கவிதையும் கவிதை மனமும்

meeraan 2
[தக்கலை கவிதை முகாமில் சூபி கவிதை மொழி  என்ற தலைப்பில் எழுத்தாளர் மீரான் மைதீன் ஆற்றிய உரையின் சிறு பகுதி.]
முந்தைய கவிதை உலகம் அல்லது இப்ப இருக்கிற கவிதை உலகம் அல்லது வரப்போகிற கவிதை உலகம் அல்லது எழுத்துக்குப் பின்னாடி இருக்கிற அரசியல் இதையெல்லாம் தாண்டி கவிதை அப்படீன்னு சொல்லக்கூடியது ஒரு மனுஷனுக்கு உதிப்பாக வரும் அல்லது அவனுக்கு ஒரு  வலியாக வரும். இது என்னுடைய அசெஸ்மென்ட் . சமீபகாலமா நான் புரிஞ்சிகிட்ட   ஒரு விஷயம். அது அவனுக்குள்ளாகவே  தோன்றும். அல்லது யாருக்குள்ள எல்லாம் கவிதை தோன்றுதோ அவன்  எல்லாமே சூபியாக மாறுறான்.
ஆனா கவிதையும் கவிதை மனமும் ஒன்னல்ல. அத நாம நல்லா புரிஞ்சிக்கணும். லைலாவுடைய வீட்டுக்குப் போறதுக்கு மஜ்னு  குதிரையில ஏறுறான். மஜ்னுவுடைய நோக்கம் என்ன அப்படீன்னா லைலாவுடைய வீட்டுக்குப் போய்ச்  சேரணும்கிறது. குதிரையில ஏறுன மஜ்னு என்ன பண்றான்… மஜ்னுவுடைய மைன்ட் முழுவதும் லைலாதான் கெடக்குறா. எங்க பாத்தாலும் லைலாவாத் தெரிஞ்சிட்டே இருக்கு. குதிரை போயிட்டே இருக்கு. ஒரு குறிப்பிட்ட கட்டத்துல திடீர்னு அவன் குதிரையுடைய கடிவாளத்தைப் புடிச்சி நிறுத்திப் பாக்குறான் லைலாவுடைய வீடு தாண்டி குதிரை ரொம்ப தூரம் வந்திருச்சி. அப்பந்தான் மஜ்னுவுக்கு  ஒரு   உண்மை தெரியுது. நம்மதான் லைலாவக் காதலிக்கோம். குதிரை லைலாவக்  காதலிக்கலைன்னு. இதுதான் கவிதைங்கிறதும் கவிதை மனம் என்கிறதும்.
ஒரு கவிதை மனம் அப்படீன்னு சொல்றது மனம் முழுக்க லைலா நெறஞ்சு கெடக்குறது. ஆனா குதிரை அப்படீங்கிறதுதான் கவிதையாயிருக்கு. அதனால கவிதை மனமுள்ள எல்லாரும் கவிதை எழுதணும்னு அவசியம் கிடையாது. கவிதை மனம் அப்படீங்கிறது ஒரு கான்செப்ட்.. கவிதைங்கிறது அதில இருந்து  பிறந்து  வரக் கூடியது. அது சில நேரம்  லைலாவோட வீட்டுக்குள்ளும் போகும், சிலநேரம்  லைலாவுடைய வீடு தாண்டி நீண்ட தொலைவுக்கு அப்பாலும் போகும். ஆனா எங்க போய் நின்னாலும் மறைமுகமாக அதற்குள்ள லைலாதான்  இருப்பாள். இதுதான்  கவிதையுடைய மிக முக்கியமான விஷயமா நான் பாக்குறது. என்ன காரணம்னு சொன்னா.. மனசு.
என் வீட்டில எனக்கு இஷ்டமான ஒரு பூனை ..என்னுடைய செல்லமான ஒரு பூனை. அந்தப் பூனைக்கி ஏழு நாட்களுக்கு முன்னால  உடம்பு சரியில்லாம போயிருச்சி. அப்ப கடந்த சனிக்கிழமை  இரவோட இரவாக அதை ஹாஸ்பிட்டலுக்கு கூட்டிட்டுப் போயி ரெண்டு ஊசியப் போட்டு வீட்டுல வந்து போட்டாச்சு. அப்ப.. டாக்டர் பாத்தாரு. அந்தப் பூனைக்கி ஒன்னும் சொல்லத் தெரியாது. என்ன சாப்பிட்டது என்ன செய்யிது எதுவும் சொல்லத் தெரியாது. அதுக்கு ஒன்னே ஒண்ணுதான் தெரியும். திரும்பத் திரும்ப அப்படியே என்னுடைய கால்ல வந்து மொகத்தப் பொதச்சுக்கிட்டு அப்படியே விழுந்து கிடக்கத்தான் தெரியும். அப்பறம்  நான் அத விட்டுட்டேன். பெறகு திங்கட்கிழமை காலையில மறுபடியும் ஹாஸ்பிட்டலுக்கு கூட்டிட்டுப் போனேன். ரெண்டு ஊசி போட்டாச்சு. செவ்வாக்கிழமை கூட்டிட்டுப் போனேன் ரெண்டு ஊசி போட்டாச்சி. புதன்கிழமை கூட்டிட்டுப் போனேன் ரெண்டு ஊசி போட்டாச்சி. டாக்டர் புதன் கிழமை சொல்லிட்டாரு. இனி நீங்க ஊசி போடுறதுக்குக் கொண்டு வர வேண்டாம். அதுக்கு ஆகாரம் ஏதாவது குடுக்கிறதுக்கு முயற்சி பண்ணுங்க ..அப்படீன்னு. அப்ப இந்த பில்லர வச்சு  தண்ணி அப்புறம் இந்த எலெக்ட்ரோ பயால் பவுடர்  இதெல்லாம் கொடுக்கிறது. அப்ப வியாழக்கிழமை இரவு வந்து அது தண்ணி குடிச்சதுன்னா அந்தத் தண்ணிய வாமிட் பண்ண ஆரம்பிச்சுது. தண்ணி வந்து உடம்புல நிக்கல. வியாழக்கிழமை இரவு ஒரு பத்து மணிபோல  நான் ஒரு சேர் போட்டு வெளிய உட்கார்ந்திருந்தேன். அதுக்கு நடக்க முடியல. அப்படியே தத்தித் தத்தித் தத்தி என் கால் பக்கத்திலேயும் என் மனைவி கால் பக்கத்திலேயுமா ரெண்டு பேருக்கும் மத்தியில உக்காந்திருக்கு.  அப்ப நான் சொன்னேன். இத உள்ள கொண்டு போடணும். நாம உள்ள போனா இது வந்திரும். அப்படீன்னு சொல்லி நாங்க உள்ள போயிட்டோம். அப்ப அந்தப் பூனை அப்படியே  உள்ள வந்து அதுக்கே உள்ள ஒரு இடத்தில வந்து படுத்துக்கிடக்கு.
வெள்ளிக்கிழமை மத்தியானம்  என் பிள்ளைகள் ஓடி வந்து வாப்பா பூனை துடிச்சிக்கிட்டுக் கெடக்குன்னு சொல்லுறாங்க. என் மனைவி ஓடிப்போயி அதைத் தூக்குறா.  தூக்குன ஒடனே அதனோட ஒரு துடிப்பு. அவ அப்படியே அதக் கீழ வச்சிட்டா. இப்பம் அதோட உயிர் போகக்கூடிய ஒரு நேரம் அதோட ஒரு கால அப்படியே அடிக்குது. நான் இப்பம் அந்தப் பூனையோட தலைய அப்படியே தடவி தண்ணிய எடுத்து ஒரு டிராப் அது வாயில விடுறேன். அப்படியே அந்தப் பூனை இறந்துருது.
இறந்து போன ஒடனே குழந்தைகள்லாம் அழ ஆரம்பிச்சுட்டாங்க. நான் அப்படியே நிக்குறேன். ஒரு அஞ்சு நிமிசத்துக்கு. அப்ப  நான் என்ன பண்ணுனேன்னு கேட்டீங்கன்னா ஒரு அழகான துண்ட எடுத்து ஒரு வாஷிங்  டப் எடுத்து அதக் குளிப்பாட்டி ஒரு அழகான  வெள்ளைத் துணியில அதச் சுத்தி ஒரு குழியத் தோண்டி அதுல போட்டு மண்ணால மூடுனேன். குழந்தைங்க உட்கார்ந்து  அழுதுகிட்டே இருக்காங்க. அப்ப  குழந்தைகள சமாதானப் படுத்துறதுக்காக நான்  ஒரு வார்த்தை சொன்னேன். இந்தப் பூனையினுடைய கடவுளாக வாப்பா இருந்தேன். கடவுளாக இருக்கிறது என்கிற வார்த்தை. எனக்கு அதத் தவிர வேறு ஒன்னும் சொல்லத் தெரியல. இந்தப் பூனையோட  கடவுளாக நான் இருந்தேன்.
ஒரு கவிஞனுடைய மனம்னு சொல்லக்கூடியது.. ஞானம்.. ஞானத்தால் நிரம்பி இருக்கக் கூடியது. கவிதை என்பது வேறு கவிதை மனம் என்பது வேறு. கவிதை மனமுடையவர்களால் கவிதை செய்ய முடியும் ஆனால் எல்லாக் கவிதைக்குள்ளும் கவிதை மனம் இருக்குமா அப்படீன்னு சொல்ல முடியாது.
அப்போ ஏன் வந்து நான் அந்தப் பூனையினுடைய கடவுளாக இருந்தேன். அந்தப் பூனை எந்தப் பிரதி பலனையும் எனக்குச் செய்ய முடியாது. என் குழந்தைக்குச் சாப்பாடு கொடுக்கறேன்னா என் குழந்தை எப்பவாவது ஒருக்க எனக்கு திரும்ப சாப்பாடு போட முடியும். அந்தப் பூனை எந்த வகையிலும் எதையும் திரும்ப  எனக்குச் செய்ய முடியாது. ஒரு மனிதனுடைய காதல் ஒரு மடங்குன்னு சொன்னா கடவுளுடைய காதல் நூறு மடங்குன்னு சொல்லலாம்.  நூறு மடங்குக் காதலோடு அந்தப் பூனையோடு என்னால் நடந்துகொள்ள முடியுது.கவிதைக்கும் கவிதை எழுதுறவருக்குமான உறவு இப்படிப்பட்டது.