல்கள் சமரச முயற்சிகளுக்கு சவால் விடும்படி ஆகிவிட்ட எத்தனையோ வழக்குகள் இருக்கின்றன. லண்டன் நகரின் செல்வந்தர்களும் நவநாகரீக மனிதர்களும் வாழக்கூடிய வெஸ்ட் எண்டு சதுக்கத்தில் வசித்து வந்த எனது பழைய நண்பர் எக்ஸ் அதிசயிக்கத்தக்க விதத்தில் நற்பண்புகளும் கூடவே எரிச்சலும் கலந்த ஒரு கலவை. தெருப் பியானோ இசைக் கருவி வாசிக்கும் சப்தம் கேட்டால் பொறுமையிழந்து விடுவார். அதை அந்த இடத்தைவிட்டு அப்புறப்படுத்த விரைந்தோடுவார். அருகிலேயே தார்மீக அறநெறிகளின் பால் நீக்குப் போக்கான அணுகுமுறை கொண்ட அதேவேளையில் பலராலும் விரும்பப்பட்ட ஒரு பெண்மணி  இருந்தார். அவருக்குத் தெருப் பியானோ இசையென்றால் கொள்ளை ஆசை. ஒரு பழக்கூழ் கோப்பையை குழவிகள் மொய்ப்பதைப் போல மொய்த்து விடுவார். இதில் யாருடைய சுதந்திரம் யாருக்குக் கீழ்ப்படுத்தப்பட வேண்டும். என் வாழ்வில் என்னால் சொல்ல முடியாது. தெருப் பியானோ இசைக்கருவி எவ்வளவாக விரும்பப் படுகிறதோ அந்த அளவுக்கு அது வெறுக்கப் படுவதும் நியாயமானதுதான். இத்தகைய அழகான புதிர்களுக்கு விடையை செர்வாண்டிஸ் எழுதிய அங்கதப் படைப்பின் கதாநாயகன் டான் குவிக்சாட்டின் எடுபிடி  சான்சோ பான்ஜாவிடமே கேட்பதற்கு மிகவும் விரும்புவேன்.

ஒரு உண்மையைச் சொல்கிறேன். இந்த சிக்கலான உலகில் நாம் முழு அளவில் ஒரு அனார்கிஸ்டாகவோ அல்லது முழு அளவில் ஒரு சோசலிஸ்டாகவோ இருக்க முடியாது. நியாயமான அளவுக்கு இரண்டும் கலந்த கலவையாகவே இருக்கவேண்டும். நமக்குப் பாதுகாப்பதற்கு இரண்டு விதமான சுதந்திரங்களும் இருக்கின்றன – நமது தனி மனித சுதந்திரம் மற்றும் நமது சமூக சுதந்திரம். ஒருபுறம் எதேச்சதிகாரிகளிடம் கவனமாக இருக்கவும் மறுபுறம் அராஜகவாதிகளிடம் எச்சரிக்கையாக இருக்கவும்  வேண்டியவர்களாக  இருக்கிறோம். நான் ஒரு மார்க்சியவாதியோ அல்லது டால்ஸ்டாயனோ இல்லை. இரண்டும் கலந்த சமரசம். என்னுடைய குழந்தை கண்டிப்பாக இந்தப் பள்ளிக்குத்தான் செல்லவேண்டும் அல்லது அந்தப் பள்ளிக்குத் தான் செல்லவேண்டும் என்றோ, அறிவியல் பாடம்தான் படிக்கவேண்டும் அல்லது கலைப் பிரிவைத்தான் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும் என்றோ, ரக்கர் என்ற கைப்பந்து விளையாட்டைத்தான் விளையாடவேண்டும் அல்லது கால்பந்துதான் விளையாட வேண்டும் என்றோ எந்த ஒரு அதிகார வர்க்கப் பிரதிநிதியும் சொல்வதை நான் அனுமதிக்க முடியாது.இவையெல்லாம் தனிமனித விருப்பு சார்ந்தவை. ஆனால் அதற்காக நான் என் குழந்தையை படிக்க வைக்க முடியாது என்றோ, காட்டுமிராண்டியாகத்தான் வளர்ப்பேன் என்றோ அல்லது புகழ் பெற்ற நாவலாசிரியர் சார்லஸ் டிக்கன்ஸின் ஆலிவர் ட்விஸ்ட் நாவலில் வரும் பாகின் பள்ளிக்கூடம் போல் பிக் பாக்கெட் திருடனாகக் கற்றுக் கொடுப்பேன் என்றோ நான் சொல்வேனானால் சமூகம் நான் விரும்பினாலும் விரும்பாவிட்டாலும் காட்டுமிராண்டி வாழ்க்கை தற்காலத்திற்குப் பொருத்தமற்றது என்று சொல்லவும், பிக் பாக்கெட் திருட்டுக்குக் கடும் எதிர்ப்புத்  தெரிவிக்கவும், எனது குழந்தை அடிப்படைக் கல்வி பெற்றிருப்பது அவசியம் என்று வலியுறுத்தவும் செய்யும். எனது குழந்தை அண்டை அயலாருக்குத் தொந்திரவாக இருக்கவோ அல்லது சமுதாயத்திற்குச் சுமையாகவும் பொதுமக்களுக்கு அச்சுறுத்தலாகவும் இருக்கும்படியாகவோ வளர்ப்பதற்கு எனக்கு சுதந்திரம் இருக்க முடியாது.

இப்படிச் சின்னச் சின்ன நடத்தை சார்ந்த விசயங்களில், சாலை விதிகளை மதித்து நடப்பதில் நம்மை நாமே நியாயம் தீர்த்துக் கொண்டு நாம் நாகரீகமானவரா அல்லது அநாகரீகமானவரா என்பதை அறிவிக்கிறோம். சாகசங்களும் தியாகங்களும் புரிவதற்கான அற்புதமான காலங்கள் அரிதானவை. பொது வெளியில் சமூக உறவுகளில் நம்மிடம் வெளிப்படும் சின்னச் சின்னப் பழக்க வழக்கங்கள் நமது வாழ்வில் பெரும் விளைவுகளை ஏற்படுத்துவதோடு நமது வாழ்க்கைப் பயணத்தை இனிப்பாகவோ கசப்பாகவோ ஆக்குகின்றன. ரயில் பெட்டியில் உடன் பயணித்த அந்த நண்பர் இதைப் பிரதிபலிப்பார் என்று நம்புகிறேன். அவருடைய அடுத்தவருக்கு எங்கே பிரெஞ்சுக்காரர்கள் தவறிழைத்தார்கள் என்பதையும், எங்கே ஜெர்மானியர்கள் தவறாகிப் போனார்கள் என்பதையும் விளக்கிச் சொல்வதை அவர் நிறுத்தத் தேவையில்லை. ஆனால் அது என்னுடைய நீலப் புத்தகத்தை நான் தொந்திரவில்லாமல் வாசிக்க அனுமதிக்கும் விதத்தில்.

 

(நிகரன், இதழ்-9, பக்கங்கள்-25,26,27,28,29)