தொழிலாளர்களாயிருந்தாலும்..

தொழிலாளர்கள் என்பதற்காகவே பொதுத்துறை நிறுவனங்களில் பணிபுரியும் ஊழியர்களின் மக்கள் விரோத நடவடிக்கைகளைக் கண்டுகொள்ளாமல் விட்டுவிட முடியுமா? சில நேரங்களில் அவர்கள் நடவடிக்கைகள் பொதுத் துறை நிறுவனங்கள் மீதே மக்கள் வெறுப்புக் கொள்ளச் செய்வதாயும் மாறிவிடுகிறது. சமீபத்தில் அப்படி நடந்த ஒரு சம்பவம் பற்றிய செய்தி பல செய்தித் தாள்களில் வெளி வந்துள்ளது. உரியவர்களுக்கு விநியோகம் செய்யப்படாமல் சாக்கடையில் வீசப்பட்ட ஆதார் அட்டைகள். வட ஆற்காடு மாவட்டம் வாணியம்பாடியில் நடந்த சம்பவத்தால் பொதுமக்கள் கொதித்துப் போனார்கள். அதே போல் சமீபத்தில் ஒய்வு பெற்ற ஒரு தபால் அலுவலக ஊழியரின் காலி செய்யப்பட்ட வாடகை வீட்டில் இருந்து விநியோகம் செய்யப்படாத தபால்களும் ஆதார் அட்டைகளும் குவிந்து கிடந்த செய்தி. இது போன்ற பல நிகழ்வுகள் செய்தியாகாமால் போய்விடுவதும் உண்டு. உழைக்கும் வர்க்கக் கலாசாரத்திற்கு அந்நியமான வாழ்க்கை முறையைப் பின்பற்றும் தொழிலாளர்கள் லஞ்ச ஊழலில் திளைப்பதும் இதுபோன்ற மக்கள் விரோதச் செயல்களில் ஈடுபடுவதும் நடைமுறையாகிறது. இவர்கள் தங்கள் வாழ்க்கை முறையால் சுரண்டும் வர்க்கத்தின் பிரதிநிதிகளாகவே மாறிவிடுகின்றனர். முதலாளியத்தின் பங்காளிகளாக மாறிவிடுகின்றனர். பொதுத்துறை நிறுவனங்களில் பணிபுரியும் ஊழியர்களில் பலர் தனக்குரிய வேலையைச் சரியாகச் செய்வதில்லை. பலர் வேலை செய்யாமலேயே சம்பளம் வாங்குகிறார்கள். பொதுத் துறை நிறுவனங்கள் மக்களின் சொத்து என்பதை மறந்து தங்களின் சொத்தாகவே நினைக்கிறார்கள். தொழிலாளர்களாயிருந்தாலும் இவர்களும் தொழிலாளர் வர்க்க விரோதிகளே.

(நிகரன், இதழ் 1, பக்கம் 18)

காரல் மார்க்ஸ்

marx ni1

மார்க்ஸின் தகப்பனார் இறந்த பிறகு மார்க்ஸுக்கும் இவனுடைய குடும்பத்திற்கும் நெருங்கிய தொடர்பு இல்லாமலேயே போய்விட்டது. “குடும்பத்திற்குப் புறம்பானவனாகிவிட்டான் மார்க்ஸ்” என்று இவனுடைய தாயார் கூறிக்கொண்டு வந்தாள். இவனுடைய புது முயற்சிகளுக்கெல்லாம் முட்டுக்கட்டை போட்டுவந்தாள். அவள், தான் இறந்து போகிறவரை, தன் மகனுக்கு எவ்வித உதவியும் செய்யவில்லை. உதவி செய்யாமலிருந்ததோடு இவனுடைய பணக் கஷ்டத்தைப் பார்த்து மகிழ்ச்சியும் அடைந்தாள். ஐயோ, லட்சியவாதிகள் தங்கள் தாயாரின் கோபத்திற்கும் சாபத்திற்கும்கூட ஆளாக வேண்டியதிருக்கிறது.

வெ.சாமிநாதசர்மா,
நூல்: காரல் மார்க்ஸ்.

(நிகரன், இதழ் 1, பக்கம் 5)

இப்படிச் செய்ய எத்தனை பேரால் முடியும்?

gandhiji ni1

சத்திய சோதனை. மூன்றாம் பாகம். 12ஆம் அத்தியாயம். போயர் யுத்தத்தில் செஞ்சிலுவைச் சங்கத்தினரோடு சேர்ந்து மருத்துவ சேவை செய்து முடிந்தது. நேடாலில் பஞ்ச நிவாரணம் மற்றும் சுகாதார சேவைகள் செய்து முடிந்தது. இனி தென் ஆப்பிரிக்காவில் தான் இருந்தால் வெறுமனே பணம் பண்ணுவது ஒன்றே தன் பிரதான வேலை ஆகிவிடும் என்று பயந்தார் காந்தி. இந்தியாவுக்குத் திரும்புவதென்று முடிவு செய்கிறார். தென் ஆப்பிரிக்க இந்திய சமூகம் அவரை விடுவதாயில்லை. இறுதியில், தேவைப்பட்டால் ஒரு ஆண்டுக்குள் தென் ஆப்பிரிக்காவிற்கு திரும்பத் தயார் என்ற நிபந்தனையோடு காந்தி இந்தியா திரும்ப ஒப்புதல் அளிக்கப்பட்டது. நேடால் இந்தியர்கள் காந்தி குடும்பத்திற்கு விடை கொடுக்கும் நிகழ்ச்சிகளை ஏற்பாடு செய்தார்கள். விலை உயர்ந்த பரிசுப் பொருட்கள் வழங்கப்பட்டன. தங்கம், வெள்ளி மற்றும் வைரத்திலான பொருட்கள், கடிகாரம், மோதிரம் என்று குவிந்துவிட்டன. கஸ்தூரிபா காந்தி அவர்களுக்கும் ஒரு விலையுயர்ந்த வைர நெக்லஸ் பரிசளிக்கப் பட்டது. இந்தப் பரிசுப் பொருட்களின் சுமை தாங்காமல் அன்று இரவு காந்தி அவர்களுக்கு தூக்கம் வரவில்லை. விலையுயர்ந்த அந்தப் பரிசுப் பொருட்களைத் தான் வைத்துக் கொள்வது தகாது என்று கருதினார். சேவைக்காக பணம் பெற்றால் அது சேவை ஆகாது என்பதும் பொது சேவையில் இருக்கும் ஒருவர் எளிமையாக வாழவேண்டும் என்பதும் அவர் கொள்கை. சேவை அதற்கேயுரிய வெகுமதியைப் பெறும் என்று நம்பினார். தனது குழந்தைகளும், மனைவியும்கூட இத்தகைய வாழ்க்கை முறைக்குப் பழகிக் கொள்ள வேண்டும் என்று விரும்பினார். எனவே அந்தப் பரிசுப் பொருட்களை எல்லாம் ஒரு அறக்கட்டளையின் பெயரில் வங்கியில் டெபாசிட் செய்து அதிலிருந்து கிடைக்கும் வருவாயில் தென் ஆப்பிரிக்க இந்தியர் சமூகத்தின் செயல்பாடுகள் தடையின்றி நடக்க வழிசெய்வது என்று முடிவு செய்தார். ஆனால், கஸ்தூரிபா காந்தியிடம் இருந்து அந்த நெக்லஸைத் திரும்பப் பெறுவது அவ்வளவு எளிதாக இல்லை. உணர்ச்சி மயமான போராட்டத்தில் குழந்தைகளைத் தனக்காகக் கஸ்தூரிபாவிடம் வழக்காடச் செய்தார். கஸ்தூரிபாவோவெனில் தனக்குப் பரிசளிக்கப்பட்ட நகையை காந்தி எப்படிக் கேட்கலாம் என்று வாதிட்டார். காந்தியோ அது தனது சேவைக்காகவே கஸ்தூரிபாவுக்குக் கொடுக்கப்பட்டது என்று விளக்கினார். கடுமையான போராட்டத்தின் இறுதியில் காந்தி வெற்றிபெற்றார். பரிசுப் பொருட்கள் எல்லாம் வங்கிக்குப் போனது டிரஸ்ட் பெயரில் டெபாசிட்டாக.

(நிகரன், இதழ் 1, பக்கம் 12)

நவம்பர் புரட்சியின் நினைவாக..

உலகின் முதல் உழைக்கும் மக்கள் ஆட்சி 1871ல் பிரான்ஸ் நாட்டில் பாரிஸ் கம்யூன் என்ற பெயரில் அமைந்தது. அந்த ஆட்சி வெறும் 72 நாட்கள் மட்டுமே உயிருடன் இருந்தது. அந்த அரசின் தோல்விக்குப் பிறகு அப்படி ஒரு அரசு இனி உலகில் எப்போதும் தோன்ற முடியாது என்றுதான் பலரும் நினைத்தனர். மீண்டும் 45 ஆண்டுகளுக்குப் பின் 1917 நவம்பர் 7 அன்று ரஷ்ய நாட்டில் தோழர் லெனின் தலைமையில் உழைக்கும் மக்களின் அரசு ஆட்சிக்கு வந்தது. இந்த முறை உழைக்கும் மக்களின் ஆட்சி திடமாகவோ நோயுற்றோ 72 ஆண்டுகள் உயிருடன் இருந்தது. பல்லாயிரக் கணக்கானவர்கள் புரட்சியின்பொது தங்கள் இன்னுயிரைத் தியாகம் செய்தனர். இரண்டாம் உலக மகா யுத்தத்தின்போது பாசிச ஹிட்லரின் ஆக்கிரமிப்புக்கெதிரான போரில் இரண்டரை கோடி மக்கள் தங்கள் உயிரைத் தியாகம் செய்து அந்த ஆட்சியைக் காத்தனர். அந்த தியாகங்களைஎல்லாம் வீணடித்து ரஷ்யாவில் மீண்டும் முதலாளியத்தை மீட்டெடுத்த சுரண்டலுக்கும் ஒடுக்குமுறைக்கும் ஆதரவான அந்தக் கூட்டம் கம்யூனிஸ்டுக் கட்சி என்ற பெயரில்தான் கடைசிவரை இருந்தது. கம்யூனிஸ்ட் கட்சி என்று பெயர் வைத்திருப்பதாலேயே ஒரு கட்சி கம்யூனிஸ்ட் கட்சி ஆகிவிடாது என்பதற்கு நிரூபிக்கப்பட்ட சாட்சி ஆகிப் போனது. சுரண்டலுக்கும் ஒடுக்குமுறைக்கும் எதிரான போராட்ட அலைகள் ஒருபோதும் ஓயாது. ஒவ்வொரு நவம்பரும் ரஷ்ய நாட்டின் புரட்சியாளர்களின் தியாகத்தை நமக்கு நினைவுபடுத்திக் கொண்டே இருக்கும்.

(நிகரன், இதழ்-9, பக்கம்-2)

‘விடுதலைப் போராளி’ ஜி.இராமச்சந்திரன்

g.ramachandran ni9

http://cottonwoodsteakhouse.com/image-20/ ‘விடுதலைப் போராளி’ ஜி.இராமச்சந்திரன் – நூலிலிருந்து ஒரு அத்தியாயம்.

source url 30.மதுரை மத்திய சிறையில்

( என்னைப் பற்றிய விமர்சனத்தின் ஒரு பகுதி)

இடம்: மதுரை மத்திய சிறை 9 ஆம் பிளாக்

(சுமார் 150 பேர்கள் மத்தியில் விமர்சனம்)

இவருக்கு சிவகங்கை, பரமக்குடி, திருப்பத்தூர் தாலுகாவில் வேலை செய்யும்படி பொறுப்பு கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. வளர்ச்சி அடைவதற்கான அம்சங்கள் இவரிடத்தில் இல்லை. வெகு உற்சாகமாகவும், கிராமம் கிராமமாக 24 மணி நேரமும் சுற்றுவார். ஆனால் இது மிகச் சாதாரணமான வேலைதானென்றும் தோழர்கள் குறை சொல்வார்கள்.

குறை: இவர் ஒரு கருமியாய் இருக்கிறார் (சிவப்பி, பெரியநாச்சி)

கருமித்தனம் என்றால் என்ன?

நான் என் பிரதேசத்திலிருந்து செல்லும்போது ரூபாய் 10/-ம் ஒரு ஜதை வேஷ்டிகளும் எடுத்துச் சென்றேன். அச்சமயம் நான் வீட்டிற்கே செல்ல முடியாது. திருப்பத்தூர் தாலுகாவில் 15 தினங்கள் தங்கிவிட்டு சிவகங்கை தாலுகாவுக்கு வந்தேன்.சிவகங்கை தாலுகாவில் 2, 3 மாதங்கள் கழித்த பிறகு ஒரு சம்பவம் எனக்கு நினைவுக்கு  வருகிறது. அதை இங்கு குறிப்பிடுகிறேன்.

அச்சமயம் என் கையில் பணம் தீர்ந்து போயிற்று. பிரசுர விற்பனைப் பணத்தை கையாட வேண்டிய நிலையாயிருந்தது. அதில் ஒரு ரூபாய் வரை செலவழித்து விட்டேன். அதற்கு எனக்குப் பணம் கொடுக்கும் தோழர் கூடக் கோபித்துக் கொண்டார். என் வேஷ்டிகள் பூராவும் கிழிந்து கந்தலில் கந்தலாக இருந்தது. அத்துனியைத் தவிர வேறு வழியிலாமல் இரண்டு மாதம் ஓடியது. அச்சமயத்தில் ஒரு தோழர் வந்தார். அவர் பேஸ்ட், பிரஷ், மார்கோ சோப்பு, கண்ணாடி, சீப்பு, ஹேராயில், 5,6 ஜதை உடைகள் மற்றும் பல நாகரீக பாசன்களில் தேர்ந்ததாக கையில் ஒரு பெட்டியை ஒரு பையன் தூக்கி வர வந்து சேர்ந்தார். அவரிடம் ஒரு வேஷ்டியைக் கொடுத்து விட்டு வீட்டில் போய் வாங்கிக் கொள்ளும்படி யாசித்தேன். மறுத்துவிட்டார். என் மனம் புண்பட்டது. பிறகு கூலி விவசாயிகள் தாங்களாகத் தங்கள் கூலி நெல்லை விற்று எனக்கு ஒரு வேஷ்டியும் ஒரு துண்டும் ரூபாய் 5 க்கு வாங்கிக் கொடுத்தார்கள்.

எனக்காக என் வீட்டில் மாதம் ரூபாய் 15/- வீதம் என் தாயார் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். அதில் ஒரு பைசா கூட எனக்கு வந்து சேரவில்லை. அச்சமயம் வந்த அந்த நவநாகரீகத் தோழர் நான் பசியும் பட்டினியுமாக வேலை செய்வது தெரிந்தும், தன்னிடம் பணம் இருந்தும் பணம் கொடுக்க மறுத்துவிட்டார். அல்வாவும், பிரியாணிகளும் பிளேட் கணக்கில் உள்ளே தள்ளி கொக்கோ பானங்களுடன் ஸ்னோவும், பேஸ்பவுடர்களுடன் வாழ்க்கை நடத்துவது என் கண் முன்னால் நடந்து கொண்டு தான் இருந்தது. அவ்விதமிருப்பது தான் வளர்ச்சிக்கு உதவும் வளர்ச்சிக்கான அம்சங்கள் போலும்?. அதை எங்கே நான் உணரப் போகிறேன்? மேற்கண்ட கோணத்தில் வளரும் அம்சம் என்னிடத்தில் இல்லை தான். அது என் கருமித்தனமாக இருக்கலாம். அது தான் என் கருமித்தனத்தின் அர்த்தம். அதன் பிறகு தையல் வேலை செய்யும் தோழர் ஒருவர் ட்ரவுசர் ஒன்று கொடுத்தார்.

எனக்குத் துணி கொடுக்க மறுத்த தோழர் என் வீட்டில் போய் வாங்கிய துணிகளில் சிலவற்றைத் தானே எடுத்துக் கொண்டார். அந்த ஊதாரித் தோழர் ஆற்றில் குளித்து விட்டு தன மார்கோ சோப்பை போட்டு விட்டு போய்விட்டார். அந்த சோப்பை பெண் தோழர்களும் நானும் உபயோகப் படுத்தினோம். நான் அடிக்கடி அப்பிரதேசத்திற்குச் சென்று தங்குவதும் உண்டு. நாக்குக்கு ருசியான ஆகாரங்களுக்கு ஆசை இருந்தது. என் நாக்கு அறுக்கப் பட்டிருக்கவில்லை. என் கருமித்தனம் என் தொண்டையைப் பிடித்து நெருக்கி அடைத்து சாப்பிட தடை செய்யவில்லை. ஆனால் என்னிடம் பணமில்லை – வறுமை.

நிகரன், இதழ்-9, பக்கங்கள்- 38,39)

கடுகு உள்ளம்

barathithaasan ni2

 

 

 

 

தன் பெண்டு தன் பிள்ளை சோறு வீடு
சம்பாத்யம் இவையுண்டு தானுண் டென்போன்
சின்னதொரு கடுகுபோல உள்ளங் கொண்டோன்
தெருவார்க்கும் பயனற்ற சிறிய வீணன்.

பாரதிதாசன்.
(நிகரன், இதழ்-2, பக்கம்-2)

வீரம் விளைந்தது

nikolai ostrovsky ni2

 

 

 

 

 

வீரம் விளைந்தது. எழுதியவர் நிகோலாய் ஒஸ்திரோவஸ்கி. ஆங்கிலத்தில் “ஹவ் தி ஸ்டீல் வாஸ் டெம்பர்டு”. ரஷ்யப் புரட்சியின் தொடர்ச்சியான உள்நாட்டுப் போரில் தன்னை அர்ப்பணித்துக் கொண்ட ஒரு லட்சிய இளைஞனின் கதை. கதையின் ஊடே வரும் இந்தப் புகழ்பெற்ற வரிகள் இந்தக் கதையின் சிறப்புக்குச் சான்று.

“வாழ்வு சகிக்க முடியாததாக ஆனபிறகும் எப்படி வாழ்வதென்பதைக் கற்றுக்கொள். உன் வாழ்வைப் பயனுள்ளதாக ஆக்கிக்கொள்.”

“மனிதனது மதிக்கமுடியாத இனிய உடைமைகளில் சிறந்தது அவனது வாழ்வாகும். அவன் ஒரு தடவை தான் வாழ முடியும். காலமெல்லாம் குறிக்கோள் இல்லாமல் பாழாக்கிவிட்டேன் என்ற வருத்தம் வதைப்பதற்கு வாய்ப்பு அளிக்காத வகையில் அவன் சீராக வாழவேண்டும். அற்பனாக வாழ்ந்து இழிவு தேடினேன் என்ற அவமானம் உள்ளத்தை எரிப்பதற்கு இடமில்லாத வகையில் நேராக வாழவேண்டும். உலகத்தின் தலைசிறந்த லட்சியத்துக்காக, மனித குலத்தின் விடுதலைப் போராட்டம் என்ற பொன்னான மார்க்கத்துக்காக, நான் என் வாழ்வு முழுவதையும் அர்ப்பணித்தேன் என்று இறக்கும் பொழுது கூறும் உரிமை பெரும் வகையில் அவன் வாழ வேண்டும். திடீர் நோயோ, சோக விபத்தோ, வாழ்வுக்கு வெடி வைக்கக் கூடுமாதலால், மனிதன் தன் வாழ்வின் ஒவ்வொரு வினாடியையும் நன்கு பயன்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும்.”

பாவெல் கர்ச்சாகின் ரஷ்ய இலக்கியம் படைத்துள்ள மிகச் சிறந்த கதாபாத்திரங்களுள் ஒன்று. எப்படி கர்ச்சாகினுடைய தனிச் சிறப்பான குணங்கள் சோசலிசத்திற்கான போராட்டத்தின் ஊடாக வளர்ந்து முழுமை பெறுகின்றன என்பதோடு சோஷலிச லட்சியம் மிக உயர்ந்த வாழ்வியல் அறநெறிகளோடு பிரிக்க முடியாதபடி இணைந்துள்ளது என்பதையும் சித்தரிக்கும் நாவல்.

(நிகரன், இதழ்-2, பக்கம்-19)

பெரும்பான்மையோரின் நலனுக்காக

castro ni1

 

 

வரலாற்றின் பெரும் புரட்சிகளின் பிரமாதமான வெளிப்பாடுகளால் நான் தூண்டப்பட்டேன். ஏனெனில் அவை, எப்போதுமே சுயநல வெறி பிடித்த சிறிய கூட்டத்துக்கெதிராக பெரும்பான்மையோரின் நலனையும், மகிழ்ச்சியையும் முன்னிலைப் படுத்தி அந்த நோக்கத்தின் வெற்றியைக் குறித்தன.

எந்த நிகழ்ச்சி என்னை அதிகமாக நெகிழ்வித்தது தெரியுமா? ஹைத்தியில் கருப்பு அடிமைகளின் புரட்சிதான். நெப்போலியன் சீசரைப் பின்பற்றியபோது, பிரான்ஸ் ரோமைப் பிரதிபலித்தபோது, ஸ்பார்டகஸின் ஆன்மா டௌசெயின்ட்ஸ்-எல்-ஓவர்ச்சராக மறுபிறவி எடுத்தபோது, ஒரு சுதந்திரமான குடியரசை உருவாக்க நெப்போலியனின் பெரிய தளபதிகளை ஆப்பிரிக்க அடிமைகள் வெற்றிகொண்ட உண்மைச் சரித்திரத்துக்கு எவ்வளவு குறைவான முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்படுகிறது. அதற்குப் பிறகு ஹைத்தி  மிகவும் முன்னேறிவிடவில்லை என்பது உண்மைதான். ஆனால் மற்ற லத்தீன் அமெரிக்கக் குடியரசுகள் அதிகமாக முன்னேறி விட்டனவா?

நான் இந்த விஷயங்கள் குறித்து சிந்தித்துக்கொண்டே இருக்கிறேன். ஏனென்றால், இந்த நாட்டைக் கீழிருந்து மேல் முழுவதுமாக புரட்சிகரமாக மாற்ற முடிந்தால் நான் எவ்வளவு மகிழ்ச்சி அடைவேன். அனைத்து மக்களும் மகிழ்ச்சி அடைவார்கள் என்பதில் எனக்கு சந்தேகமில்லை. அவர்களுக்காக எனது சில  உறவினர்கள், எனக்குத் தெரிந்தவர்களில் பாதிப் பேர், எனது தொழில் ரீதியான நண்பர்களில் மூன்றில் இரண்டு பங்கினர், எனது முன்னாள் சக மாணவர்களில் நான்கில் ஐந்து பங்கினர் உள்ளிட்ட சில ஆயிரம் தனி மனிதர்களின் வெறுப்பையும் பகைமையையும் சம்பாதித்துக் கொள்ளவும் நான் தயார்.

(ஏப்ரல் 15, 1954ல் சிறையிலிருந்து பிடல் காஸ்ட்ரோ எழுதிய கடிதத்தின் ஒரு பகுதி)(நிகரன், இதழ் 1)

வேடிக்கை மனிதர்

2015-12-08_091023

 

தேடிச் சோறுநிதந் தின்று – பல
சின்னஞ் சிறுகதைகள் பேசி – மனம்
வாடித் துன்பமிக உழன்று – பிறர்
வாடப் பலசெயல்கள் செய்து – நரை
கூடிக் கிழப்பருவ மெய்தி – கொடுங்
கூற்றுக் கிரையெனப் பின்மாயும் – பல
வேடிக்கை மனிதரைப் போலே – நான்
வீழ்வே னென்று நினைத்தாயோ?

http://mikescarpetconnection.com/category/floor-coverings/sheet-vinyl/ மகாகவி பாரதியார்
(நிகரன், இதழ் 1, பக்கம்-20 )

சுதந்திரம் பொதுவானதா?

lenin ni9

முதலாளித்துவ ஜனநாயகம் என்பது  சுதந்திரம், சமத்துவத்தைப் பற்றிய ஆர்ப்பாட்டமான சொற்றொடர்கள், கம்பீரமான வார்த்தைகள், தாராளமான வாக்குறுதிகள், பகட்டோசையுடைய கோஷங்களின் ஜனநாயகமாகும். ஆனால் நடைமுறையில், இவையெல்லாம், மாதர்களுக்கு சுதந்திரம் இல்லாமையையும், அசமத்துவம் இருப்பதையும், உழைப்பாளி மக்களுக்கும், சுரண்டப்பட்ட மக்களுக்கும் சுதந்திரமின்மையும், சமத்துவமின்மையும் நிலவுவதையும் திரையிட்டு மறைக்கிறது.

………. …………………. …. …. …. ….. ….. ….. ……

இந்த வஞ்சனையான பொய்மை ஒழிக! ஒடுக்கப்பட்டவர்களுக்கும் ஒடுக்குகிறவர்களுக்குமிடையில், சுரண்டப்பட்டவர்களுக்கும், சுரண்டுகிறவர்களுக்குமிடையில் எவ்வித “சமத்துவமும்” இல்லை, இருக்கவும் முடியாது. சட்ட பூர்வமான சலுகைகள் ஆண்களுக்கு ஆதரவாக இருப்பதின் காரணமாக மாதர்கள் பாதிக்கப்பட்டுள்ள வரையில் உண்மையான “சுதந்திரம்” இல்லை, இருக்காது, இருக்க முடியாது. மூலதனத்தின் ஆதிக்கத்தின் கீழிருந்து தொழிலாளி சுதந்திரம் பெறும் வரையில், முதலாளி, நிலப்பிரபு, வியாபாரி ஆகியோரின் ஆதிக்கத்தின் கீழிருந்து உழைக்கும் விவசாயி சுதந்திரம் பெறும் வரையில் உண்மையான “சுதந்திரம்” இல்லை, இருக்காது, இருக்கவும் முடியாது.

பொய்யர்களும் பாசாங்குக்காரர்களும் முட்டாள்களும் குருடர்களும் முதலாளிகளும் அவர்களின் ஆதரவாளர்களும் பொதுவான சுதந்திரம் பற்றியும், ஜனநாயகம் பற்றியும் பேசி மக்களை ஏமாற்ற முயலட்டும்.

தொழிலாளர்களுக்கும், விவசாயிகளுக்கும் நாம் கூறுவோம்: இந்தப் பொய்யர்களின் முகமூடியைக் கிழியுங்கள், இந்தக் குருடர்களின் கண்களை திறவுங்கள். அவர்களைக் கேளுங்கள்:

எந்தப் பாலினத்துக்கு எந்தப் பாலினத்துடன் சமத்துவம் உள்ளது?

எந்தத் தேசிய இனத்திற்கு எந்தத் தேசிய இனத்துடன் சமத்துவம் உள்ளது?

எந்த வர்க்கத்திற்கு எந்த வர்க்கத்துடன் சமத்துவம் உள்ளது?

எந்த ஆதிக்கத்தின் கீழிருந்து, அல்லது எந்த வர்க்கத்தின் ஆதிக்கத்தின் கீழிருந்து சுதந்திரம்? எந்த வர்க்கத்திற்கு சுதந்திரம்?

இந்தப் பிரச்சினைகளை முன்வைக்காமல், அவைகளுக்கு முதலிடம் கொடுக்காமல், இந்தப் பிரச்சினைகளைப் பற்றி வாய் மூடி மௌனியாயிருப்பதையும், மூடி மறைப்பதையும், முளை மழுங்கச் செய்வதையும் எதிர்த்துப் போராடாமல், அரசியல், ஜனநாயகம் மற்றும் சுதந்திரம் பற்றிப் பேசுகின்றவர் உழைப்பாளி மக்களின் மோசமான விரோதியாவார்; ஆட்டுத் தோல் போர்த்த ஒநாயாவார்; தொழிலாளர், விவசாயிகளின் கடும் வைரியாவார்; நிலப் பிரபுக்கள், ஜார்கள், முதலாளிகளின் கைக்கூலியாவார்.

(சோவியத் ஆட்சியதிகாரமும் மாதர்களின் அந்தஸ்தும் என்ற பொருளில் பிராவ்தா இதழ்  249 ல், நவம்பர் 6, 1919ல்  வெளியான  தோழர் லெனின் அவர்களுடைய படைப்பின்  தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சிறுபகுதி)

(நிகரன், இதழ்-9, பக்கம்-18)